Siopao & Bunwich

Minsan Ako'y Naging Orange

2011-09-16T03:11:00.002+08:00

Nasa isang sulok ng KrispyKreme... infront of me is a donut, an empty ash tray and a half full Mocha Frappe, it's weekend here in Jeddah, hindi dahil sa walang internet sa bahay, kundi kailangan ko namn ng ibang lugar for a change, pero dating gawi... Internet pa din. Twitter, facebook, BBM at Flipboard. Saya noh, ibang-iba sa what used to be my weekend when I was in Pinas.

Bago pa mauwi sa ma emoayunal na blog post to, sisimulan ko na lang i kwento ang nagpapawis sa akin ng hindi sadya nung last week.

A twitter friend of mine asked me over DM na may officemate siya na kapareho ng last name ko, and he's asking if we are in anyway related. At the back of my mind, aware na ko that my brother (youngest) and this twitter friend are officemates. As usual, patay malisya si watashi.

"Oh really? I don't know him, maybe a distant relative or baka talaga magka last name lang kami."

Since mahadera si twitter friend, at the same time pala, he was texting my brother asking the same question.

Few minutes later another DM was received from twitter friend.

"Chusera ka,sabi niya kuya ka daw niya..."

Lagot.

I replied.

"Ahaha, no way out na ko... Hush hush na lang ha, he's not aware of my orientation... Or so I think..."

"No worries"

The next day, nag DM ulit si twitter friend. (O di ba, di naman siya masyadong 'kancern' sa ganap ng buhay ko)

"Anong di alam? Alam kaya ng kapatid mo..."

Dito na ko nagsimulang maging orange, alam mo yung nangyayari sa balat ng orange pag pinipiga, yung may lumalabas na liquid sa pores ng orange, ganyan ang nagyayari sa ulo ko, nagsisimula na akong pawisan.. I tried to probe more...

"Shet ka, sinabi mo no?"

"No, eto sabi niya sakin... 'Why are you asking about my brother, type mo siya no? Pero di na siya pwede, may boyfriend na yun!"

Patay.

After reading the DM, para akong na comatose, hindi ako gumalaw at hindi ako naka-kibo. Kulang na lang sabitan ako ng orchids kasi nagmumukha na akong patay na puno.

After, outing myself to my cousin here in Jeddah, here comes my brother outing me to his friends.

Should I be happy? Or worry some more?

Whatever it is, I love my brother even more now.

Tadhana nga naman...

Effortless. Haha!

~ Anyare?

2011-09-04T04:23:00.000+08:00

Medyo matagal na din ako di nakapag blog. Dahil a) wala akong maisulat b) wala akong ganang sumulat c)busy ako.
Well, ang totoo, wala akong inspirasyon. Dati rati, habang nagsusulat ako may nakikigulo, nakiki-siksik, nagpupumilit matulog na. Haha.

Ngayon, wala, walang nang eestorbo. Nakaka miss.

O ayan tama na muna yan, baka ma iyak ako, ma basa pa tong papel. Papel? Maka-luma? Haha

Uy, may kwento ako,makinig kayo... Ay mali, basahin niyo.. Hahaha. Sa mga gusto ng Braille version, sorry sa susunod na, gagawan ko ng paraan.

Eto na ang kwento, few days ago (umi-english?) some School na itago na lang natin sa pangalang Don Bosco sa bandang Makati, sent me an email, asking if I am available for part-time, teaching Calculus and Physics daw ang available.

Unang pumasok sa isip ko: "Sure kayo? Ako?"
Though di na bago sakin ang pagtuturo since both my parents are teachers, even yung mga tita ko dean, head ng CHED, kung susumahin (root word:suso --ewww) siguro 70% ng mga kamag-anak ko teacher, idagdag mo pa diyan na since teacher ang mga magulang ko, automatic yun na ang ninang ko sa binyag at sa kumpil ay mga teacher din. Janitor na lang ang kulang, pwede na kaming magtayo ng "Mababang Paaralan ng Kabading" (mababa lang ang paaralan, kasi walang second floor)

I declined the offer, maliban sa andito ako sa lugar na kung saan ironic ang lahat ng bagay (mura ang pabango pero mababaho sila, mura ang shades pero wala namang gumagala sa umaga sa sobrang tindi ng sikat ng araw, maraming magagandang branded clothes store para sa mga babae, pero naka itim naman silang abaya pag lumalabas) a.k.a. Saudi. Another reason bakit di ko tinanggap, maliban sa hindi ako single,hindi ako pumapatol sa mga batang estudyante. (at may pag a-assume ako na magka relasyon talaga sa eSTUPIDent). Hahaha

(Infairness, nakaka pagod mag blog sa ipad, masakit sa finger, wait ending na.)

Sabi nga ni mama, ang pagiging teacher lang ang profession na hindi na didissolve at laging may hiring. I don't mind being a teacher, notto mention ito ang bumuhay sa amin, maliban sa pag titinda ni muder ng tocino, longganisa, at bondpaper. (joke lang yung pagiging vendor, huwag masyadong matuwa), siguro nga hindi pa talaga ito ang calling ko.

Ayoko naman gawin ang isang bagay na hindi buo at preparado ang pagkatao ko, lalo na sa uri ng propesyong ito, kailangan hindi lang ang matinding didikasyon, kundi mahabang t*te... Ay mali pasensiya pala (sorry, tigang lang, kao kaya dito tapos jowa niyo andun) Haha.

Don't worry pag ready na ko, i'll let you know, try niyo mag sit-in sa klase ko.

For now, eto munang mga blue print at mga constru ang pag-tutuunan ng pansin.

Clas dismissed.

~ ayaw na

2011-07-21T14:55:00.006+08:00

"Friend, may sasabihin ako... Nahihirapan na ako sa sitwasyon namin. Parang ayoko na"

"Paanong nahihirapan? Nag-away ba kayo?"

"Walang ganun, nagising na lang ako na biglang ayoko na sa relasyon"

"Gagu, ano akala mo sa relasyon mo Party Pilipinas, isang araw na realize mo hindi pala maganda. Sa una lang. So lipat ng channel ka?"

"Eh kasi, alam mo yun"

"Hindi ko alam, the last time I checked hindi ako si Manang Bola at hindi Kim Atienza ang tunay kong pangalan."

"Seryoso ako ano ba... Pagod na ko sa set up e"

"Ah, so pagod ka na sa seryosong sitwasyon, gusto mo aurahan ulit. Tawagan mo nga ang SWS?"

"Bakit?"

"Magpa-survey ka sa lahat ng bakla sa Pilipinas, kung ilan sa kanila ang may gusto sa kung anong meron ka ngayon? Yung iba oh, halos sa Quiapo na nakatira sa pagdadasal na makahanap lang ng matinong taong maging Jowa"

"Alam ko naman yun, pero ano naman magagawa ko kung hindi na ako masaya di ba?"

"Hindi masaya, o may ibang saya lang na gusto?"

"Siguro."

"Ano namn sasabihin mo sa kanya bat ayaw mo na?"

"Na fall out of love na ako. Ganyan."

"Sira, bobo lang ang nagbibigay ng ganyang rason sa break up. Alam mong hindi yan totoo at indi nangyayari yan. Hindi nawawala sa tao ang pagmamahal sa isang tao, minsan nasasanay lang ang puso na minamahal siya. Kaya niya naiisip na wala na siyang nararamdaman, pero ang totoo meron yun."

"Ano nga gagawin ko?"

"Ganito lang yun, pag malaki na ang halaman at nagsimula ng mamulaklak, akala mo ok na siya. Titigil ka ng diligan siya. Mamalayan mo na lang unti-unti na siyang namamatay. Ganyan din ang pag-ibig, habang tumatagal kailangan mong paghusayan. Hindi nawawala ang pag-ibig, nakakasanayan na lang, pero pag nawala yan diyan mo mare-realiza na after all, hindi pala nagbago ang nararamdaman."

"Andami mo namang sinabi, dinamay mo pa ang buong garden. Well tama ka nga naman, ayoko namng umabot na baka magsisi sa huli"

"The fact lang na bothered ka sa nararamdaman mo, LOVE yan"

"O sige, salamat. Alis na ko"

"San ka na naman?"

"Susunduin siya, umuulan e... Alang payong yun"

"Kitams. Fall out of love, mukha mo!"

Ang aral ng kwento: Matalak ako sa kaibigan. Matalinhaga na parang si Cristy Fermin. Kthanksbye!

~ this is why i love you

2011-07-06T04:35:00.002+08:00

The best part of a relationship, is getting to call the person, or lay down next to them, and tell them all the crazy things that happened to you all day long. In the end that’s what it’s about. It’s not about sex, it’s not about the money they give you, it’s not about how good looking they are, it’s about them listening to you talk for hours and hours and hours, about stupid shit that doesn’t matter.

~ Unang Eksena

2011-06-08T09:54:00.002+08:00

May 14, 2011

Kabado akong sumakay ng Saudi Airlines, di dahil sa may sasalihan akong contest kundi sa kung anu-ano ang naiisip kong pwedeng mangyari, maliban sa excitement iniisip ko paanu kung bumagsak ang eroplano, edi di na kami magkikita ni Siopao? Ako na ang positibo ang pananaw sa buhay. Haha!

Sa dami ng pasaherong Pinoy pauwi, ako tong walang katabi, inamoy ko tuloy ang sarili ko kung dahil baka nahawa ako sa amoy ng mga Arabo. Haha.

Yun ang pinaka-matagal na 9 hour flight ng buhay ko. Sa wakas, makikita ko na ulit ang Siopao.

Ang usapan namin, hihintayin ko siya sa Arrival dun sa mga may letra ako tatayo... Pagdating ko ng arrival, wala na ang mga letrang A-Z. Goodluck.

After few minutes, may naaninag akong bortang naka sando... Hmmm. Nagulat ako, si Siopao na pala, at deadmang nag hug. Ako ang nahiya. Ako na ang conservative. Ako na ang Immaculada.

"Parang di ka na excite?"

"Eh kasi, naka sando ka? At andaming nakatingin"

"Hmp Issue ang sando ko?"

"Oo kasi kulay yellow!" Pero ang totoo, na excite ako sa braso niya. (Nalibugan agad? Hahaha)

*** Alam niyo na ang sumunod na eksena pagdating sa bahay***

(Insert Katy Perry to the tune of Fireworks)

Happy New Year!

LOL

~Dahil Minsan Nangangamoy Galit Din Ako.

2011-05-17T02:16:00.006+08:00

Sa pagbalik ko sa Pinas, higit pa sa kayang i-digest ng utak ko ang aking mga nalaman. Tungkol sa kaibigan, kakilala at mga hinahangaan.

Sa kabila ng lahat, may natutunan ko, hindi ko sasayangin ang oras ko sa mga bagay na hindi nakakapag-pasaya sa akin. Hindi ko obligasyon ang taong mas piniling maging malungkot dahil sa nakikita nilang mas masaya ang iba.

Walang sigurado sa buhay, maaaring bukas makikita niyo pa ako, pwede din namang huling blog post ko na to. Walang pwedeng magsabi kung kelan matatapos ang buhay... kung kelan titigil ang paghinga. Pero isa lang ang alam ko, na hawak mo ang desisyon para i-enjoy ang buhay.

Masaya ako. Kuntento ako. Sinusubukan kong makagawa ng mas maraming tama kesa sa mali. Sinisikap kong maging isang mabuting kapatid, anak at kaibigan.

Pero sa kabila ng lahat, may mga tao pa ding pinipiling mas pansinin ang mali, kakulangan at ang pagkakataong maka sakit ng damdamin ng iba.

At marami dito ay magaling magsalita, kadalasan magaling magsulat ng blog.

Nakaka-awa.

Shit.

~ Para Kay Siopao

2011-02-11T23:09:00.005+08:00

Para sa'yo ang mensaheng ito. (OFW na OFW ang dating, parang voice tape..Hehehe) Pakinggan hanggang sa dulo para hindi malasin.

Happy 8 years and 1 month (Mali ang pagkasabi ko sa recording.. pacenxa!) at Happy Valentines na din.

This browser does not show iframe content.

Check this out on Chirbit

~ Walang Basagan ng Trip

2011-01-23T01:45:00.013+08:00

Marami akong pinagkaka-abalahan sa buhay, maiban sa lovelife, career, paglalaba at pagtitinda ng AVON (joke yung huli) hindi ko minsan naisip na pagod na ako, walang pagkakataon na lumitanya ako ng,

"Pagod na pagod na ang pagkatao ko. Matagal niyo na akong nilumpo!" halaw sa pelikula ni Nora Aunor, huwag na natin banggitin ang movie, dahil baka hanapin niyo pa sa ACA o sa Video City.

Sabi nga nila, masaya ang buhay kung masaya din ang mga kasama mo, and yes, diyan ako swerte, sa mga kaibigan. Iba ang tuwa at tawa na dulot ng experience kasama ng barkada. Ang kwento ko ngayon ay tungkol sa mga kaibigan kong pinaglihi sa "SABLAY" Ang mga kaibigan kong, minsan kahit gaano ka na ka bad trip ay natatawa ka ng di sadya. Eto na sila:

RELIGIOUS FRIEND:

Simba kami ng St. Jude, kasagsagan ng review, hingi ng more more basbas para makapasa. Hindi kami pumapalya kesehodang bumaha sa Mendiola na parang umihi ang higante ng 5 beses, kesehodang mag pump boat kami, marating lang ang simbahan. Dito na eeksena ang isa naming barkada na naniniwala ata sa kasabihang "Ang batang masipag, lalaking katulong" kasi siya lagi ang abala sa apartment na maglinis at mag-astang Mayora. Taga puna ng kalat pero ang ending siya din ang magliligpit. Itago natin siya sa pangalang "Kimberly" wala siyang kaugnayan sa Power Rangers o kay Rita Repulsa (sa mga walang idea, yun ang kalaban ng Power Rangers) (Ako bilang, Kuya Kim)

Eto na, sing na kami ng "Kordero Ng Diyos," si Kimberly, may I sing na parang siya lang ang tao sa simbahan at parang hindi siya naririnig ng iba sa lakas ng boses. Choir ka teh? Sacristan?Lector? Clergy? Deadmatology si Kimberly. More-more sing lang siya.

LYRICS: "Kordero ng Diyos, na nag-aalis ng mga kasalanan ng sanlibutan..."

VERSION NI KIMBERY IN HER LOUDEST SLASH PROUDEST, PARANG NAKAHARAP SA ELECTRIC FAN VOICE: "Kordero ng Diyos, na NAGWAWALA ka ng mga kasalanan ng sanlibutan..."

SH*T! MALI SI KIMBERLY!!

Pinagtinginan kami ng lahat ng banal sa loob ng simbahan, kulang na lang gumalaw ang mga poon at dagukan si Kimberly.

Sa sobrang kahihiyang dinulot niya, buong buwan niya kaming pinaghugas ng pinggan sa dorm dahil di namin pinapansin.

VIDEOKE QUEEN:

Hindi nakakalampas sa amin ang videoke, kahit lahat kami parang pinaglihi sa latang pinaglalaruan ng pusa ang boses namin, nagkukumahog kami pag videoke night na ang usapan. Dito pumapasok ang aking kaibigan na si Lea not Salonga but Espinosa... O diba, parang boldstar lang ang pangalan o di kaya yung batang naka blur sa TV dahil biktima ng panggagahasa.

LEA: Hanapin mo nga yung kantang "Memory of Love"

ME: Sige, sino kumanta nun?

LEA: Si Jose Mari Chan

ME: Ay sige, bat di ko alam yan...

LEA: Alam mo yan for sure pag narinig mo na.

HANAP. HANAP. HALUKAY. HANAP. MOLESTYA SA SONG BOOK

ME: Punyemas, wala Lea. Kantahin mo nga...

LEA: sige... la..la..la.. the memory of love will be of youuuuuu...

ME: G*g*, PERHAPS LOVE ang title nyan.

(Kaya pala wala sa song book, dulo ng kanta ang ginawang title ni LEA)

MOVIE ADDICT

Si Chris, isang beking pinaglihi sa sama ng loob, dahil sa lagi na lang siyang imbudo sa araw-araw na ginawa ng Diyos. Laging galit sa kapwa hayop. Nang-aaway ng mga sales lady sa SM at mapagpatol sa barker sa Makati Ave. (Sa ibang araw ko na ikukuwento ang mga pinagdaanan ng mga tao sa hagupit ni Chris pag nagsimula ng sumingkit at tumaas ang kilay niya.) Siya ang movie buddy ko, kahit anong oras mo ayain mag-sine hindi yan aatras. Minsan inaya ko mag-sine ng 3 ng madaling araw, pumayag, di man lang niya naisip na wala ng bukas na sinehan sa mga oras na yun, kahit umabot pa kami sa Mars, at mag pa-ikot-ikot sa Solar System.

USAPAN SA TEXT

CHRIS: Sine tayo, my treat.

ME: Ano ba magandang palabas?

CHRIS: Wait, iniisip ko pa ang title

ME: Ay hindi prepared, ano ba yan?

CHRIS: Ma pressure ka noh! Eto na, tagalog pero mukhang maganda..

ME: Ay sige,ano yan?

CHRIS: Hey Babe, I Love You so.

ME: (nag compose ng sarili) Ginawa mo namang Trilogy ang Pelikula ng Star Cinema,

Hey Babe (Jolina, Marvin)- Babe, I Love You (Sam, Anne Curtis) - And I Love You So (Bea,Sam and Derek)

(Ang gusto niya talaga panuorin ay ang Babe, I Love You, naalog lang ata ang utak ng slight)

Baka sabihin niyo naman, anong klaseng mga kaibigan meron ako. Well, hindi naman sila normally ganyan, nakakatuwa lang minsan at napagkukunan ng mga candid na katatawanan na tatatak sa samahan ng magbabarkada kahit kelan. Na pag gusto niyong balikan, ini-intro mo pa lang ang kuwento tumatawa na ang lahat. Sa susunod, mga kasabawan ko naman ang ikukwento ko, promise mas magulo ako. Tanga pa ako sa salitang tanga. Hahahahaha!

P.S: Walang kinalaman ang litrato sa taas sa ano mang bahagi ng entry na 'to. Gusto ko lang ilagay dahil nagandahan ako sa kuha ng bata. Sabi nga ng title ng entry na to... WALANG BASAGAN NG TRIP. Gumawa kayo ng sariling blog niyo. (Nagtataray?)

Photo Source here.

~ Walo. Eight. Ocho

2011-01-12T03:37:00.012+08:00

Kahit andito ako sa Saudi, hindi ko pinalampas ang pagkakataong bigyan ng kakaibang surprise si Siopao sa special na araw sa aming buhay.

8 years na kami!!

(clap! clap! clap!)

At dahil malayo ako, dito ko na ginamit ang charm ko... hahaha! inalila ko ng slight ang mga kaibigan ko, yung iba medyo mahal ang talent fee, pero dahil kaibigan nila ako hindi na sila naka-tanggi.

I first approached my friend Myk na hanapan ako ng flower shop na bukas hanggang gabi para magpa-deliver ng flowers sa office ni Siopao. Ang ending, nag volunteer na siya na ang maghahatid ng mga bulaklak. Hindi na ako nagpakipot pa, at tinodo ang request.

From Valenzuela, pumunta ng Dangwa at dumeretso sa McKinley, dala ang paso ng bulaklak. Yes, may paso, kulang na lang picture frame, diretso na ng Loyola. Hahaha!

Dumating si Myk sa office niya bandang 8:30 ng gabi. Habang tinatawag ng guard si Siopao, tinawagan na ako ni Myk para diretso ko ng maka-usap at ma bati.

Yes, IDD ito, ang yaman ni Myk, nagtatapon ng airtime minutes. LOL

Si Siopao naman, tawa lang ng tawa sa phone, at parang nahihiya pang may isang paso siya ng bulaklak. Hahaha!

Sumunod kong ginamabala si Jepoy, kailangan ko ng may pumunta sa Yellow Cab para mag maka-awa na gawan ako ng pizza na hugis puso. Buti na lang at maaga ang labas ni Jepoy sa office, at dahil I sound hopeless na, willing naman si Jepoy mag participate sa kabaliwan ko. Hahaha.

Naka set, alas-11 ng gabi i de-deliver sa office ang pizza. Kuwento ni Siopao, that same guard na tumawag sa kanya about sa flowers, siya din ang lumapit ulit para sabihing may pizza delivery. Ramdam kong tuwang-tuwa si Siopao. Installment basis ang surprise ko for him. Mas natuwa siya nung nakitang hugis heart ang pizza.

Sa 8 taon naming magkasama, first time ko siyang binigyan ng bulaklak, at first time ko ding i-surprise siya sa office na hindi ako nabubuko.

Na realize ko, ma-iksi pa ang walong taon na kasama ko siya, madami pa akong hindi nagagawa para sa kanya. Gusto ko pa siyang bigyan ng fireworks na kami lang nanunuod. Gusto ko siyang batiin ng Happy Birthday sa pamamagitan ng Billboard sa EDSA, O di kaya isang buong page sa diyaryo.

Hindi pa akong nagsasawang pasayahin siya at makitang masaya, naniningkit ang mata, at pumalakpak.

Sa aking Siopao, makaka-asa kang hindi natatapos sa bulaklak at sa hugis puso na pizza ang lahat. Kulang ang mga bilang ng Pepperoni sa pizza sa mga bagay na nais kong gawin kasama ka. Hindi tulad ng paso, hindi kailanman mababasag ang pangako kong aalagaan kita at mamahalin habambuhay, sampu ng iyong pamilya (yes, sampu lang sa pamilya ang kaya ko. LOL)

Salamat sa 8 taong na pag-iintindi, pag-aalaga at pag-papasaya sa puso ko. Sa pagmamahal mo na hindi lamang napunta sa akin kundi pati sa mga kaibigan ko at sa pamilya ko. Sapat na yun para mahalin kita higit pa sa letrang pwedeng i-accommodate ng blog na 'to.

Sa iyo ang aking pagbati at ang aking puso.

Nagmamahal, Charo. (LOL)

Ayan, nag sesebo na ang post na 'to dahil sa sobrang cheesy ko na. Enough na.

Ay wait, binati pala ako ni Remington. Salamat. manuod kayo ng Pelikula niyang ZOMBADINGS: Patayin sa shokot si Remington. (hanapin sa Youtube ang Movie Trailer)

KTHNXBYE!

~ New Year and an ipod

2010-12-31T21:53:00.003+08:00

Imagine the street party, the videoke ng kapitbahay with endless singing of "My way" and children dancing "Bad romance."

Wala kang maririnig na ganyan ngayon dito.

Sa Pinas, 2 hours na lang, putukan na, 2011 na.. Dito sa Jeddah, roughly 7 hours pa bago magpalit ang taon. Since they observe a different calendar here, normal pa sa normal ang araw na 'to dito sa amin, ang kaibahan lang siguro, umulan kahapon (akalain niyo yun) kaya baha ang kalsada.

Sabi ko nga, matutulog lang ako.. kahit naman tulog ako, magpapalit pa din naman ang taon, di naman yan papipigil. Hindi ko masabing malungkot ako dahil walang New Year Celebration dito. Hindi naman pwedeng itangging iba ang selebrasyon sa Pinas, may halong saya at bisita sa ospital pag naputukan na.

Pero sa totoo lang masaya ang puso ko ngayong magtatapos ang 2010, naging mabait ang taon nito sa akin, sa pamilya ko at sa amin ni Siopao. Maraming dapat ipagpasalamat.

Salamat sa mga bagong kaibigang nakilala. Salamat sa mga taong nagpapasaya sa malungkot na umaga ko dito sa Jeddah. Hindi ko kayang tumabasan ang kabaitan, pag-alalla at tawang binigay sa akin.

Salamat sa Twitter. Dahil sa'yo nagiging magaan ang bawat araw na nagdaan. Dahil sa'yo may mga taong nakilala at nag-alala sa akin. Salamat kay Myk, for cheering me up lagi, kahit di siya mukhang cheerleader. Salamat Pare.

Salamat sa bagong yugto ng buhay ko, ngayon napatunayan ko ng hindi biro ang nasa ibang bansa. Kung mahina lang ako, matagal na siguro ako bumigay. Hindi ang lungkot na mag-isa ang magpapabagsak sa'yo dito, kundi ang maisip na maraming bagay na nangyayari sa Pilipinas na hindi mo nasaksihan. Na wala ka nung nangyari ang mga yun.

Salamat kina Jepoy at D, ang mga taong aligaga lagi sa akin. Ang mga kapatid ko sa ibang nanay. haha! Ang taga-hatid ko ng balita... ay tsismis. hahaha!

Kung may mga bagay siguro tha I look forward sa 2011 ay dahil malapit na ako umuwi, at 8 years na kami ni Siopao.

Yun lang ang pinanghahawakan ko. Magiging masaya ang bagong taon na ito. For the mean time, ipod na muna ang kasama ko, volumes up. Ignore the world.

Happy New Year sa lahat!

Usapang Straight (End)

2010-12-01T03:37:00.010+08:00

For the first part, click this.

Pagkatapos sabihin sa akin ni Jeff na may nangyari nga sa kanila ni Marvin. Naisip ko, ruler na lang talaga ang straight, lahat isa ng french curve. Kung makapag "Pare" naman si Marvin, talo pa ang balon na pinagkukunan ng tubig ni Jack at Jill sa lalim,at tapos eto pala siyang 3 months pa lang ay naka benta na ng Maruya.

Naisip ko tuloy, bakit ako nagkukulong sa kwarto. Bakit di ko na experience yan, e 7 months na ako dito.

"Gaga, may boyfriend ka kaya... Higpitan ang Chastity Belt!"bulong ng konsensiya, na mas mayaman pa sa akin dahil sa kanyang mga Safeguard Commercial.

"Ay, Sahree naman..." sabi ko sa sarili. (ganyan ang pag promounce, Sahree, kasi naka braces ako)

Hindi ko sinabi kay Marvin ang sinabi ni Jeff. Baka bigla akong bigwasan, o di kaya maging showbiz bigla ang isagot:

"We're just friends kaya.. hindi ako bading noh, haleer! Hindi porke't sumusubo ako, e bading na ko!" yan ang mga naiisip kong depensa ni Marvin. LOL

After maka-pamili ni Marvin sa mga hihiraming DVD, nagpaalam na din itong umuwi at nag promise na sasamahan akong pumunta ng MOA (Mall Of Arabia) sa susunod na weekend.

"Sige Pare, text text na lang... Paki sabi sa Mama mo, nagkita na tayo!"

"Sige Tol!" (dito ako muntik masuka sa pagsabi ng 'Tol')

Dumaan ang ilang weeks na wla akong balita kay Marvin. Di ko na kinulit tungkol sa pagsama sa MOA, naisip ko baka busy sa paglalako ng Maruya. LOL

Isang araw (parang pocketbook lang), may natanggap akong message sa Facebook. Galing kay Jeff.)

Stop flirting with my boyfriend... He's mine. Don't send him text messages or even chat with him here on Facebook. By the way, after this I'll remove you on my Friends List.

Winarla Abellana ako, sa isang bagay pa na hindi ko pa ginawa. Uminit ang ulo ko, tumaas ang blood pressure ko, sumingkit ang mata ko, at nagpanting ang tenga ko. Matagal na akong hindi kumakain ng gulay. Oras na para mag PATOLA (patulan). Nag reply ako.

Hey Mister, Una sa lahat hindi ko alam kung sino ang boyfriend mo. But if you are referring to Marvin, well by all means sa'yo na. Don't you dare start something na hindi mo kayang tapusin. Alalahanin mo, straight ang claim mo sa Bacolod, and if I may add, we have common friends, and I can easily spread the rumor of you having a boyfriend here. Careful! Baka hindi mo kayang ubusin ang kanin sa plato mo, na ikaw mismo ang nag hain.

Nananahimik ako dito, hindi ako tinuruan ng Nanay ko na mang-agaw ng laruan ng iba. And If I may brag, my toy is much better than yours!

Hindi na nag-reply si Jeff after nun. Nakatanggap din ako ng text mula kay Marvin, apologizing for what happened.

Isa lang ang natutunan ko sa lahat na nangyari. Kung makapag claim silang mga straight, pero ang ba-bakla ng mga pinag-gagagawa. Walang pinagka-iba ang Jeddah sa Malate. Mas straight-acting lang ang mga andito.

**P.S. Nalaman kong nag-react si Jeff ng ganun, kasi nahuli niya pala si Marvin na may ka text na ibang lalaki, at pangalan ko ang nilagay ni Marvin sa Phone book niya para hindi pala maghinala si Jeff. Kinuha na nga mga DVD ko, ginamit pa ako. Nanghihinayang lang ako sa chance na maging isang magandang pagkakaibigan sana yun. Pero salamat na din siguro, kasi ayoko din ng magulong buhay. Hobby nila ang magkalat.

Photo Source here.

~ Usapang Straight

2010-11-19T16:18:00.008+08:00

"May estudyante akong andiyan pala sa Jeddah, kitain mo para may makaka-usap ka diyan" sabi ni Mama sa telepono.

"Ano ang number, para matawagan ko. Sana malapit lang"

"Okay na, binigay ko ang facebook mo."

"Ikaw na ang namamahagi ng mga impormasyon ko sa lahat!"

"Basta, kitain mo."

Ganyan si Muder, concern sa lahat ng tao sa mundo, di niya naiisip nakaka-abala siya. Marilou Diaz - Abala.

Mga two days after namin mag usap ni Muder, may friend request na ko.

Marvin, 24, mukhang straight. (safe!). Infurnace sa itsura, parang raffle stub lang, the more entries you send the more chances of winning. May itsura, pero hindi na enhance kasi straight nga. Nakakapag duda lang na ang common friend namin ay ang bestfriend kong si Yon (see story here)

Accept. Online.

"Meg" sabi sa chat.

"Oh, musta?"

"Tumawag ba si Ma'am sa'yo?"

"Oo, nung Friday"

"San nga yang sa inyo?"

Nagkapalitan ng mobile number at address, buti naman at ilang tumbling lang ag accommodation niya sa Villa namin. Nagtatrabaho siya sa KFC. Suprvisor. Since we went to the same school, marami kaming napag kwentuhan. Since recommendado ni Muder, I felt safe makipag meet.

Gabi hanggang madaling araw ang trabaho niya. (Ganyan dito sa Jeddah, hapon na nagbubukas at madaling araw na nagsasara ang mga mall, kainan at mga pasyalan). Since one week akong walang pasok, we decided na pumunta siya ng Villa after ng work niya. Manghihiram ng DVD at mga mp3 sa itunes.

Alas-6 nagkita kami sa supermarket sa kanto, tapos diretso sa bahay. Kumain at nagkwentuhan. maya-maya kanya-kanya na kaming busy sa laptop. Napunta ang usapan sa girlfriend (patatalo ba ako sa usapang yan, may naka handa na akong scriptt para sa usapang straight)

6 years na sila ng girlfriend niya na nasa Singapore. Since pareho naman kaming lalaki, napagkwentuhan ang scarcity ng sex dito sa saudi sa mga babae.

"Kelan ang last mong sex, pare" sinabi ko yan na parang nasusuka. LOL

"Bago umalis ng Pinas. 3 months ago. Dati kong kaklase." sabay tawa.

Pero hindi dun natapos ang litanya ni Marvin.

"Sa lalaki naman last 2 weeks lang, nurse diyan sa hospital bago tong kanto niyo."

Namanhid ang buong katawan ko sa narinig.

"Ayoko na mag follow up question baka san pa umabot 'to" sabi ng isip ko habang hinihigpitan ang chastity belt.

Iniba ko ang usapan, napunta sa Mara Clara na palabas sa TFC nung oras na yun.

"Ganun talaga pag OFW, lalo na pag sa Saudi pa"

"Oo nga daw..." sagot na parang di interesado.

"Sorry pare kung na ilang ka sa sinabi ko."

"Wala yun. Ayos lang!" pahingi ng kape. Nalalason na ko.

Maya-maya may pinakita siyang profile sa facebook, taga Bacolod din daw kilala niya. Si Jeff.

"Ipapa-add kita sa kanya, para at least marami ka ng kakilala dito"

"Okay sige."

Maya-maya may friend request na ako mula sa friend niya. May common friend kami. Si Alfred na friend namin ni Siopao at si Valeen na schoolmate din namin. Mga officemate niya pala dati sa Bacolod.

Mas natuwa ako kasi may mga common friend kami, meaning at least mapagkakatiwalaan din.

Accept. Online.

"Musta?"

"Okay naman..."

"Paano kayo nagkakiilala ni Marvin?"

"Estudyante siya ni Mama nung high school.. Kayo?"

"Mga 2 years ago pa, tumatambay sila sa harap ng bahay namin nung college sila at bestfriend niya kuya ko at school niya ang girlfriend ko na andito din sa Jeddah"

"Ah ok. Small world."

Maraming tanong at sagot ang naipon muna bago ako nagka interes sa usapan namin ni Jeff.

"Ang iksi ng sagot mo, siguro pinagod ka ni Marvin"

"Huh?" shet naka-amoy.

"Gago. Wala. Tarantado ka ah."

"Ayos lang yan, kami nga last 2 weeks lang may nangyari."

Nag duda tuloy ako kung tama ang kasabihang:"Mother knows best"

to be continued...

Photo Source here.

~ A.S.A.L. (Ang Sa Akin Lang)

2010-11-17T16:08:00.007+08:00

BLOG.

It can seriously make or break you. Trust me, I've been a victim of such. Naka-ilang palit na din ako ng blog, at na mention na rin ako sa maraming blog, sa iba-ibang dahilan. Kadalasan, hindi maganda. Hindi din totoo.

Minsan naliligaw tayo sa totoong dahilan kung bakit tayo gumawa ng blog. It should share just a part of our life and not in any way destroy or humiliate anyone. But I would understand if sometimes we rant, we express our dismay to anyone and anything, but it should never be more than that. It should not go beyond that.

Blog they say is an expression of oneself. It should be free from boundaries. But remember that even Freedom has it's limit. Has its own line one should not cross.

Ang Sa Akin Lang:

"Do not wash your soiled clothes in public."

Unglamorous and Unnecessary.

Photo Source. here.

~ Ninety Four

2010-11-12T14:11:00.004+08:00

Across the oceans and over the skies,

My love for you, here in my heart lies;

I know it's true, come see it in my eyes,

You and I forever, NO goodbyes.

HAPPY 94 MONTHS!

~ Si Yon, ang PWU, at ang weekly kong sakit.

2010-11-08T04:11:00.007+08:00

"Bored ako, alis tayo!"

"Tanga, nasa opisina tayo oh! May trabaho tayo at alas-2 ng madaling araw!"

"Pumunta ka ng clinic, sabihin mo kailangan mo ng 2 hour rest kasi may vertigo ka!"

"Doktor-doktoran ka? Bakit kasi? Vertigo pa talaga ang naisip mong sakit ko."

"Basta, para sosyal ang sakit. Dali, alis tayo!"

Yan si Yon, ang kasama ko sa mga kakaibang adventure sa buhay Manila ko dati.

Bago ang lahat, paano ba kami nagkakilala?

Officemate ko siya dati sa isang pang-gabing trabaho... Yes, everybody now... Call Center (pronounced as /call cennuh/). Kakilala ko ang katabi niya sa desk, tapos one night, habang nag-uusap kami ng kakilala ko, bigla na lang siya nag ssalita at sumali sa usapan. From then on, lagi na kami magkasama. O di ba, epal siya.

Balik tayo sa kuwento, dahil ka-close ko ang Narsisa (nurse) sa clinic, binigyan ako ng pinaka-asam-asam na pahinga dahil sa may "vertigo" ako. Hahaha!

Diretso kami ng parking lot na hindi ko pa din alam kung saan ang aming punta.

Habang hinahawi ang ga tumpok na damit sa kotse niya para makasakay ako, nagsisimula na siyang mag paliwanag. (Parang prisinto lang ako, pinagpa-paliwanagan).

"Di ba minsan sinabi mo sa akin, kung ano ang feeling ng na mimick-up ng lalaki? Pwes gagawin natin yun ngayon!"

"OMG ka, ayoko! na curious lang naman ako. That was just for the sake of discussion (parang teacher), hindi ko naman sinabing gusto ko ma experience!" akmang pa-balik sa building.

"Halika na.. Huwag na umarte, di naman tayo mamimili... mag wi-window shopping lang tayo!"

"Huwaw?! Sa Glorietta ang window shopping hindi sa kalsada... Kinakabahan ako, ano ba..." pero sa pagkakataong ito, nasa front seat na ako at ready na... naka seatbelt pa. LOL

"Tara na!!!!"

"Tanga ka, pag nahuli tayo ng pullis ha!"

"Edi dating gawi, magpanggap tayong sinasapian!"

"Judiel? Agoo?"

Inikot namin ang buong Espanya, Ermita, at naisipan naming dumaan din ng PWU. Ayon sa tipster (tunog XXX) marami daw mura dun lalo na pag pa-umaga na.

Ang pangalan ng tipster ay Yon. Haha!

Nung nasa gilid na kami ng PWU, binagalan na ni Yon ang sasakyan at nagsimula nang maglapitan ang mga karne.. este ang mga lalaki pala. Bago pa yan, nagkaroon na kami ng quick orientation, kung gaano lang ka liit ang pagbaba ng bintana, at kung ano ang mga tanong sa napipintong pagdaan sa "Judging Area".

Eto na.

May preppy guy na lumapit... at sa bintana ko.

Chusko! pinagpapawisan ako na parang nasa gilid ako ng kalan an nag sasaing ng kanin. Ang puso ko parang gusto nang mag volunteer at mag walkout. Talo si Lydia De Vega sa bilis ng pagtibok.

"Tanungin mo kung magkano!" bulong ni Yon.

For the first time in my life, sa daldal kong 'to, sa pagkaka-taong yun, hindi ako nakapagsalita. Para akong pipi na kahit senyas di ko magawa.

Napansin siguro ni Yon na ang pawis ko ay katumbas na ng baha sa Malabon, kaya siya na ang nagtanong.

"Magkano ikaw?"

O diba, parang nagtanong lang sa isang bigkis ng sitaw. Sumagot ang lalaki, 500 lang daw,sabay himas sa "sitaw" niya.

"Malaki ba yan?" hirit ulit ni Yon.

Dahil sa tanong na yun,nag tipon-tipon na ang pawis ko na parang may prayer meeting sa Quirino Grandstand. Binuksan ni Kuya Preppy ang pantalon at inilabas ang kanyang "Trophy Calma" (alam niyo an yun!)

Tumingin ako ng slight. Yes, slight lang. O di ba, di ko daw kinaya magsalita at pinagpapawisan ako ng bonggang-bongga, pero nagawa kong tumingin ng... slight lang. Tinapat ni kuya ang $#^$ sa bintana ko, para akong Cashier sa City Hall, na naghihintay ng kukuha ng "cedula."

Bigla akong natauhan ng sumigaw si Yon.

"Sara mo na ang pinto!" sabay bilis ng alis ng kotse.

"Gago ka! gago ka!" (unlimited repeat), yan lang ang nasabi ko kay Yon habang pabalik kami ng office. Siya naman 'tong tawa ng tawa at tinutukso akong na babalik kami ulit dun at ako naman daw ang magtatanong.

Dumating ako sa office na hapong-hapo at pawisan. Para akong umakyat ng bundok ng pagapang. Hinang-hina ako sa ginawa namin. Alam ko OA ang reaction ko pero, ganun.

"O ayan ha, natupad ko na ang wish mo!" sabay tawa.

"Gagu, hindi ko naman wish yun.. na curious lang ako kaya natin na pag-usapan minsan!"

"Asus, at least ngayon, di mo na ako makakalimutan."

"Talaga!"

Isa yun sa mga experience na tumatak sa buhay Manila ko, na hanggang ngayon, napapangiti ako pag-naaalala ko.

One weeks after ng incident na yun.

"Bored ako, alis tayo!"

"San tayo pupunta?"

"Malate tayo.. White party!"

"Tara!"

"Isip muna tayo, ano naman sakit mo ngayon? Ay alam ko na, Catarata!"

"Gaga!"

Photo Source here.

~ Narsisa

2010-11-05T07:47:00.011+08:00

Kahapon, niyaya ako ni Phillip (hindi tunay na pangalan, ang tunay niyang pangalan ay Lester) sumabay mag dinner malapit sa accommodation nila. Since walking distance lang naman ang kina Phillip, nag decide akong mag-taxi. Hindi pa na kumpleto ang pag-ikot ng gulong ng taxi, dumating na ako.

Nasa counter na siya ng pumasok ako sa restaurant.

"Atat umorder, natatae? nagmamadali?"

"Eh kasi nagugutom na ako, baka bigla ko na lang ngat-ngatin ang plastic na halaman diyan kung di pa ako o-order"

Pagkatapos naming umorder, nagsimula angBible sharing, este ang kwentuhan. Nakaka 3 lagok pa lang ako ng Sprite ng may tumawag kay Phillip sa telepono niyang Blackberry (na binigay ng isang Arabo na nanliligaw sa kanya).

"Pwede mo ba akong samahan sa flat ng friend ko?"

"Saan yan?"

"Diyan lang, malapit lang, kukunin ko ang mga DVD's na pinahihiram niya"

"Okay, mabilis lang ha... bawal ako magpa-gabi, nagiging kalabasa ako."

Pagkatapos namin kumain, at hindi ubusin ang pagkain, dumeretso na kami sa flat ng kaibigan niya na malapit lang.

"Bakit tayo sasakay ng cab? Akala ko ba malapit lang?"

"Eh ikaw nga, isang dura lang ang bahay mo nag cab ka din kanina... nakita kita."

"Fine!"

Nalaman ko, habang nakasakay kami sa cab na ang kaibigan pala ni Phillip ay isang Narsisa (Nurse) sa isang Hospital (malamang). Nalaman ko din na Grade 2 siya nung na-circumcise, 2nd family sila at tamad mag-aral ang bunso niyang kapatid. O diba, sa napag kwentuhan namin, halatang anlapit lang talaga ng flat ng kaibigan ni Phillip. 5 piso na lang ata ang kulang, makaka-apak na kami sa langit.

Dumating kami sa wakas sa napakalapit na flat ng kaibigan ni Phillip, at this time World War III na.

Pumasok. Nag-elevator. Pumindot ng 5th Floor.

Kumatok si Phillip sa pintuan ng flat habang ako naman aay busy sa mobile twitter at naka sampa sa gilid ng hagdan.

Umulit ng pag door bell si Phillip na parang 1 Kilometro ang layo ng pinto sa sala, para abutin ng ganun katagal ang taga-bukas.

Sa wakas. may nag magandang loob na buksan si Phillip. na this time ay 23 lbs na ang nabawas sa timbang sa tagal ng pag pindot sa door bell.

Pagpasok na pagpasok pa lang namin sa flat, bumulaga sa akin ang 15 lalaki. (Bago, pumalakpak..wait) 15 lalaking bading. (shet, lalong nagpalakpakan). Hindi ko na iwasang bumulong kay Phillip.

"Nasa Malate ba tayo?'

"Hindi, nasa F tayo!" balik na bulong ni Phillip.

Nangalay ang kamay ko sa kaka handshake (yung totoong handshake). May promise naman lahat ang mga mukha nila. Sa pagkakataong ito, parang gusto kong magpalit ng career at sisihin ang nanay ko kung bakit Engineering ang natapos ko. LOL

Usap-usap. Pabilugan at pababaan ng boses. Muntik na akong mahatsing sa naglipanang paminta sa buong bahay.

Aaminin ko, sa oras na yun, sobra akong nakadama ng saya. Saya na hindi ko pa naramdaman simula ng dumating ako dito. Ang sarap makipag-usap sa taong alam mong pareho kayo ng takbo ng isip at pilantik ng daliri. Maya-maya (hindi klase ng isda) may nag alok na doon na kami mag dinner pero since busog na kaming pareho ni Phillip, nag dahilan na lang kami na may pupuntahan pa kaming isa pang flat. (para naman kaming nag Bisita Iglesia sa ginawa naming rason)

Sa kanto na kami naghiwalay ni Phillip, sumakay na ako ng cab, dahil malapit na akonng maging kalabasa. hindi pa nakakalayo ang cab, tumawag na ulit si Phillip.

"Nakalimutan ko ang DVD kunin!'

Hindi na kao sumagot. Na comatose ako bigla sa katangahan ni Phillip.

Habang ang tugtog sa cab ay pasimula pa lang na "It's not the flowers, wrap in fancy papers. it's not the ring I wear around my fingers...", tumatakbo sa isip ko ang kung gaano ko na miss ang ganung klaseng kwentuhan.

Sa trabaho ko dito, isang milagrong maituturing kung may isa ding bading ang sumulpot sa construction site o kahit sa opisina man lang. Nakaka-tuwa din ang makipag-usap sa straight na lalaki, pero aaminin kong minsan kahit isa sa isang buwaan, magkaroon man lang akong makaka-usap na taong "mapula" din ang hasang. Hehehe!

Pagdating ko sa bahay, tumawag ulit si Phillip.

"Nakuha ko na, binalikan ko! May house party daw next week, gusto ka nila pumunta."

"Sige ba, anlapit lang kasi ng flat nila diba?!"

"Potah ka!"

Photo Source here.

Long.. Long.. Distance Love Affair

2010-11-04T01:54:00.007+08:00

Officially, 6 months na kaming magkalayo ni Siopao, at ang laging tanong sa akin:

"Kayo pa din ba?"

"Paanu yan malayo kayo? Baka mauwi yan sa hiwalayan."

"Hala ka, may iba na yun sa Pinas, di kaya?"

O di ba, napaka positive ng mga pananaw nila sa buhay. Napaka encouraging, daig pa si Coney Reyes sa positivitism. Habang ako, kung maka kapit na lang sa relasyon, daig ko pa ang kumakapit sa Marikina Bus Line mula Makati hanggang Cubao.

I was never alarmed or threatened with the distance. Maybe because I don't see it as a problem. Maybe because I know that my love for Siopao is much bigger than any distance one can ever measure.

Bago pa ako umalis ng Pilipinas, alam kong magiging mahirap, pero hindi ko inisip na ikasisira or maging dahilan ng paghihiwalay. Mas concern pa ako sa kulay ng maletang dadalhin ko at kung ilang sapatos ang dadalhin ko sa disyerto. I know maaga pa para mag bitaw ng mga salita, pero parang katandaan lang din yan, dapat by now nakikita mo na ang mga 7 signs of skin aging, I mean signs kung pabagsak na ang realsyon.

Dahil siguro higit pa sa assurance ang nakukuha ko kaya hindi ako nagpatalo sa sabi ng marami, that LONG DISTANCE RELATIONSHIP DO NOT WORK.

This phrase on caps, is a challenge. We will prove them wrong, and wait, the last time I checked, LOCAL RELATIONSHIPS DO NOT WORK EITHER.

Quits lang.

P.S. Kung hinahanap niyo si Sheena Easton sa blog post na 'to dahil sa title. Waley! Kthnxbye! LOL

~ Ano na?! 6 months ka na.

2010-10-28T04:21:00.004+08:00

"Ano na nangyari sa'yo? How's 6 months so far?" tanong sa akin ng kaibigan ko sa telepono habang ako naman ay nag gugupit ng kuko. (kailangan i-describe ang ginagawa para more more ang pagka makatotohanan ng kwento.)

Bigla kong naalala, buti pa siya naalala niyang 6 months na ako dito sa Jeddah. Ako, tinigil ko na ang pag bilang ng araw, mas lalong tumatagal ang araw pag sinasamahan mo ng bilang.

"Okay naman... nasanay na din ako na walang pork at walang beer, walang sine, buti na lang may Starbucks, fridays, Chilis, Burger King, Dunkin donuts, Krispy Kreme at Jollibee, at least nararamdaman kong nasa mundo pa din ako. Actually, mas gusto ko na dito. Kulang lang talaga friends."

"Paanong walang friends?"

"Di gets? Gusto mo sign language ko? O Braille para challenging? Walang kakilala, walang ka kwentuhan. Walang kasama mag mahjong...Hahaha!"

"Mag-ingat ka diyan ha, balita ko bawal bading diyan?"

"Chusko, e kasing dami ng langgam sa garapon ng asukal ang bilang ng bading dito. Pina deport nga lang ang mga nagbibistida. Hehehe!"

"Kamusta sex life?"

"Ay biglang ganyan ang shift ng question? Para mo na ding tinanong sa akin, kung umulan na ba dito sa Saudi. Pag-uwi ko nga sa Pilipinas, mag-nenegosyo na lang ako ng ALSA Gulaman, nata de Coco at Pearl Shakes!'

"E ang love life, kamusta?"

"Alam kong pupunta din tayo sa tanungan na 'to. Okay naman, medyo mahirap sa umpisa, pero salamat sa twitter, sa skype at sa facebook....nakakatipid ako pang IDD. Salamat sa kanya, mabait at matiisin. Gusto ko na nga siya ipalit sa rebulto ni Rizal sa Luneta"

"Gusto ko nga diyan mag-work kaso baka ma-rape ako."

"Kung maka pag dahilan ka naman, as if ka pa na di mo din hilig yang 'habulang gahasa.' Dito, wala na medyong gahasaan, siguro sa mga province, pero dito kasi sa city, wala masyado. Marami lang mga batang, nagtatapon ng papel na may mobile number."

"Ay may ganyan?"

"Na sense ko sa 'rising and falling of intonation' mo ang galak, tuwa, at kasiyahan!"

"Gaga, nagulat lang ako!"

"Aminin na excite ka! Punta ka kasi dito nang may kasama akong gumala. Mahirap gumala pag walang kasama, baka hatakin na lang ako bigla sa daan."

"Ay may ganyan?"

"Pwede ka naman tumanggi... pero pag inabutan ka na ng Blackberry, dun ka na mag dalawang-isip."

"Wahahaha... ang saya diyan."

"Sabi ko sa'yo e. O siya, tama na 'to. mahal na 'to"

"Kuripot ka talaga"

"Mana lang sa'yo Bye!"

Pagkababa ng telepono, kinuha ko ang isang folder na puno ng papel. Mga sulat ko sa araw-araw, kung paano ko pinalilipas ang araw ko. Kasi darating ang araw, babalikan ko 'tong experience na 'to at sasabihin ko sa sarili ko "TOTOO PALA ANG HOMESICK."

(Insert Flor Contemplacion Movie theme song here)

~ Letter to Migs

2010-10-22T14:11:00.003+08:00

This letter was sent to Migs of Manila Gay Guy last September 4, 2009. Nakita ko ulit sa e-mail ko and i realized hindi ko na publish to dito sa blog ko. medyo mahaba kaya kay Migs ko na lang pinadala at hindi kay Charo Santos, baka magwala na lang bigla. (Pag pacensiyahan na ang grammar slips, hindi ako English Major. Excuses)

Hi Migs,

First, I would like to greet your MGG Blog a Happy 3rd Anniversary. Your blog makes my monotonous work day exciting. I used to work in a call center in Makati when I discovered your blog, from then on I was addicted and always excited to check it everyday. Hanggang ngayon pwede ko nang sabihing parte na siya ng daily routine ko. :p

I was born and raised in Bacolod City, after graduation I went here to review for the Board Exams (ECE Board), needless to say, hindi pa kasing open ng Manila ang Bacolod as far as same sex relationship is concern kaya nakakagulat when I first got here. Bata pa lang ako, since my mom is a teacher, I was raised to be masunurin at masipag mag-aral, in short NERD. I was a consistent honor student then, pero LONER, I never experienced the typical Barkada nung high school. Everytime may gusto ako, since I don't have anyone to share it with, I'm making a note addressed to GOD and keep it in a box, wala pa kasing cellphone nun. It was always been my prayer to have someone I can call my own, not necessarily a lover... Bestfriend ok na. Together with that prayer, I completed the simbang gabi... novena mass at kung anu-ano pa. I am not religious but I always have my time for prayer. Siguro nasanay na din na siya lagi kausap ko dahil nga hindi ako mahilig makipag friends before. (Hindi na ngayon..lol) Alam ko ever since that there's something different about me compared to my male classmates. Until college, hindi ko alam kung ano talaga ako, I tried to do things straight people do, name it I've done it... siguro ma convince ang ibang tao na straight ako, kasabay nun ang pag convince din sa sarili ko na hindi ako ganun. Pero I was 3rd year college then when I met Francis, Freshman. He was maputi, long hair, chinito, matangkad, gwapo. (This is it!)

I began to noticed him nung ang mga girl classmates ko kinikilig pag dumadaan siya sa classroom. Fate as you may call it, since member ako ng Student Government, I was asked to spearhead all the Engineering freshmen for an activity for the Sportsfest, and yes kasama siya dun. Everytime may practice sila I was there to arrange for the transportation and the food. Ako din ang taga check ng attendance nila aat dahil diyan I have to publish my number for any notification kung hindi makakapunta sa practice. Nagtagal ang practice ng mga 1buwan, dahil na rin sa schedule ko ay hindi ako laging nakakapunta sa mga practices nila.

One night, nag text siya na hindi na daw kasing saya ang practice kasi wala ako. Migs, prior to that incident, hindi kami nag-uusap, we we're not even introduced to each other,at wala din kaming common friends. Simula nun, we've been texting na, though more on about sa practices at sa school related activities. Nothing personal.

Last practice nila bago ang performance the next day, around 10p na kami umuwi, habang naka-upo ako sa pedicab naghihintay ng ibang pasahero going inside our subdivision, out of nowhere naisip kong magtxt sa cellphone ko, sabi ko "God, kung siya man ang binigay mo sa akin give me a sign, gusto ko tumawag siya pag dating ko sa bahay." tinago ko lang sa Draft ng cellphone. Suntok sa buwan ang text na yun, hindi nga kami nag uusap ng personal, at hindi ako sigurado kung ano siya... pati sarili ko hindi din ako sigurado kung ano.

Papasok ako ng bahay, tumunog yung phone, uso pa drop call nun, nagtanong kung naka-uwi na ako. After ilang tanong at sagot, humirit siya ng "Pwede mag apply?" At first, I thought application for the org, so I replied hindi pa pwede kasi 1st year pa lang siya... sabi niya mag a-apply daw siyang bestfriend ko. Sabi ko okey, pero na weirduhan ako sa sitwasyon, at that time nalimutan ko ang sign na hiningi ko.

The next day sabay kami na nuod ng game, nag lunch, umuwi ng sabay. Naging ganun ang set-up namin for several months, minsan sinasamahan ko siya sa ibang school para manligaw sa classmate niya nung high school. Naging okey ang takbo ng sitwasyon namin, naging automatic na sa mga professor ko na pag nawawala ako, sa kanya ako hinahanap. Until one day, tinanong niya ko kung pwede daw more than friends na kami, nalaman kong tumigil na siya sa panliligaw sa girl sa kabilang school.

Pumayag ako, pero hindi ko alam kung tama nga yung ginawa ko. Dumaan ang ilang araw na masaya kaming pareho, we agreed not to have sex yet, because we need to prove kung LUST ba o LOVE ang nararamdaman namin, we agreed to go to church every Wednesday after school for novena, simba every Sunday at every lunch break sa school... Sabi namin pambawi kay Lord.. Lahat ng ginagawa namin naka plano, wala kaming sinabihang friends for fear na we're both known sa school at baka ma kick-out kami. We prioritized our studies for fear na if ever malaman ng family namin na kami na, hindi pwedeng gawing dahilan na pinabayaan namin ang school namin. Para walang maisumbat. From then on, naging confident ako sa sitwasyon namin, I introduced him sa family as a "friend" and gusto naman siya ng family ko. Ganun din ako sa family niya.

This coming August 12, we will be celebrating our 80th month as a couple. At some point your blog has been and is still an inspiration for the both of us.. nahawa na din siya kakabasa ng blog mo dahil sa akin. Through your blog, from the stories shared by other readers and your advice that comes after, we realized that what we have right now is something that not most PLU have and that we have to take care and appreciate it. Dahil nga never namin na experience magka ex-boyfriend, kung paano makipag eye ball o makipag date sa ibang tao... through your blog we get to learn something, na hindi na dapat umabot sa kailangan naming maranasan yun para ma realize ang importance ng isa't isa.

Gusto ko lang magpasalamat sa'yo at sa iyong blog. Hindi ko man kayang i-express siya sa paraang karapat-dapat, gusto kong malaman mo na parte ng buhay namin ang blog mo... and we all know that any relationship will never be better without the help of friends, family and the things that inspire and teach you... at isa ka dun.

Thank you.

Siopao&Bunwich

~ Sulat

2010-09-11T16:55:00.004+08:00

Sobrang tagal ko ng hindi naka pag blog, paano ba naman, wala naman akong masulat. Ni hindi nga ako lumalabas ng kwarto ko (tinatawagan na nga ako ng Vatican, ako na daw ang bago nilang Mongha) Well, aside from nawiwili ako sa twitter (by the way, wala na po akong fingerprints kaka twit, pwede na akong mang holdap ng 7 Eleven. Yehey!) busy din ako sa trabaho (lakas maka straight ang work).

Ano ba isusulat ko? Wait... Isip-isip (umilaw ang bumbilya sa kusina) Speaking of sulat, may nagkamaling sumulat sa akin, na lito nga ako, hindi naman ako si Ate Charo, pero since parang serious ang kanyang sulat, kaya naisipan ko na din na dito ko sasagutin, I'm sure okay lang naman yun sa kanya, magastos pa pag pina Air Mail ko, baka hindi makarating (sayang sa stamp)

Bago ang lahat eto ang kanyang sulat: (Ang mga nasa loob ng parenthesis ay ang aking reaksyon habang binabasa. Real time)

Dear Bunwich,
Good day!
I've been reading your blog for 3 years now (echusera, 2 years pa lang 'tong blog na 'to) and I think you will be able to give me an advise regarding my lovelife (ikina-expert ko kasi ang lovelife) I've been in a lationship with this guy for 2 years now, but may GF siya sa province nila at ikakasal na sila next year. (ay KABITenya!) Fron the very start, inamin niya na din sa akin na ganun. Bilang bading, feeling ko ang ganda-ganda ko kasi ang jowa ko ay isang straight. (Oo nga, ang haba ng hair mo, wait, sa C5 mo padaanin ha, traffic sa EDSA) but now it started to sink in, na what I'm doing is wrong, pero di ko kayang mawala siya sa buhay ko (Chusko, pumasa ka nga sa kinder, elementary, high school at college na wala siya, ngayon di mo na kayang mabuhay ng wala siya.. Ano ba yang jowa mo, HININGA?)
Sana matulungan mo ako kung paano ang gagawin ko.
Nagmamahal,
Rey

Sagot:
Rey,

Salamat sa estorbong binigay mo sa akin, gumana ang brain cells ko sa sulat mo.. Napa-isip din ako kung ano ba ang pwede o karapatdapat na advise na ibibigay sa'yo. Ang masasabi ko lang, sobrang iksi ng buhay para pigilan ang sariling sumaya. Aware ka na ikakasal siya, ibig sabihin darating ang point na kailangan mong bitawan na ang relasyon, or else kakarmahin ka. Hala!

Ang pwede mo lang gawin, i-enjoy ang kung anong meron ka ngayon, but be ready to end the relatiionship once ikakasal na siya (for decency sake). Yes, it maybe painful but if its worth it... so be it. Ang mahalaga ay ang ngayon, hindi ang dati o ang bukas. Let the future worry for itself.

Ako ito,
Bunwich
(taob si Margie holmes sa advise ko. LOL)
------

~ Kwentong Drawing

2010-06-04T16:25:00.003+08:00

Trabaho ko ang tumanggap ng napakaraming Blueprint at Drawing ng Floor Plan para ma calculate ko ang dami ng Gas na gagamitin at ayos ng pipes para sa Fire Protection System ng isang Building. Noramlly, water ang laman ng sprinkler na nasa kisame ng building, yung sa company namin CO2 o FM 200 Gas ang laman. Para daw iwas basa. Ayaw ng mga arabo ng basa, that explains why walang tubig dito. LOL

Balik sa kwento, this particular AUTOCAD file drawing na natanggap ko iba, makulay. Kulay Neon Green, Yellow at Pink. P*cha, balak ata akong bulagin ng Engineer na gumawa nito ah. Konti na lang idadagdag mo, kumpleto na ang Color Wheel. Tinawag ko siyang NEON Project.

Sabi nga ng isang Engineer kong kasama, baka bading daw ang gumawa kasi ma-rainbow. Yun din ang inisip ko.

Part din ng trabaho ko na once na approve ang system design, pupuntahan ko ang location for ocular inspection before magsimula ang mga tao kong ikabit ang pipings, at babalik ako pag tapos na, for final check. Nangyari yun sa NEON Project.

Dala-dala ang hard hat na naka ipit sa kili-kili kasi bawal suoting baka magulo ang buhok, with matching blue polo, black pants at ang lisensiyado kong pointed leather shoes, tinungo ang site. Sa wakas makikita ko na din ang Engineer na may pakana ng muntik ko ng pagkabulag dahil sa makulay niyang drawings.

Pagdating ko sa site, andun na ang mga tao kong gagawa at ang aking foreman. Si Foreman, pinoy, pero lately hindi na nagsasalita. Baka na ho-home sick na, kaya binilin ko sa mga tao ko na bantayan at baka biglang tumalon sa building. Mapapgastos pa ang kumpanya sa pagpapdala ng bulaklak. Biro lang!

Pag pasok ko ng office na hugis Balikbayan Box, nakita ko agad si Engineer. Napansin ko agad ang buhok-may spike. Pareho kami. Kamukha niya si Marco Alcaraz na maputing version. Nagpakilala. Nag hand-shake. Firm ang pagka hand-shake, halatang sinasadyang mag tigas-tigasan. Nakaamoy agad ako ng bagong pitas na paminta. Hindi durog, BUO.

Nag-usap kami tungkol sa project at kugn kelan ang projected completion. Pagkatapos ng maiksing oras, nanghingi ng number.

"Oo nga naman, tao ko ang iiwanan ko sa kanya, dapat lang may number ko siya. At kung sakaling magpakamatay si Foreman,masabihan agad ako" sa isip ko.

Sa susunod niyang sinabi ako nagtaka.

"Are you free tomorrow night, na miss ko na ang Filipino food... Wanna join me sa Barrio Fiesta?" sabi ni NEON Engineer

Sumagot ako sa nakasananayang reply.

"Sorry, I'm busy. Next time na lang" sabay smile ng very very light.

"Sure, I have your number naman..." hirit niya.

CONFIRMED! biglang naglabasan ang CareBears sa likod niya at nag pa-slide sa Rainbow Bright.

Next week na matatapos ang project, hindi ko alam kung babalik pa ako dun. Naka sampung tawag na ata siya at hindi ko sinasagot. Kung buhay pa si Foreman sa araw na yun, baka siya na lang ang utusan kong mag-check, and besides hindi bagay ang pointed leather shoes ko sa site, naalikabukan. LOL

Kwentong Jeddah

2010-05-05T15:29:00.001+08:00

April 20, 2010, ang pinaka mahabang araw para sa akin. Umalis ako ng Manila ng 7am, after 19 hours nasa Jeddah na ko at 4 pa lang ng hapon. Hindi pa kasama ang stop over sa Brunei, na ang airport ay parang munggo lang sa liit. Kasabayan ko ang mga Pinay na pupunta din ng Jeddah bilang DH.

Alam kong nasa Jeddah na ko ng nagsimula ng isakay ang mga babae, hiwalay sa mga lalaki. Dis is it na! Antagal ng proseso sa immigration, parang pumipila sa Wowowee ang feeling, kumpleto sa finger scan, picture at validation ng Visa.

Sinundo ako ng Arabong driver at ng company car. Arabo ang driver pero "Turkey" ang pangalan. Stress! Ambilis mag patakbo, inaabot kami ng 160. Dito ata ako mamamatay sa Jeddah. Mabilis talaga mag patakbo ang mga Arabo, parang nanunuod ka lang ng Formula 1 sa kalsada. Dala na din siguro sa affordable ang mga sasakyan ditto, kaya deadma sa gas-gas ng kotse. Kadalasan nga pag luma na ang kotse, iniiwan na alng sa gilid ng daanan. Kung sa Pilipinas yun, pwede pang ibenta. Bawal din ditto ang hindi maruong tumawid, hindi din kasi uso ang busina. Hahaha!

Kung ang PBB may Apartment at Villa (Oo, updated ako sa TV, dahil sa TFC), meron din kaming Barracks at Villa.

Barracks: Tirahan ng mga laborer. Bawat kwarto may 4 na double deck, kumpleto sa unan, kumot at comforter. Naka carpet at may aircon. Bawat isa may kanya-kanyang set ng pinggan, bowl, kutsara, tinidora t baso. May cook na galling Pinas, kaya hindi mo ma mimiss ang sinigang, pochero, adobo, tinola at paksiw. Yun nga lang walang porck chop. Puro manok, isda o beef lang.

Vill: Dito nakatira ang mga Engineer, Auditor, Purchasing officer at mga Accountant. Dito, tig-iisa kami ng kwarto, yun nga lang kanya-kanyang luto. Compared sa Barracks, isang kembot lang mula sa office ang Villa. Dahil daw madalas kaming mag overtime kaya dapat sa kabilang bakod lang ang bahay naming. Mautak din!

Sa office, majority ng Engineer ay Pinoy. Mga Syrian ang Auditor, Accountant at purchasing officer. Arabo naman ang mga secretarya, assistant, driver at taga timpla ng kape. Pero lahat marunong magsalita ng Ingles. (Syrian an gamy-ari ng companya)

Pag Thursday, half day sa office, Friday ang off dahil sa Friday nagsasamba ang mga Muslim. 5 beses sa isang araw kung magdasal ang mga Muslim.

Pag Friday, isa lang ang puntahan ng mga Pinoy dito, ang AL BALAD. Para siyang Greenhills na may tiangge at may mall din na sosyalin. Nakaka-aliw ang mga arabong nagtitinda dun, marunong sila mag tagalong. Tawag nila sa mga Pinoy ay "PARE", pag tinatawaran mo ang paninda nila,tatawagin ka nilang "KURIPOT." Mero nga sumisigaw dun ng "Baclaran! Quiapo! Divisoria!" Naisip ko tuloy, buti pa ditto sa Jeddah nasa iisang lugar lang ang Baclaran, Quiapo at Divisoria. Hahaha! May Jollibee, Krispy Kreme, Sbarro, Pizza Hut at kung anu-ano pang nasa Pinas din.

Dahil bawal ngang kausapin ang mga babae dito ng mga lalaki. Normal ng tanawin ang parehong lalaking magka hawak ang kamay. Walang dudang maraming bading na PInoy ang gusting pumunta dito. Typical din sa mga Pinoy nabading dito ang pumorma, dahil sa semi-open city ito,madali mong mapapansin ang pinoy. Mula sa skinny jeans hanggang sa maayos na buhok.

Sabi nga nila, mahirap maging dayuhan sa ibang bayan. Pero dahil sa araw-araw ay may KABAYAN ka pa ding nakaka salamuha, nasasalubong at nakaka kwentuhan… Hindi na din ganun ka hirap. Sanayan lang!

~ goodbye for now

2010-04-20T00:42:00.004+08:00

Malamang habang binabasa niyo 'to nasa eroplano na ako nagtitinda ng yelo... ay hindi pala,nasa eroplano na ako papuntang Jeddah, sa hinaba-haba ng paghihintay ko, eto't tuloy na din sa wakas.

Ba't ba kasi ako na delay? Well, kagagawan ko din naman. Hingi ako ng hingi ng extension kay Lord na huwag muna ako paalisin. Ayan, pinagbigyan. Andaming dapat pagpa-alamanan. Gusto ko ding mag spend ng holy week sa Bacolod, given hindi uso ang holy week sa Jeddah. Nararapat lang na i-spend ko to kasama ang family ko.

Hindi din naman ako makakapayag na pupunta ako ng ibang bansa na hindi ko nakikita ang family ko. Kailangan ng emotional recharge, maka-hingi man lang ng huling payo sa magulang. Okay na sa akin yun.

Ano naman mangyayari kay siopao? Uhmm... mawawalan siya ng sauce this time. Hehehe! Well, matagal ng ready si siopao sa pag-alis ko, pero hindi kanina. Muntik ng dumating ang Maynilad para i-check kung may sira ba ang gripo namin dahil bumaha... luha lang pala galing sa kwarto namin.

I know pag babasahin niya to, tataas ang kilay nito. Hindi naman ganun ka drama ang naging eksena. Naluha lang ng mga 3 1/2 drops tapos nag simula na siyang mag impake ng gamit ko. Oo, siya ang nag empake, hinayaan ko na, siguro gusto mag MMK moment, yung nagtutupi ng damit habang umiiyak? Hehehe!

Gusto kong kunin ang pagkakataong ito, kahit hindi niyo ito ibibigay, na magpasalamat sa lahat ng nag "Wish me Luck" sa akin. Cliche man maituturing, pero para sa isang taong aalis, malaking bagay ito. Lalo na't pupunta siya sa lugar na maraming bawal. Hehehe!

Hanggang sa muli kong pag update ng blog. Naway may internet ang aking titirhan dun at para ma-update ko kayo sa bagong yugto ng buhay namin ni siopao.

Kung dati ang blog na 'to ang nagpatunay na may M2M relationship na tumatagal. This time, gusto naman naming patunayan na may 'Long Distance Relationship' M2M edition na nagtatagal din. (Parang MELASON lang! may chapter?!)

Nais ko sanang hingin ang inyong panalangin sa bagong hamon ng buhay naming dalawa. Diyos na ang bahala sa inyong mabubuting puso.

Naway ang mga single ay magka boyfriend na. Ang mga malilibog ay maging negative sa HIV test. At ang mga manloloko ay lapain ng aso now na!

Hanggang sa susunod.

Nagmamahal,

Charo

(Pati ba naman dito, e-eksena ka? Charo?)

~ kami at ang kamiseta

2010-04-17T19:24:00.004+08:00

Hatak-hatak ako ng kaibigang si Valerie sa mall. Actually napilitan lang ako kasi parang mababasag na ang tenga ko nung nag usap kami sa telepono when I was trying to put up an alibi ba't hindi ko siya masamahan.

Parang nakapatay ako ng tao kung sigawan niya ko sa telepono. Kesyo hindi na daw siya mahalaga, kesyo pinagpalit ko na siya sa ibang kaibigan ko. Pero para matapos na lang 50 minutes after nasa Food Choices na ako naghahabol ng late brunch habang siya nasa cab pa lang galing Parañaque.

Ang galing di ba, ako pa ang naghintay. Pero special si Valerie sa akin. At some point naging parte siya ng straight days ko and nanatili kaming close. Boyfriend ang tawag niya sa akin, hindi niya daw ako pwedeng tawaging "sister" kasi wala naman daw akong belo. Ok fine.

Alam ko na ang silbi ko sa kanya sa ganitong SALE ang mall. Ang maging taga bitbit ng mga pinamili nya at sa bawat pagbabayad niya sa counter ay voluntarily ipapakilala niya akong boyfriend. Pathetic lang!

Half-way through sa pag sho-shopping, pumasok kami ng Kamiseta Store. Dahil puro pambabaeng damit ang andun, buraot akong umupo sa sofa at tinitingnan ang mga babaeng pumapasok sa store. Ma swerte na ko kung may boyfriend ang babaeng pumasok dahil for sure, uupo din yan sa sofa para hintayin ang girlfriend.

"Hun..."

Parang familiar ang boses.

"Honey"

Paglingon ko si Valerie nga. Dali-dali ko siyang nilapitan.

"Nyeta ka, pa honey-honey ka pa diyan... Nakakasuka ha!" bulong ko sa kanya.

Pangiting pumasok lang ang hitad sa fitting room. Normal na ganun lagi ang eksena. Everytime magsusukat siya ng damit, kailangan kong hintayin siya sa labas ng fitting room para sa approval ko kung maganda ang piniling damit.

Habang naghihintay ako, napansin ko na may isang babae ding naghihintay gaya ko sa katabing fitting room. Dahil sa nagku-kwentuhan sila, nalaman kong magkaibigan sila ng nagsusukat sa loob ng fitting room.

Hindi nagtagal, lumabas na ang ang kaibigan niya sa fitting room.

"Girl, maganda ba? Bagay ba?" tanong ng babae habang nakatingin sa salamin.

"Ay pangit siya for you, mukha kang bakla sa suot mo!" patawang sabi ng kaibigan.

Dahil bored ako, sumali ako sa usapan.

"Excuse me?" pasintabi ko.

Lumingon ang 2 babae at tumahimik.

"Miss, bakla ako pero hindi ko kamukha ang kaibigan mo. Bakit hindi mo diretsuhin yang kaibigan mo na pangit siya at kahit bilhin niya ang buong Kamiseta ay hindi magbabago ang katotohanang hindi siya maganda. Hindi siya mukhang bakla... Pangit siya at hindi pareho yun!"

Hindi na nakapagsalita ang 2 babae, siguro nag auto-off ang mga bibig dahil sa gulat. Biglang bumukas ang pintuan ng fillting room ni Valerie sabay hatak sa akin.

Kung ano kabilis kaming lumabas ni Valerie ng Kamiseta ay ganun din ka bilis ang bibig nito sa pagsasalita.

"Ikaw talaga, hindi ka dapat iniiwan e."

"Bakit naman"

"Nang-aaway ka!"

"Kasi naman, dalihin ba ako sa Kamiseta, ano naman mapapala ko dun?"

"Hay naku... tara na sa People are People"

"Goodjob!"

Photo Source here.

~ Gleeks are back

2010-04-14T18:25:00.001+08:00

Para i-welcome ang pagbabalik ng Glee, eto ang para sa inyo;

Sue Sylvester peroforms VOGUE by Madonna kasama ang mga Gleeks. Enjoy!

~ twitter killed the blogosphere

2010-04-14T09:09:00.004+08:00

Habang nag-uusap kami ni Darc sa McDonalds Shaw kagabi, naisip namin ang saya na dulot ng twitter.

Naging isa na siyang micro-blogging site. Mula sa mga taong sinusundan mo ang twit araw-araw, para ka na ring nakatutok sa daily activities niya araw-araw. Para ka na ring si kuya sa Big Brother house.

Si ganito naging ganito ni kwan, na naging ex ni kwan, tapos dine-date ni ano.

Napansin din namin, onti na lang ang masigasig na nag uupdate ng blog, dahil andun sa twitter nakikipa-palitan ng kuro-kuro, kabastusan man o may sense.

Sabi ng karamihan, ang twitter ang pumatay sa negosyo ng fanaTXT at Ktext, kung dati nagbabayad ang mga fans para maka receive ng latest update ng mga artista, sa twitter, i-click mo lang ang 'follow'. Hindi mo lang malalamn ang latest sa kanila, pwede mo pa silang awayin kung tatanga-tanga.

I once had an experience, I'm following Ruffa G. tapos one morning, she's twitting about JLC found drunk and sleeping sa isang sulok ng Fiama. She was flooding the whole time, ranting about having another kid to take care of aside from her two daughters.

I replied to her twit saying na sana di ba, bago mag rant at mag flood, aminin muna kung anong meron sila. The next day, nag DM siya sakin, a very sarcastic 'thank you for enjoying the show' sabay block me sa twitter niya. Wahahaha!

Another incident was with Bianca King, she was twitting over and over tungkol sa nangyaring pagpapalayas sa kanya sa tent na tinutuluyan ni Krista Ranillo. Sobrang paawa ang twit, kesyo inaapi daw siya at ayaw niya daw magsalita na sa isyu. I twit her back saying na kung ayaw niyang pag-usapan ang issue, bat siya twit ng twit, at tigilan niya ang pag-papaawa effect kasi nagmumukhang gimik ang issue. Ayun, as usual naka-block na naman ako. Hahaha!

Pero wala ng mas makulay pa sa kwento ng mga blogger, you get to know their true personality outside of their blog. More than the stories they post. Minsan nga hindi tugma ang personalidad sa mga kwentong bino-blog. Napap-isip tuloy ako, parang karamihan sa post hindi totoo. Wahahaha!

On the positive side, twitter is a bit intimate, a little bit personal. You get reactions right away. You get suggestions and answers in no time. Not to mention, may mga pagka-kaibigang nabuo.

Sa sobrang dami ng bading sa twitter. Music na lang kulang, isa na siyang online Malate.

Photo Source here.

~ folded and hung (and all that jazz!)

2010-04-12T00:13:00.005+08:00

Aminin niyo, hindi na masama ang mga itsura ng mga lalaki na nagtatrabaho sa F&H. Ayon nga sa kasabihan:

"Huwag kang choosy, pag hindi ka naman yummy!"

Since hindi naman ako yummy, hindi na din ako magiging choosy. Laman-tiyan na din daw kung ituring ng mga friends ko ang mga taga F&H.

Nung nakaraang araaw nasa isang mall kami ng mga kaibigan ko at naisipang magpa-check attendance sa F&H. Pumipili ang friend ng mga damit. Medyo may katabaan si friend. (Kailangan i-mention, kasi essential sa kuwento)

"Hey, lika nga dito sa Dressing Room" sabi ni friend.

"Artista ka? Anong dressing room? Fitting Room."

"Ganun din yun, hindi kasya sa akin to... pakuha ka nga ng next size"

Pagtingin ko sa shirt, size Zero.

"Wow, nag-abala ka pa talaga sa pagsukat ng shirt na 'to. Utang na loob naman, unang tingin pa lang sa damit, alam mo nang hindi talaga kasya sa'yo to. Kulang na lang mag-susumigaw 'tong shirt ng 'You are not small!' Ambisyosa!"

Hindi na sumagot si friend sa loob ng dressing room.. err fitting room. May lumapit na attendant. Chinito, maganda ang mga braso, pwede na.

"Sir, ano problema?"

"Ano daw size mo... ay next size pala nito" sabay abot ng shirt.

Smile lang ang ginanti ni Kuya. Matipid pero puno ng buhay.

"Pa-cute?" isip ko.

After magsukat ni friend ng shirt at nagbayad sa counter. Tinanong ko ulit si kuyang attendant tungkol sa price ng isang necklace.

"How much 'to?" pa conio kong tanong.

"600 po sir!" sagot niya

"Hindi, yung presyo lang ng necklace ang tinatanong ko hindi ka kasama!" tugon ko sa kanya.

"Si sir talaga mapag-biro." sabay kurot sa nipple ko.

"Kuya, close ba tayo?" habang paalis siya para i-assist ang iba pang customer.

Pagkatapos namin magbayad. Palabas na kami ng store ng biglang tumunog yung censor-censoran nila sa may door.

"Bat ako tumutunog, e hindi naman ako for sale?"

"Baka binenta ka na ng nanay mo!" hirit ng friend ko.

"Sir, paki-check lang po ng bag?" sabi ng lady guard.

"Try mo mag-pa check muna kaya ng mata... May nakikita ka bang may dala akong bag?"

"Baka yung mga pinamili ko ang tumutunog" sabi ni friend.

Nag simula ng i-check ng guard ang mga nasa loob ng paper bag na dala ni friend. After 48 years at 1 leap year, na realize nila na hindi pala nakuha ni Kuya attendant ang tag sa shirt na binili ni friend. Nag-apologize naman si kuya, pero naisip ko hindi yun sapat sa Stress Drilon na dinulot ng buong store sa amin.

"Kuya, hindi namin matatanggap ang sorry mo. Eto ang resibo, isulat mo ang number mo para sa friend ko!" utos ko kay kuya.

Walang nagawa si kawawang kuya kundi kumuha ng ballpen sa counter. Lumabas kami ng store, hindi na tumunog ang censor. Mas maingay na this time ang tawanan namin ni friend.

"Alam mo, kung ako ang may ari ng F&H, iba-ban kita. Ikaw tong walang binili, ikaw pa 'ton demanding."

"Magpapa-salamat ka din sa akin balang araw!" sabay tawa.

--------------------

Kahapon lang, nag text si friend.

"Remember mo si Kuya F&H?'

"Bakit? nagka-mali na naman?"

"Walang pagkakamaling naganap. May palayok lang na nabasag!"

"OMG! Bottom si Kuya? Dahil diyan libre mo ko ng kape!" sabi ko.

"Ilang litro ba gusto mo?" tugon ni friend.

Photo Source here.

~ Frenemies

2010-04-09T07:44:00.008+08:00

Ironic nga naman ang buhay. Kung sino pa ang mga taong nag susumigaw na gusto ng seryosong relasyon, sila pa 'tong walang respeto sa relasyon ng iba.

May 2 akong kaibigan, pero mamaya baka i-declare ko na ding hindi. Gusto ko sila tawaging 'Frenemies' --- Friends and Enemies at the same time.

Frenemy Number 1: Close kami pero hindi ganun ka lalim ang pinagsamahan. Naisip ko nga naging visible lang kami sa isa't isa pag sa gimikan at lakaran. Hindi sa mga seryosong usapan tungkol sa buhay. Hindi kami pang Kabuhayang Swak-na-swak. Nawalan kami ng communication after niyang lumipat ng company. Tapos nitong mga nakaraang buwan lang, he started communicating, but surprisingly, hindi sa akin. Kay siopao.

For over a month now, he would randomly send text messages to siopao asking kung pwede siya pumunta sa bahay everytime na mag-isa lang si siopao at home. Minsan he would send flirt messages and eventually blurted out that he likes siopao. He would always remind siopao thru text not to mention anything about it sa akin. Ang hindi niya alam, ako din minsan ang nag-rereply sa mga kababawan niyang text.

Minsan naisip ko na ding i-confront siya, pero naisip ko, what for? Magiging utang na loob pa niya sa akin na ipinaalala ko sa kanya na nagmumukha na siyang 'cheap.' Matanda na siya, alam niya na sana ang mga ginagawa niya. Matapang akong tao, pero pinipili ko ang laban na gusto ko. Yung laban na patas, hindi yung sa umpisa pa lang alam kong panalo na ako. Sayang lang yan sa kuryente.

Frenemy Number 2: Naging kaibigan ko siya for more than a year. Super close kami na he would hang out sa apartment namin dati ni siopao. Minsan pinagluluto ko siya sa apartment niya pag nalulungkot siya, to a point na dinala namin siya sa Bacolod for a vacation. Pero surprisingly, dahil sa lakas ng insecurities niya sa katawan, hindi niya na ako pinansin after kami pumunta ng Bacolod. Dati pa he was so vocal that he likes siopao, na napatunayan niya naman nung minsan ay nag-away kami ni siopao, at bilang kaibigan tinext niya si siopao, na pwede daw siyang tumulong to look for a place if ever siopao would want to break up with me and leave our house. Ang sweet niya di ba? Bongga talaga siyang kaibigan, PLAN B na agad ang inisip. How thoughtful, How Goldilocks!

Eto na, recently lang, since siguro nabalitaan niyang pupunta akong Saudi. Sa tinagal-tagal ng panahong hindi siya nagparamdam, bigla na lang ang message kay siopao. Take note kay siopao nag message at hindi sa akin. Nagpapahanap ng apartment kasi may plano daw siyang lumipat. Wow tsong! Ang luma ng diskarte mo, kasi alam mong aalis ako at maiiwan si siopao mag-isa sa apartment. Kung makapag send ka naman ng fillers... sana dineretso mo na lang si siopao, na gusto mong ikaw ang pumalit sa akin sa apartment. Napaka 80's ng style, hindi nakakatuwa! Hindi makapag-hintay, sana pina-alis mo muna ako. G*go!

Sa 7 years naming magkasama ni siopao, ang mga ganitong bagay ay isa sa mga pinagkukunan namin ng saya. Talo ang mga comedy sitcom sa T.V. sa dulot nitong kakaibang 'laugh trip'. Pero what I am sad about is the fact that these people is thinking that the relationship that Siopao and I share are too shallow that they can penetrate it.

HINDI KAMI GAYA NG IBANG RELASYON.

At hindi ko kayang i-explain kong ano man ang meron kami kasi hindi niyo din maiintindihan.

Ang mas masakit pa ay ang katotohonang MINSAN SILA'Y NAGING KAIBIGAN at MINSAN SILA'Y NANGARAP DIN MAGKAROON NG MATINONG RELASYON.

Asa pa kayo!

Photo Source here.

~ paano na si siopao?

2010-04-08T09:16:00.009+08:00

Sa napipinto kong pag-alis, lahat ng friends, kamag-anak, tambay at madlang people, ang tanging tanong ay:

"Paano na si Siopao?"

Nakakatuwa din namang isipin na concern silang lahat sa magiging kalagayan ni siopao dito, pero sana di ba concern din sila sa akin, kasi ako ang pupunta ng Jeddah at hindi si siopao. (kulang ako sa atensiyon?)

Hindi magiging madali kay siopao, pero alam kong magiging okay siya kasi andito siya sa Pilipinas. Andito ang mga kaibigan, kamag-anak, may alak, may malate at hindi bawal gumimik kasama ang mga babae.

Kamusta naman ako di ba?

Bawal daw tingnan ang mga babae pag nasa kalsada. Naisip ko din naman, hindi magiging problema sa akin yun, kasi kahit dito sa Pilipinas hindi naman talaga ako tumitingin sa babae. Hehehe!

Bawal daw mag-suot ng damit na hindi mo kayang ipaliwanang ang print. Baka daw iisipin nila na nagpapalaganap ka ng satanismo. Eh naku, bumili ako ng puro plain na shirt. Iba't ibang kulay. Baka hindi satanismo ang ma-ipalagananp ko, kundi suporta sa Care Bears at Rainbow Bright.

Magpa-tubo ng bigote para hindi ma rape. Mas mataas daw ang rate ng mga lalaking nare-rape kesa sa mga babae. Sa policy na to, wala akong marereklamo. Joke!

Bawal kumain ng karne. Pero parang kulang ang policy na 'to, dapat "Bawal kumain ng Karne na nauubos... Ang mga hindi nauubos, okay lang kainin!" Hehehe!

Konti pa lang yan sa ga tissue ka habang kailangna sundin pag nasa Jeddah na.

Sige tanungin niyo uli ako, sa pag-alis ko...

"Paano na nga ba si siopao?"

Feeling ko sa mga bawal dun sa pupuntahan ko, for sure magiging okay siya na andito siya.

Photo Source here.

~ paano na kaya?

2010-04-05T16:09:00.003+08:00

Easter Sunday kahapon pero parang hindi buhay ang dugo ko after nabalitaan kong si Siopao ay sinugod sa MakatiMed kahapon.

Masakit daw ang tiyan.
Sabi ng doktor, 'Gastritis' daw.
Pagkatapos turukan ng gamot, pina-uwi na din siya.
Salamat naman.

Ngayon ko nararamdaman ang hirap kung may mga sitwasyong ganito. Wala akong ibang magawa, kundi maki-balita.

Naiinis ako na sa ganitong mga sitwasyon, na wala ako sa tabi niya. Na hindi ko nakikita kung ano ang tunay na kalagayan niya.

Sa napipinto kong pag-alis, ang mga ganitong sitwasyon ang hindi ko napag-handaan.

Paano kung may mangyari sa kanya habang ako ay nasa malayo? Sino ang magbabantay sa kanya? Sino ang mag-aalaga?

Sana walking distance lang ang Jeddah at ang Manila para mapuntahan ko siya agad.

Napapa-isip ako.

Tutuloy ba ako?!

Photo Source here.

~ behind the cloud... is an airplane (the BIG reveal)

2010-03-30T12:43:00.003+08:00

sa pagpapatuloy...

sa mga hindi maka-relate, sumegwey muna ditey.

so ayun, magkatabi kami sa eroplano. since wala akong tulog the night before, nag-hihikab ako na parang wala ng bukas. so naisipan kong matulog.

pagtanggal ng seat belt sign, agad kong kinuha ang ipod at natulog.

after 20 minutes, naramdaman kong ang binti ni kuya ay nakadikit sa binti ko.

ka-stress.

ang balikat nakadiin sa balikat ko.

"Puno ba ako, para sandalan?" isip ko.

gumalaw ako ng konti para maramdaman niyang sising ako. saktong padating ang flight attendant para mag-abot ng maiinom.

"Coffee, Water or Juice" sabi ng F.A.

"Juice sa'kin, sa'yo?"

"Close tayo?" sa isip ko. Tumingin ako sa F.A.

"I'll have coffee, extra sugar and not too hot!"

Pagkatapos kumain, kinuha niya yung cup na inipit ko sa tapat ng seat.

"Tapon ko na 'to?"

"No, don't bother"

"I'll take care of it!"

"Thank you"

Pinanganak ata si Kuya ng may Best in Customer Service sa nuo. Inabot niya rin ang bag ko from the compartment. Ako naman, parang sirang plaka na kaka thank you sa kanya.

"Do we know each other?" habang naglalakad palabas ng eroplano.

"No, I just happen to like you!" sagot niya habang ngumiti ng very very light.

Diyos ko pong mahabagin. Parang gusto kong sabihan ang babae sa tabi ko na kurutin ako at baka isa lang itong panaginip. For the first time, sa daldal kung 'to, hindi ako nakasagot. Siguro dahil hindi ako prepared. Wala sa script ang eksenang ganito. Akala ko MMK entry ang pag-uwi ko, pero parang nauwi sa 'Precious Hearts Romances' ang eksena.

Balik sa composure. Dali-daling lumabas ng 'Arrival Area' para hindi na kami magpang-abot. Sa maniwala't hindi, kinabahan ako. Naisip ko baka isa itong 'trap' ng pamilya ko para makapag OUT na ako. Inisip ko baka naka video ito at ipadala sa Nanay ko. Lagot.

"John!" boses na galing sa likod.

"OMG!"

Paglingon ko, niyakap agad ako ni Jen, classmate ko nung college. Biglang nawala ang kaba ko knowing na may kakilala pala ako dun.

"What are you doing here?"

"May hinihintay ako"

"Sino?"

"Ay eto... John meet Eric, boyfriend ko." pakilala ni Jen sa lalaki

Yes, si Kuya nga. Nakita kong nagulat siya sa nangyari. ako man din ay nagulat. Minsan na nga lang mag boyfriend si Jen, sablay pa.

Inabot ko ang aking mga kamay kay Eric para pormal na magpakilala.

"Hi! Nice meeting you" sabay bigay ng i-know-what-you-just-did stare.

"Jen, mukhang pinag papawisan ata si Eric kasi nameet niya ko" habang nakatingin kay Eric.

Habang naglalakad kami palabas, binulungan ako ni Jen.

"Pasensiya ka na, medyo takot kasi yan sa mga bading"

"Oh, really now!" sagot ko sabay smile.

Kung alam lang ni Jen, baka siya ang matakot.

~ behind the cloud... is an airplane

2010-03-27T11:28:00.004+08:00

May naganap.

Bago ko umalis, ay nagtampo ako kay siopao. Hindi ako ihahatid sa eroplano. Ayoko ng ganun, kulang sa drama ang pag-alis ko.

Tampo. Tampo.

Mamaya, nagbihis... effective. proven. effective.

Dumaan muna kami ng Robinson's Ermita para mag lunch... Bakit dun? Wala lang.

Pagkatapos, hinatid niya na ako sa airport at dahil wala pa siyang tulog from work. Natulog the entire trip. Sana naglatag na lang kami ng banig. Habang tulog si siopao sa aking balikat (walang magre-react) napansin kong mabilis ang takbo ng metro ni Kuya Drayber.

"Kuya, ang metring david mo... Harry Potter?"

"Sir?"

"Ambilis ng metro mo."

"Hahahaha!" inulit ni kuya ng ten times.

"Kuya, nasa cab tayo... hindi to comedy bar!"

"Walang daya ang metro ko, ma-traffic lang talaga kaya ganun."

"Defensive ka..."

"Hahahaha!" inulit ni kuya ng 5 times.

Bumaba kami ng taxi pagdating ng airport. (Malamang noh?!)

Goodbye. Kiss. Goodbye.

Sumakay ulit si siopao ng cab.

Pumipila na ko papasok ng entrance ng napansin ko si Kuya sa harap ng pila. Naka 'Basketball Shorts', Nike na sapatos at medyo fit na shirt. Matangkad. Basketball Player ata. May headset sa tenga at nakaipit ang pitaka sa garter ng shorts.

Confirmed, straight si Kuya.

Nung pila na sa check-in counter, ako na ang nasa unahan niya. Malamang siya ang nasa likod ko. Paulit-ulit? Bigla niya akong kinalabit.

"Sh*t!"

"Nahulog ang jacket mo, eto oh!"

"Salamat"

Back to Rubi mode.

Nung nagbabayad na ng terminal fee, sumisigaw ang booth ng

"200php TERMINAL FEE: EXACT CHANGE ONLY"

At dahil buong five hundred ang pera ni kuya. Nagkaroon na naman kami ng interaction. Nagpalitan kami... ng pera. (madumi isip?)

Rubi mode pa din. Ako at ang malaki kong shades.

Nauna siyang pumasok sa waiting area, dahil effort ang pagsuot ko ng sapatos. Naupo ako sa malapit sa Terminal door, malapit sa T.V. Nakita ko na dun siya malapit sa C.R. umupo.

Ipod. Basa ng Libro. Deadma.

Maya-maya, may tumabi sa akin. Yes, nahulaan niyo... As usual, si Kuyang Basketball player.

Deadma. Rubi mode. Deadma.

Dahil naka shades ako, nakikita ko ang ginagawa ni kuya, ng hindi niya nakikitang nakatingin ako sa kanya.

Panay ang tingin. Panay taas ng shorts, nakikita ko tuloy ang balbon niyang legs. Talo si Jepoy sa pagka-balbon. Hehehe! Panay din ang hawak sa kanyang harapan.

"Sh*t!"

(everybody sing now... "Oh, tukso... layuan mo ako!")

Boarding na. Nagsimula ng pumila ang mga tao.

Naging ugali ko na, na laging last pumasok sa eroplano. Naniniwala kasi ako na:

"Late entrance, early exit! Hahaha!"

Napansin ko si kuya hindi pa din tumatayo... sa kina-uupuan.

Ng nasimula na akong pumila. As usual nasa likod ko na naman siya.

Pina-una ko na si kuya pag dating sa inspection kasi hindi ko mahanap ang aking biarding pass.

Smile lang si kuya.

11F ang seat assignment ko. Pagkatapos kong ilagay ang bag ko sa compartment. Nag=excuse ako para maabot ang window seat. Pagtingin ko sa lalaking naka-upo...

As usual, si Kuya pa din.

Itutuloy...

~ walang preno... walang kwenta, wala lang

2010-03-26T07:58:00.007+08:00

busy ako ngayon, pero di pwede hindi mag blog. uuwi ako ng bacolod, so malamang wala sa bukabularyo ko ang mag-internet dun, so walang blog update for the holy week. makikipag kita ako sa mga friends, frenemies (friend and enemy at the same time ) at maliligo sa lahat ng beach na pwedeng languyan. magpa-paalam sa pamilya bago tuluyang lisanin ang bansang pilipinas. alas-2 ang flight ko, pero tinatamad ako. kasi naman si siopao, pa-cute ng pa-cute, pina-pamukha na ma-mimiss ko talaga si mokong. haaay... nakaka lungkot na naman.

nag blog hopping ako, maraming bagong blogger, pero kokonti lang ang may utak, dumadami na kami (isasama ko na ang sarili ko para walang ma hurt). yung iba naki-uso lang, may mga bagong nagbibigay ng advice din, ayan sana dagsain ng sulat, minsan nakakatulong ang pag-hingi ng advice, depende sa tao kung makikinig. ako sa MMK ako magpapadala at least may 10,000 pang bayad. mukhang pera? hehehe!

nagpa-alam na ako sa trabahao, official member na ako ng unemployment rate ng pilipinas. naiyak ang karamihan sa kanila, pmaraming antuwa sa desisyon na ginawa, maraming nalungkot. masayang malaman na ganun sila ka-apektado sa iyong paglisan (insert cookie chua song here) mabuti man o masama, alam kong naging aprte ako ng buhay nila. aliw! pero masaya din pala. nakapag-pahinga ako. nakaka-twitter at nakaka nuod ng showtime... hahaha!

bumili si siopao ng saging, hindi pa luto, pinilit lang dumilaw. yan ang mahirap pag 'hinog sa pilit', maganda lang ang itsura pero patapon ang lasa. huwag pilitin ang ayaw, at huwag pilitin ang hindi pwede. ikaw din ang iiyak sa huli. (nag-rhyme)

lumindol daw kahapon, pero hindi ko naramdaman, andito lang naman ako sa makati. buti pa ang taga-kyusi nakaramdam. trending topic sa twitter at lahat ng tao nag post ng status message sa facebook ng "i am so scared, OMGEE!" siguro taga-poveda silang lahat. hindi na siguro ako ganun ka sensitive, pati lindol di na nagparamdam sa akin.

sa mga mahilig bumisita dito, tingnan niyo 49 followers na. ilang araw ko ng tinititigan yan di pa rin nagiging 50. sino kaya ang pang-fifty. promise ilalagay ko siya sa blog at padadalhan ko ng isang pakete ng cornick. ayain ang mga kaibigan para sumali. ugaliing bisitahin ang blog na ito. nakakagamot ng goiter. himasin alng ang screen.

hanggang sa susunod.

quiet muna ako.

wala lang.

Photo Source here.

~ summer senti

2010-03-24T12:33:00.003+08:00

"if there’s one thing i really miss…"

the sun reminds me of someone i once share my most memorable "beach moment" with. unfortunately, tornado came and the summer heat was no longer there…

i wished the sun was patient enough to have stayed.

i know i could’ve done better.

being in the limelight is pretty hard.

you have the tendency of losing your ownself, just to keep up with the challenges of who the others thought you are.

it’s hard.

sometimes it’s taking its toll... like the sun, it burns the skin.

sana nga hindi na umabot sa ganun, sana nga hindi na naging ganun ka komplekado ang lahat. pero naisip ko din, kung hindi nagyari yun, walang nabago…

magiging ganun pa rin siguro ako.

sa bandang huli, naisip ko, mabuti na din.

sa buhay ko, wala ni isa sa mga nangyari sa akin ang pinagsisihan ko… lahat ng yun ang gumuhit sa akin para maging ako.

maghihintay ako.

darating ang araw, susukob ang ulap para pagbigyan ang hiling ng araw.

hiling para makapag bigay ng liwanag sa naghihintay na lupa.

sana hindi pa huli ang lahat…

sana maalala ko pa na mahalaga siya.

sana.

Photo Source here.

~ clarang-clara

2010-03-23T21:47:00.003+08:00

Dahil uso ang pag-"bitchesa" dito sa blog, eto ang share ko. Damhin at isadula ng walang pag-iimbot at buong katapatan:

.~On the first day of the Mango sale, the sister of my friend was looking around and picked up a dress when a woman at the counter started screaming,"Put that down, that's mine!" The sister of my friend looked up, looked at the woman up and down, raised an eyebrow, and replied, "Excuse me. You are NOT small!"

.~A supervisor once told a worker who has difficulty in understanding instructions, "Ang ulo, hindi lang yan pinapatong sa leeg, ginagamit din yan sa pagiisip."

.~A friend told another friend, "Naku, magma-make-up muna ako, baka magmukha akong yaya mo." The other friend replied, "Wag na, magmumukha ka lang yaya ko na naka-make-up."

.~ "Ako, I was born beautiful. Ikaw, you were just born."

.~ When I saw friend I haven ' t seen in a long time, she told me, "Grabe, lalo ka pang tumaba!" So I told

her, "Ikaw din, lalo ka pang pumangit!"

. Pag sinisingitan ako sa pila, nagpaparinig ako. I say, "Ang pilang ito, according to beauty. Mga panget

muna."

.~ "Maliban sa mukha mo, ano pang problema mo?"

.~ I once told an officemate who kept on bragging about her new shoes, "Sale, right?"

.~ I pointed a "7 items or less" sign to a clueless pasosyal at the supermarket. She bitchily answered,

"I can read!" Sabay irap. So I shot back with, "I know, but can you count?"

.~ "Tuwing nakikita kita, gusto ko mag-sorry sa eyes ko."

.~ After receiving her pay slip and realizing how much she's paying for tax, a sosyal officemate exclaimed, "Ang mga poor ba nagbabayad din ng tax?"

.~ During a hike at Mt. Mayon , we had a maarte companion. When we ran out of water, our guide got us some from a natural spring. The maarte girl said, "Dini-drink ba yan?" I told her, "Bakit, sa inyo ba ang water chinu-chew?"

.~ Bading: (envying a girl na crush ng crush niya) "Isang butas lang ang lamang mo sa ' kin!"

.~ I was staring at an ugly bystander on their street. The ugly guy snapped, "Bakit ang sama mo makatingin?" I snapped back, "Eh bakit ang sama mo tignan?"

.~ A friend once told me, "Ang ganda mo!" I answered: "Thank you, sana ikaw rin."

.~ "When a cashier tells me she doesn ' t have change, I say: "And kaninong problema yun?"

Photo Source here.

~ manila! manila!

2010-03-21T08:37:00.010+08:00

(Ang title ng blog post na ito ay hango sa Market! Market! at Brazil! Brasil!, pero ang mga lugar na nabanggit ay walang kinalaman sa kwento.... Gusto ko lang sabihin para makarami ng susulatin. Para masulit ang bawat pisong inihulog niyo sa donation box. Umupo, ilagay ang cellphone sa silent mode... Don't worry be happy... Relax, see a movie!)

Alas otso pa lang gising na ko. Alas 9:30am ang usapang darating sila Jepoy at Darc. Habang naghihintay ng text ay nagligpit muna ako ng mga gamit para sa napipintong pagpunta sa Jeddah para sa Miss. Earth competition (ang naniwala sa huli kong sinabi, siya ang taya!).

9:00 pa lang nag text na si Jepoy nasa sosyal na sosyal na siyang Guadalupe mall, naghihintay sa (as usual) late na si Darc. Dahil balot ang katawan ko ng mala-perfume kong pawis, naligo agad ako para masalubong na ng banda ang aking mga kaibigan. (Ang banda ay galing pang Bulacan - taga Mababang Paaralan ng Sta. Monica, Zest-O at isang pirasong Mamon lang ang bayad).

Nasa sosyal na sosyal na Guadalupe mall na kami ng nag text si Jepy, nasa jeep na sila at papunta na ng bahay. Teka, parang may mali ata --- andito ako sa Guadalupe tapos ang mga bisita ko nasa bahay na? Fail. Akalain mong lahat kami may cellphone, pero nagka salisi pa din. Katangahan na!

Nagkita-kita din kami sa kanto. Orange ang suot ni Jepoy na shirt, yellow kay Darc at ako naka-green. Nahiya ang Maxx Menthol Candy sa kulay namin.

Tumambay sandali sa bahay, nag-kwentuhan tungkol sa mga ka twitter, ka facebook, at blog ng kung sinu-sino. Napag-desisyunan namin na sumakay ng ferry from Guadalupe to Avenida. Excited ang first time na si Jepoy.

12:00nn na kami naka dating dun, at ang sabi ni kuya ay 1pm pa daw ang ferry. Musta naman. Naisip namin mag cab na lang papuntang Binondo for more fine-dining 'Estero' lunch date.

Narating din namin ang 'Estero' dala ang tig-iisang baldeng pawis. Not to mention ang tig-iisang sako ng alikabok sa aming mga tsinelas. Nagsisimula nang maging mukhang dugyot ang aming mga mala-porselanang, China ware na binti.

Kain. Lafes. Lafang. Cha. Tsibog.

(Note: Ang tsibog ay napaka 80's)

Siyempre hindi mawawala ang 'Pansit na i-uuwi kay inay'. Na binigay namin sa batang pulubi. Talo ang Binibining Pilipinas Charities sa aming kawang gawa.

(Ang 'Pansit na i-uuwi kay inay' ay ang tawag sa mga tirang pagkain na pwede pang ipa-balot at naka schedule ang kung sino ang mag-uuwi ng grand prize depende kung sino ang malapit sa kinainan. Hindi pa ata kumakain ng hindi kami nagkaroon ng 'Pansit na i-uuwi kay inay')

Dumeretso kami sa Avenida, para sumakay ng ferry. Kailangan naming sumakay ng ferry at mag-iwan ng bato. Char! Naisip ko, sooner or later magkakaroon na ng headline sa T.V.:

"Ferry Boat sa Pasig lumubog dahil sa sako-sakong batong naiwan sa loob! Lahat ng mahilig sa Jackstone, umiyak!" --insert Mike Enriquez here--

Bumaba kami ng PUP Terminal Station. Bakit? Wala lang. Pa-labas na kami ng terminal. More-more lang ang lakad ng 'Magka-kaibigang pinaglihi sa MAXX Candy', ng narealize namin na literally nasa loob na kami ng PUP Campus. Nagayak kami sa tuwa. Aba'y akalain mo, sino sa buong populasyon ng Pilipinas, maliban na lang sa mga estudyante ng nasabing school, ay nagkaroon ng pagkakataong maka-pasok sa PUP? Chosen few lang ata, ma i-cocompare mo sa dami ng taong nagkaroon ng multiple orgasm. Hindi namin napigilan ang aming sarili, nag papicture kami sa marker ng school. Para lang kaming nagpa-picture sa Eiffel Tower.

Naalala namin ang lugar kung saan tinawag ni Bea si John Lloyd ng 'August', dun namin na realize na ang aming tinatahak na landas ay tinatawag na 'Miss You Like Crazy Experience' talo ang 'Beyonce Experience.'

Dahil wala kaming makitang cab sa labas ng PUP, for obvious reason, kasi riles ng tren ang available dun, naglakad kami papuntang kanto para sumakay ng jeep papuntang Boni MRT station.

Destination: UP (Alma Mater ni Darc)

(Pagkatapos ng PUP, UP naman, expect baka ang next destination ay P na lang)

Kwentuhan tungkol sa indie film at ang mga film na nangyari sa totoong-buhay ang naisipang topis. Deadma sa nakakarinig sa loob ng jeep. Bakit, kanila ba ang jeep?!

Nag MRT, tapos bumaba ng Quezon Ave., at nag cab papuntang U.P.... Los Baños, ay U.P. Visayas... ay U.P. Diliman pala. Yun!

Naglakad. Nag-pawis.

Maya-maya naisipan naming mag isaw ni Mang Larry. (See Google map for location, pansinin ang larawan ng cart ni Mang Larry... 2x2 picture with white background. Akala ko nung una isa siyang malaking Resume) This time, pwede ng pag-taniman ng Monggo ang aming mga paa dahil sa kapal ng lupa.

Kain. Saw-saw. Boy watching. Kain. Tingin. Okray. Kain.

Pagkatapos kumain, naisipan namin mag Mang Jimmy's. (Sila Mang Inasal, Mang Bok at Mang Tomas na lang ang kulang... pwede na silang 'Mythical Five')

Pero hindi kami dun kumain. Bakit? Malayo kasi.

Nauwi kami sa Chocolate Kisses sa 2nd Floor ng U.P. Bahay ng Alumni. Nag-hire kami ng pianistang pwedeng tumugtog habang kumakain kami pero sa ibang Function Room siya dumiretso. Kaya nakikinig na lang kami. Gusto sanan naming mag-request ng Bad Romance. Hahaha!

Andami naming kinain. Dahil libre ni Darc ang dinner. Sino ba naman kami para tumanggi. Hindi pa kami na kuntento, nag-order kami ng dessert - 3 slice ng iba't ibang cake.

Bawat subo, hinihimay-himay ni Jeoy ang lasa at consistency ng luto. At dahil diyan, magiging food blogger na siya. Daig niya pa si Barefoot Contessa.

Nung nag-simula na ang kainan... ng Dessert (Uyy, madumi isip!) Huling tinikman ni Jepoy ang Carrot Cake.

Nag-orgasm sa sarap.

(Paano mag orgasm sa sarap: Nakatakip ang bibig ng kanang kamay, sa kabilang kamay hawak ang tinidor at may konting pang-gigigil)

Kaming 2 ni Darc, naluha sa kakatawa.

Pagkatapos ng diner, naisipan naming umuwi na. Sa wakas!

Ang 'Magka-kaibigang pinaglihi sa MAXX Candy' ngayon ay 'Magka-kaibigang pinaglihi sa MAXX Candy, Pregnant Edition' sa dami ng aming kinain.

Muli kaming naging pasahero ng MRT. Dun namin na realize na 'Foundation Day' pala nung araw na yun dahil kay kuya na 2 tones Fairer ang Foundation. Matalino siguro si kuya kasi na accelareate ang kulay ng foundation na ginamit.

Bago nag ka hiwa-hiwalay, nag-iwan ng isang matamis na kaway at pag-asang mauulit muli ang ganitong eksena sa aking pagbalik. At sa aking pagbalik, sisiguraduhin kong hindi na magiging dugyutin ang ating mga paa... pero nanaisin ko pa din maging 'Magka-kaibigang pinaglihi sa MAXX Candy'.

Sa uulitin.

~ sabi ng puso

2010-03-19T20:24:00.007+08:00

Pagpasok ko sa kwarto, nadatnan ko si Siopao na nag-aayos ng cabinet. Walang imik. Alam kong fulfillment sa kanya ang mag-ayos sa kwarto. Umupo ako sa dulo ng kama habang pinapanuod siya. Mariin niyang tinutupi ang mga damit. Hinihiwalay ang damit na may kulay sa mga puti.

Alam kong napansin niya ko, pero hindi man lang tumango at tumingin sa akin.

"Uy, alis na ko sa next week."

"Kelan tayo mag start mag-impake"

"Hindi mo ba ko pipigilan?"

"Hindi!"

Umupo siya sa gilid ng kama. Blanko ang mukha.

"Hindi dahil boyfriend mo ko may karapatan na akong pigilan ka sa mga gusto mong mangyari sa buhay mo. Ang pinaka magagawa ko lang ay suportahan ka sa mga pangarap mo. Hindi ba, sa simula pa lang, alam natin pareho na ang relasyon na 'to ay hindi dapat maka-apekto sa mga gusto nating maabot sa buhay?"

"Ahhhh..."

"Tanggap ko, na bilang asawa mo, may mga panahong gaya nito. Alam ko para sa'yo 'to at alam kong gusto mong gawin to. Masaya ako kung alam kong masaya ka sa ginagawa mo at natutupad mo ang mga pangarap mo."

"Eehhhh..."

"Huwag kang mag-alala, may babalikan ka pa naman. Hindi naman ako mawawala. Buong buhay na kitang hinintay at pinag-dasal. Ano ba naman ang 2 taon. Ayos lang yan."

"Haaaahhhh"

"Bakit ka ba sigaw ng sigaw? Hindi ka na nakapag-salita diyan."

"Eh, nagpapa-pansin lang naman ako e... nag sermon ka na diyan bigla. At inupuan mo kaya ang kamay ko. Ang sakit kaya!"

"Hay naku... Kahit kelan ka talaga... kung kelan nasa 'Maalaala Mo Kaya' mode na ko. Panira ka ng drama!"

Bumalik siya sa pagtutupi ng gamit.

Alam ko ang gusto niyang iparating, ramdam ko na higit pa sa pagmamahal ang kaya niyang ibigay.

Tiningnan ko siya habang tutok sa ginagawa. Alam kong malungkot siya.

"I love you"

"I love you more!" sagot niya.

Photo Source here.

~ bente

2010-03-19T05:41:00.008+08:00

20 Things about him:

1. He's sitting in front of the TV, what is on the screen?

- cartoons, anime, cartoons, anime

2. You're out to eat, what kind of dressing does he get on his salad?

- anything or no, he doesn't like dressings or condiments. he likes eating it as is.

3. What's one food he doesn't like?

- fish

4. You go out to eat and have a drink. What does he order?

- Blue Frog (Hahaha!)

5. Where did he go to college?

- La Salle Bacolod

6. What is his shoe size?

- 9 1/2

8. What is his favorite type of sandwich?

- lahat ata... he's a sandwich guy

9. What would this person eat every day if he could?

- tocino, siopao, burger

10. What is his favorite cereal?

- kahit ano

11. What would he never wear?

- skinny jeans

12. What is his favorite sports team?

- he's volleyball player; kaya BECKYball siguro

13. Hobby?

- sleeping

14. Who is his best friend?

- ria

15. What is something he does that you wish he wouldn't do?

- none, i love everything about him

16. What is his heritage?

- chinese/filipino

17. You bake him a cake for his birthday, what kind of cake?

- chocolate cake

18. Did he play sports in high school?

- volleyball... (paulit-ulit?)

19. What could he spend hours doing?

- Excel...Excel...Excel... (puro excel file)

20. What is one unique talent he has?

- everything about computer and online games

~ effect sa FX!

2010-03-17T22:00:00.005+08:00

Naisipan kong pumunta ng Market! Market! nung isang araw galing sa office. At dahil sa mainit, naisipan ko ding mag abang ng FX sa may Valero.

Wala pang 2 minuto, may FX na agad. Panalo,swerte ako sa araw na 'to. Pagpasok ko sa may pangalawang pintuan, yung apatan sa likod ng driver seat, may isa ng babaeng naka-upo. Naka bubuyog shades, hindi ka putian at medyo maitim ang batok. (Nevermind sa batok, exaggeration ko lang yan).

Upo. Upo. Pay-pay. Text-text.

Paliko na ng Paseo Center ng biglang may pumasok na 2 malaking bulas na kalalakihan. (Huwag bigyan ng malisya dahil mukha silang taga-deliver ng gasul na naka long sleeve lang at neck tie.

So, 4 na kami, sa awa ng Diyos kumasya kami... Well, actually hindi naman talaga kami 4, sa payat kong to, mga 4 1/2 kami, yung 2 lalaki, ituturing kong bilangin ng 2 ang katawan ng babae at ako bilang 1/2/ lang. So literally... HINDI TALAGA KAMI KASYA.

Habang binabay-bay namin ang Paseo going to Buendia Flyover, napansin ko si Ate na panay himas sa balikat niya at sabay reklamo (may sinasabi na parang sarili niya lang nakakarinig).

"Isa na lang Ate, bi-bingo ka na!" isip ko.

Hindi pa din tumigil si Ate. Ganun pa din ang paulit-ulit na ginagawa.

"Ate, may problema ka?"

"Ikaw kasi, dumidikit ang braso mo sa braso ko"

"Wow, nakakhiya naman sa'yo, ikaw nga tong nag-occupy ng kalahati ng upuang binayaran ko, tapos rereklamo ka pa. Kung ayaw mo ng masikip, mag taxi ka, kung wala kang pamasahe, magsabi ka lang... PCSO mode ako ngayon" ang natatanging award na ginawad ko kay Ate.

Hindi na nakasagot si Ate. Nag busy-busyhan sa pag te-text sa kanyang China Phone na isang pulgada ang haba ng antenna. LOL

Quiet si Ate the entire trip. Parang may retreat ang buong FX sa sobrang tahimik. Bumaba ako ng FX pagdating ng Kalayaan para lumipat ng jeep.

"Ate sa susunod ha... Huwag mag-inarte kung hindi naman kasing payat ni Kim Chiu!"

~ ang init ba?

2010-03-16T18:46:00.015+08:00

Since summer na, at sobrang init na, malamang lahat sa inyo kating-kati na mag beach at mag suot ng pek-pek shorts. So let me take you to some Summer Destination from my hometown... Bacolod City, Negros Occidental.

►Jomabo presents a number of watersports and rides to entertain its visitors while under the sun like parasailing, trampoline, ocean kayak, aqua cycle, water wheel, island hopper and banana boat ride. What was unique about them is they have a solar powered cell that gives power supply to all its cottages, guesthouses, cabanas, bar/restaurant and its hotel.

Source: http://islandjomabo.com/

Photo Source

◄Carbin Reef is a white sand bar located off Sagay City and the island of Negros in the Visayas (the central islands of the archipelago). It's about a 1 hour drive from Bacolod City and is accessible via a "pumpboat" (a small local boat) from the port of Sagay. This beautiful island is in fact a Marine Sanctuary where aquatic life can recover. The rules are so strict on the use of waste and it is forbidden to take anything from the island.

Source: http://bacolodphilippines.blogspot.com

Photo Source.

►Punta Bulata Resort is known to have one of the finest and whitest beaches in Negros Island. Nestled 154 kilometers south of Bacolod City lies one of Negros Island’s best-kept secrets. Punta Bulata White Beach Resort and Spa is a tropical hidden paradise that truly reflects the laid back lifestyle of the opulent sugar barons of Negros Island. Enjoy one whole kilometer stretch of white sand beach in privacy and exclusivity as you spend quality time with your friends and family.

Source: http://www.puntabulata.com/

Photo Source .

◄The Mambukal Resort lies 1,200 feet or about 366 meters above sea level and serves as a gateway to the Mount Kanlaon Volcano. Mambukal is blessed with numerous beautiful natural resources. A huge mountain stream, fed by several water channels, flows down in a series of seven falls and flows through the center of the resort, feeding the swimming pools and boating lagoon.

Source: http://www.mambukalhaven.com/

Photo Source.

~ pangalan... Pili ka lang

2010-03-16T09:22:00.008+08:00

4 na oras lang ang tulog dahil sa mga bagay na hindi maiwasang isipin (ang pag-alis), minabuti kong bumili ng kape.

Naglakad ako papuntang Starbucks sa Rockwell. Medyo mainit at maalikabok dahil sa ginagawang daan. Walang pakialam, for the love of coffee.

Konti pa lang ang mga tao, as usual, puno pa din ng mga Atenistang nag-aaral ng Law sa katabing building. Walang tigil pa din ang pag-litanya ng ingles na hindi ko naman naiintindihan. Siguro dahil antok ako, o dahil blue sila at true blooded green ako. LOL

Smile si ate sa counter. Nag ra-rapport. Deadma.

"One Grande Americano"

"For here?"

"To Go"

"Name po nila?"

"Eva"

Ngumiti si Ate. Ako, deadma.
Pumunta ako sa lagayan ng mga newspaper. Dinampot ang isang Phil Star at nagbasa. Kunwari. Inip.

"Hi, is this seat taken?"

"No"

"Today?"

"No, It's Phil Star"

"No, i mean if the newspaper is for today?"

"Uhmm, Sh*t tanga ako" isip ko, nakakahiya sa chick. (Straight? Paki-baba ang kilay, please)

Nagpakawala ng malaking tawa.

"Sorry, yeah... you want?"

"After you"

Dead air.

Dead air.

Pagkalipas ng 48 years na paghihintay.

"One Grande Americano for EVAH!"

Lumingon ang mga tao, may konting tawang pinakawala ang mga labi nilang hindi gaanong mapula.

Ako na yun. Kinuha ang kape.

"What's your name again?" tanong ni Ateng katabi ko kanina, na maganda at sexy at pag nagsalita parang kaka graduate lang sa POVEDA.

"Uhmmm... MARIAH!"

Exit Right. Repeat to fade. Smile ng konti.

******
Para kay Hakob, ang unang nagbigay ng 'Mariah' sa taong nag-tanong ng pangalan niya sa BED.

Photo Source here.

~ thinking aloud

2010-03-14T11:08:00.007+08:00

the series of 'despidida' is a hint.

reminding me, there's no turning back.

i'll be counting the days...

----------

P*TANG INA! Nalulungkot ako.

Photo Source here.

~ Oo, Ikaw!

2010-03-12T22:21:00.008+08:00

From the deepest desires often come the deadliest hate. --- Socrates

Oo, Ikaw. Ikaw na masaya lang sa una, masaya lang sa mga araw na bago pa lang ang relasyon. Na pagdating ng time na nagkakaroon na ng misunderstanding, 'break up' lagi ang naiisip. Ikaw, na ang tanging rason ay 'madami pa namang mas okay diyan.' Pero kung marami ngang mas okay diyan, bakit marami pa ding single? Hindi ba dapat nakuha na din sila? Hindi mo naisip na ang problema parte ng relasyon. Ano'ng assurance mo na hindi yan magiging problema ulit sa susunod mong relasyon?Dapat naisip mo, na kahit saang relasyon ka dalhin, kung sa bawat problema, pakikipaghiwalay ang naiisip mong solusyon --- 'wag ka ng mag-boyfriend. Aksaya ka lang sa kuryente!

Oo, Ikaw. Ikaw na nagpapa-ibig at nang-iiwan kung kelan hulog na ang isa. Ikaw na mahilig lumandi, pagkatapos ay bigla mong hindi i-tetext o hindi na magpapakita sa kanya. Hindi mo na naisip na may masasaktan ka. Kung wala ka din namang seryosong balak sa kanya, 'wag mong bigyan ng dahilan para mahalin ka niya. Ginawa mong laro ang pag-ibig, at sinigurado mong hindi ikaw ang taya. Kung ganyan na din lang --- 'wag kang paasa. Sakit ka sa bangs!

Oo, Ikaw. Ikaw na kahit meron na, lumalandi pa sa iba. Hindi ito pa raffle, na '"the-more-entries-you-send, the-more-chances-of-winning." Nag commit ka na lang din sa isang relasyon, sana tinodo mo na. Hindi mo man lang naisip na ang nilalandi mo ay may karapatan din namang makakuha ng buong pagmamahal at hindi lamang kalahati na galing sa'yo. Ang pag-ibig hindi nakukuha ng tingi-tingi. Kung hindi mo kayang maging 'stick to one' --- magmahal ka ng tuta, walang limit. Hindi ka nakaka-tuwa!

Oo, Ikaw. Ikaw na kahit minsan ay wala ng matinong nagawa. Na sa araw-araw na lang na ginawa ng Diyos ay pasakit at pait ang dala mo sa lahat na tapat na nagmamahal.

Mahabag ka sana. Darating ang araw, iikot ang gulong ng buhay, mararamdaman mo din ang sakit na dinulot mo sa lahat na biktima mo. Luluha ka sa sobrang sakit pero hindi sapat ang luhang kayang ibigay ng mata. Aasa kang babalik ang minamahal mo pero tatanda kang naghihintay at hindi naka pag move-on sa buhay. Ipinapangako mong magiging tapat ka sa minamahal mo, pero magiging pipi ka para hindi mo masabi ang iyong nararamdaman habang harap-harapang bina-baboy ang pagkatao mo. Magiging 4 kayo sa buhay niya pero wala kang magagawa.

Babalik sa'yo lahat ng ginawa mo.

Matakot ka sa KARMA.

Photo Source here.

~ T.V. addict ka ba?

2010-03-11T22:49:00.004+08:00

Ilan sa mga lumang t.v shows na 'to ang naa-alala mo?

1. Annaluna (ABS-CBN)
2. AnnaKareNina (GMA7)
3. Martin After Dark (ABS-CBN)
4. GMA Supershow (GMA7)
5. Star Drama Presents... (ABS-CBN)
6. Villa Quintana (GMA7)
7. Etching (GMA7)
8. Teysi Ng Tahanan (ABS-CBN)
9. Ermita (ABS-CBN)
10. TGIS (GMA7)
11. Sa Linggo nAPO Sila (ABS-CBN)
12. Super Klenk (GMA7)
13. 143 (GMA7)
14. Mornings @ GMA (GMA7)
15. Maricel Drama Special (ABS-CBN)
16. Compañero Y Compañera (ABS-CBN)
17. F.L.A.M.E.S. (ABS-CBN)
18. Ober da Bakod (GMA7)
19. D! Day (GMA7)
20. Growing Up (GMA7)
21. Gimik (ABS-CBN)
22. Buttercup (ABS-CBN)
23. Inside Story (ABS-CBN)
24. Front Page (GMA7)
25. Showbiz Lingo (ABS-CBN)
26. Hiraya Manawari (ABS-CBN)
27. Palibhasa Lalake (ABS-CBN)
28. The Sharon Cuneta Show (ABS-CBN)
29. Vente 5 (ABC5)
30. Katok Mga Misis (GMA7)
31. Idol Ko Si Kap (GMA7)
32. Tropang Trumpo (ABC5)
33. Kwarta O Kahon (RPN9)
34. Agila (ABS-CBN)
35. Battle of the Brains (RPN9)
36. Tabing Ilog (ABS-CBN)
37. Debate nina Mare at Pare (GMA7)
38. Sing Galing (ABC5)
39. Coney Reyes on Camera (ABS-CBN)
40. Valiente (ABS-CBN)
41. Marinella (ABS-CBN)
42. Hoy Gising! (ABS-CBN)
43. Mr. Cupido (ABS-CBN)
44. F! (ABS-CBN)
45. Click (GMA7)
46. Richard Loves Lucy (ABS-CBN)
47. S Files (GMA7)
48. Extra! Extra! (GMA7)
49. Private Conversations (ABS-CBN)
50. Wow MaLI (ABC5)

Photo Source here.

~ kilig sa tawa

2010-03-10T18:05:00.001+08:00

~ ang medical exam at ang achara

2010-03-09T16:21:00.007+08:00

Pa-sara na ang pinto ng bigla akong sumiksik sa banig ng taong nag-aabang din sa labas. parang hindi maituturing na 'medical exam', sa dami ng tao... mahihiya ang palengke ng Guadalupe sa ingay, siksikan at dugyutin ang mga nandun.

May mga pabalik-balik, may mga nagagalit sa sikip, may mga sumisigaw na kagagaling lang ng C.R. dala-dala ang boteng puno ng ihi pero walang takip. Kadiri.

Sa wakas nakapasok na din ako sa kuwarto na may buradong sign na "P.E" Kailangan ko ng gawin to para matapos na ako at maka-alis na impyerno... ay sa 'clinic' pala. Nagulat ako ng biglang nag-sunuran ang 4 pang mga lalaki.

"Sh*t sabay kami sa physical exam! Wala man lang poging naka-sama, karamihan mga matanda at malalaki ang mga tiyan... Pero buti ng walang pogi, baka kumanta ako ng Lupang Hinirang sa loob" sabi ng mataray kong isip.

Pagkatapos ng 'inhale-exhale' at tanong kung may hika o may highblood, inutusan kami ni Doc na tumayo, at biglang nagsabi...

"HUBAD!"

"Patay! May drawing na mga bulaklak ang suot kong underwear." isip ko, habang nagpapaka straight.

Baka pag nakita nila ang underwear ko, umayaw silang mag-hubad dahil may bading silang kasama.

"Ano ngayon at ma-bulaklak ang underwear ko... E, environmentalist ako!" depensa ng isip ko. Na pa-smile ako.

No choice na, naghubad na ng pants at underwear. Tumalikod. Tumuwad. At humarap ulit sa Doktor. Nagkakitaan na din lang, mabuti nang matingnan at makapag compare 'notes'. LOL

"Wala naman akong kahilig-hilig sa inhaler!" sa isip ko.

Paglabas ko ng kwarto, binulungan ko yung babaeng kasama ko:

"Bili tayo ng achara"

"Bakit"

'Pantanggal umay lang... at para di masuka!"

"Ganun ba ka pangit yung kanila?"

"Mas okay pa manuod ng horror movie kahit pauli-ulit!"

Photo Source here.

~ walang kawala

2010-03-09T07:36:00.002+08:00

hindi lahat ng bagay, kaya mo...

hindi lahat ng sitwasyon, kaya mo...

hindi sa lahat ng oras, kaya mo...

mga hayop, puno, bagay

kagaya nila... napapagod din ang puso!

hindi ko lubos mawari kung ano ba ang dahilan bakit parang umaayaw ka na sa hamon ng buhay... marahil tama ang iyong mga kaibigan, hindi mo na kaya.

isang kapaguran na hindi mo pwedeng hindi-an. isang kapaguran na ang tanging magagawa ay ang mag "buntong hininga" na lang.

nasa mundong ito ang tinatawag na sukdulan...

sukdulan ng pagiging martyr, pagiging mabait, pagiging mapagmahal.

pero saan at kelan mo pwedeng sabihin na tapos na? na pagod ka na?

walang nakaka-alam.

pero isa lang ang sigurado sa buhay...

na ang pagka pagod ay para ding ikot ng tsubibo

may hangganan... may katapusan.

ang pagka-pagod sa mga pagsubok ng buhay ay hindi kailanman man mawawala...

eto ang buhay ng buhay....

dito umiikot ang buhay...

at dito mas sumasaya ang buhay.

marahil, naitanong mo na rin sa sarili mo kung paano hindi mapagod at kung kelan ka pwedeng umayaw.

wala tayong kawala...

lahat tayo makakaranas ng ganito...

pumirma tayo sa kasunduang ito.

sobra man o kulang...

ang pagiging pagod ay isang tanda na ikaw...

ako...

tayo...

ay tao.

pwede kang mapagod, pero hindi ka pwedeng tumakas.

Photo Source here.

~ ang puno, ang Bb. Pilipinas at ang mapag-patol

2010-03-07T08:05:00.007+08:00

“Magandang gabi po sa inyong lahat. Akin pong sasagutin ang inyong katanungan sa ating sariling wika, ang wikang Pilipino. Kung ako’y pagbibigyan po muli ng isa pang buhay, mas gugustuhin ko pong maging halam-… puno. Puno na nagbibigay sa atin ng hininga, nagbibigay sa atin ng buhay. Maraming salamat po.”

- Czarina Catherine Gatbonton, Binibining Pilipinas-World 2010

Yan ang sagot ni Czarina sa tanong ng isang foreigner judge: “If you had another life to live, what would you like to be and why?”

Eto naman ang naging sagutan namin ng isang ka FB na hindi ko kakilala, itago natinn siya sa pangalang 'die hard' o DH, after kong i-post ito: "Unbelievable ang mga Bb. Pilipinas candidates... pa-bobo ng pa-bobo." --- ENJOY!

(Siya talaga ang nagsimula ng sarili naming q&a at verbatim ito, may elemento ng bugso ng damdamin, kaya pasintabi sa mga grammar police)

DH: oh ano ngayon, napahiya kayo..si Number 21 will represent the country for Miss World.. sigh* may naiinggit..haha hanggang diyan na lang kayo

ME: pag ganun naman, d na kailangan kainggitan. i wouldn't want to be ridiculed nationwide.

DH: may mali ba sa sagot niya?..try to disect her answer..even si Wilma pumalakpak at nabilib sa sagot niya..and hey, hindi po bobo ang mga judges..I mean try to look over their credentials..ngayon, e kumpara niyo credentials niyo sa maga judges..tingnan natin kung reliable kayong mag judge..

ME: what's so reliable about an ambassador or an ex colonel on a beauty pageant? and given the kind of contestants they have, i wouldn't mind not being one of the judges. i don't think bobo ang judges. it's just that, based on their answers, there are others who actually make sense, far more than the winners.

(Note: I was referring to 2nd Runner Up Helen Nicolate henson (Candidate No. 18) from Pampanga--- Question: What are you looking for in the presidential candidate? Answer: I am looking for someone who is dedicated, well motivated and have a good heart, because they can make good followers, and they influences people of what they are and what they can be.)

DH: 1st point: kasi po ang tinitingnan sa pageant ay over all..2nd point: kailan ba naging pagiging bobo ang pagsagot sa answer ng mga judges in Tagalog and last point: assuming although not conceding that Janina's stint in Bb was a disater, do u think bobo ang Bb na maulit ulit yun?..duhhhh!

(At may enumeration ka pang nalalaman ha!)

ME: 1st point: over-all nga tinitingnan..kaya dapat kasama ang utak. 2nd point: walang masama sa pagsagot ng tagalog. ang masama yung mismong sagot, "ang puno ang nagbibigay ng hininga?" -- alam mong hindi tama yun. kasi hindi hininga ang binibigay ng puno. OXYGEN. OXYGEN. OXYGEN. 3rd point: they just did. inulit nila uli.

DH: correction ang puno ang nagbibigay buhay..hehe

ME: review the tapes... ang sinabi niya, HININGA!

DH: o cge ibabalik ko sayo ang tanong..bakit sa tingin mo hindi yun sapat..alam mmo ba kung ano yun itinanong sa kanya?..

ME: alam mong may dapat ka pang tamang isasagot dun.. nag-tagalog na nga lang siya di pa niya tinodo.

DH: hindi bobo ang sagot niya..sigh*

ME: i respect your opinion (depende lang din yan sa kayang intindihin ng nakikinig at naniniwala), and given that it's my fb wall. i believe you should also respect the fact that i don't find her answer intellectually correct... given that it's a prestigious contest.

---para ka lang nagsuot ng puting damit sa isang black party. hindi angkop.

DH: oo naman..I respect ur opinion..kaso yun ang kulang sayo..di mo kayang e respeto sagot niya..

ME: opinyon ko to... wala na akong magagawa sa sagot niya, pina-ngalandakan niya na sa buong pilipinas kung ano lang ang kaya niyang isagot.

i respect it as much as i respect Janina's answer before... so respect my disapproval as well.

DH: yun lang ang kaya niyang naisagot pero worthy enough to represent the country in Miss World.

ME: sana nga worthy.. pero hintayin mo sa mga susunod na araw, magiging sikat ang sagot niyang "PUNO" kung di man siya manalo at least sumikat siya.

DH: kaya maraming maiinggit sa kanya..eh kasi naman di lahat will be given a chance to compete in miss World..maraming tao ang maglalaway na panoorin siya sa kanilang mga telebisyon..haha

ME:ambilis naman. may naiinggit agad sa kanya sa sagot niyang yun?

DH: oo kasi sabi mo sisikat siya..eh ngayon pa lang sikat na siya..I still remember one question in the last Ms Universe..what is it about fame that many people want it?

ME: but its also noble to choose where you'll be famous at. Say, Hayden Kho fame or Obama fame?

i guess it all boils down to the level of judgement of an individual. if you think her answer is the best answer.. FINE!

---- hindi ko na kakayaning yumuko pa para maintindihan where you're coming from.

DH: ofcourse Hayden Kho..at least na proved niya na lahat ng tao ay may mga tinatagong baho..too bad for him nalantad sa publiko..lahat ng tao ay may tinatagong kababuyan... di mo naman kailangang yumuko oi..haha

(Kaya pala waging-wagi sa kanya ang sagot ng nanalong Ms. World!, pareho lang sila)

ME: amen!

DH: haha, nakarelate?..hehe

ME: no, i was never that shallow... i can never relate to it.

DH: only GOD knows..HE knows all..

ME: san galing yan?

(di na sumagot ulit ang hitad... sana man lang nag "I thank you!" siya)

****

Alam kong hindi siya dapat patulan, pero minsan ang sarap sumagot at subukin kung hanggang saan siya bibitaw sa laban. Ka-chat ko si Ewik ng mga oras na yun... Nag 'volt-in' kami sa pagsagot at pag-tawa.

Hindi man kami pareho nagkaroon ng kanya-kanyang gimik nung Sabado ng madaling araw na yun... Nahulog naman ang panga namin sa kaka-tawa.

Pero hindi pa rin ako sang-ayon sa "Ang puno ang nagbibigay ng hininga!" --- FAIL!

Photo Source here.

~ kwentong pambata

2010-03-06T12:06:00.012+08:00

Dahil naging bata ako, eto ang kwento ko:

3 years old pa lang ako, memorize ko na ang "Angel Of God" at alam ko na kung ano ang mga buwan na 30 days lang. Madal-dal na ko bata pa lang. Ang pader ng bahay namin may tanim na kamatis. Iniiwan ako ng nanay ko sa gate tuwing umaga, tapos mauubos ko lahat ng kamatis kaka-kain hanggang dumating ako sa dulo ng pader. Kaya daw makinis ako, dahil sa kamatis. LOL

4 years old ako, nung nagsimula na akong mag-aral. Dahil ayoko sa teacher, naging visitor na lang ako. Malapit lang ang office ng tatay ko sa school, so sa tuwing nawawala ako sa classroom, sinusundo ako ng teacher ko sa office ng tatay ko. Minsan ko ding tinanong ang teacher ko kung bakit wala pa siyang asawa, at sinigaw sa buong klase na umihi si Ma'am sa C.R. Naging ninang ko siya sa kumpil.

5 years old ako,ng sinira ko ang laruan kong "remote control car." Sa labas ng bahay namin, may 65 steps pababa papuntang creek. Dahil hindi gumagana ang "toy car" hinulog ko sa hagdan, pagdating sa baba---- BASAG! Nagalit ang tatay ko dahil wala lang palang battery ang remote. Ang G.I. Joe at ang Hulk Hogan kong laruan na mas malaki pa sa akin ay nasa kwarto ko pa din.

6 years old ako, naging tambayan ko ang bubong ng bahay kubo sa tabi ng puno ng bayabas. Lagi akong umaakyat sa bayabas, para umupo dun sa bubong habang kumakain. Minsan, nakatulog ako, nahulog ako sa bubong ng kubo at natusok ang hita ko sa kawayan. Kinainlangan pa ng tatay kong gumamit ng"chain saw" para matanggal ang kawayan at dalhin ako sa ospital--- yes, nakatusok pa din ang kawayan. Nag-iwan siya ng malaking marka sa hita ko, hindi nadala sa 'katialis.' Minsan naisip kong palagyan ng tattoo, pero nakakahiya naman, kasi nasa hita.

7 years old ako nung naging pulitiko ang tatay ko, nakasanayan na namin na ang bahay namin ay hindi nawawalan ng taong nanghihingi ng abuloy, pagpapalibing at pagpapa-ospital. Meron din nangungutang ng pera o nakikipag-palit ng manok, gulay, bigas at agila.

8 years old ako ng nawili ako sa farm, may piggery, poultry, mga kambing at ang mortal kong kaaway ang mga 'turkey'. Minsan na-aliw ako sa itlog nilang malaki at parang polka dots, kaya ninakaw ko siya, bigla na lang ako sinunggaban ng 3 Pabo (turkey), nawalan ako ng malay at puro kalmot at tuka ang aking likod. Simula nun hindi na ako lumalapit dun, natutunan ko ng makuntento sa pagsakay sa kambing.

9 years old ako, naranasan kong maging 'pari' sa kindergarten fancy graduation. Ako ang nagsasabi ng "By the power vested in me, I now declare you Graduates of 1992." Naging ring bearer ng napakaraming kasal, escort sa napakaraming 'beauty contest' ng mga bagets. Ni minsan hindi ako ang kinoronahan.

10 years old ako ng nagsimulang mag collect ang nanay ko ng "Barbie," kakatapos lang maipanganak ang bunso kong kapatid at na realize niyang walang chance magka-anak ng babae. Dahil sa depression, bumili ng mga manika, binibihisan at ginagawan ng damit. Nainis ako sa mga manika, pinagpuputol ko an gmga ulo at tinatago sa ilalim ng sofa. Nahuli ako ng nanay ko, pinalo ako at pina-harap sa pader ng buong araw. (Kaya hindi lahat ng bading gusto ng manika... isaksak mo yan sa kokote mo!)

11 years old ako ng na-circumcised, buong akala ko ang 'circumcision' ay puputulin ang haba, yun pala babalatan lang. Tanga lang. Iyak ako ng iyak. May 1, 1994 yun, kasabay ng 'Labor Day', parang nag labor din ako. After 1 week, nanghuhuli na ako ng langgam sa labas ng bahay.

12 years old, grumaduate na ko ng Elementary. Excited na mag high-school at excited na din maging 13. Sa mga panahong ito, hindi pa din ako nagsusuot ng underwear. Pinilit lang ako ng tatay ko kasi daw binata na ako. Nawalan ako ng choice.

*******

Naalala ko ang lahat ng 'to habang tinitingnan ko ang mga luma kong litrato. Malayo na din ang narating ko. Ilang taon na din ang nalampasan ko. Salamat sa Diyos at okay pa din ako. Nakaka-tuwang isipin na hindi nasayang ang araw ng kabataan ko. Ang mga pangyayaring ganito ang nag-hubog sa akin para maging ako.

Ako ito.

Photo Source here.

~ taga-masid

2010-03-04T14:52:00.007+08:00

Danger and delight grow on one stalk. --- Scottish Proverb

Nagsimula nung college. Nagpapadala ka ng sulat at pina-aabot mo sa guard ng school. Hindi ka pa nakuntento, minsan pinadalhan mo ko ng sobreng puno ng picture ko. Kuha mo habang kumakain ako sa canteen, humuhiram ng libro sa library, gumagawa ng assignment sa lounge, tumatawid ng kalsada o di kaya habang nakikinig sa klase. Nagsimula na akong kabahan. Hindi ko din matukoy kung sino ka, kasi paiba-iba ang nag-aabot ng sulat sa guard.

(Hobby mo pala ang kumuha ng litrato, sana dun ka sa mga patay, kasal, binyag ograduation pumunta... magkakapera ka pa!)

********

Nakikita kita na sinusundan mo ko sa mall, kung saan ako dumadaan papunta sa sakayan ng jeep pauwi. May tina ang 'yong buhok, mahaba. Naka maiksi kang palda at t-shirt na kupas. Nakangiti ka sa akin habang sinasalubong mo ko. Bigla mong hahawakan ang kamay ko. Paglampas, bigla kang lilingon at ngingiti. Ilang beses mong ginagawa yan sa akin.

(Try mo kayang hawakan din ang iyong kamay, mare-realize mo na pareho lang naman ang hugis nito. Buti na lang hindi dry ang skin ko.)

********

Ilang beses na akong nagpalipat-lipat ng apartment dahil sa lagi kang nakatayo sa kanto malapit sa inuupahan ko. Hindi ka pa nakuntento, minsan kumatok ka mismo sa pintuan ng apartment ko. Pagbukas ko, iniwan mo ang luma mong teddy bear at may note na nagsasaad na dapat ingatan ko 'to dahil matagal na to sa'yo.

(Ginawa mo naman akong kolektor ng basura. At wala akong balak mag-ampon ng patapon na teddy bear. Marami ako niyan sa kwarto)

********

Pagpasok ko ng opisina, may mababasa na lang akong e-mail galing sa email mong puro 'consonant' at nakalagay dun na may cake kang iniwan sa ref ng right wing pantry. Na ikinatutuwa naman ng mga officemate ko kasi sila ang umuubos at kumakain ng mga cake na pinapadala mo. Nung minsan, inisip mo na hindi ko gusto ang mga cake na yun kasi sa iba ko pinapakain, nag-iwan ka sa pantry ng 4 na klaseng cake. Sabi mo sa email mamili na lang ako ng gusto ko.

(Salamat at pinasaya mo ang mga officemates ko, pero hindi ako mahilig sa matamis... at ayaw ko siyang kainin kasi baka may gayuma.)

********

Pinaghintay mo ang delivery boy ng LBC nung minsang nagpadala ka ng bulaklak. Akala ng delivery boy pang-umaga ang pasok ko ng mga buwan na yun, hinintay niya ako hanggang sa papasok na ako ng office, kasi ayaw tanggapin ng front desk sa opisina ang bulaklak.

(Hindi ko din siya inuwi, baka bigla na lang damputin ako paglabas ko ng office. Ang sino mang may dalang bulaklak a ki-kidnapin.)

********

Kayong lima na lagi kong nakikita na naka-tayo sa labas ng school o ng office, sa kanto papunta sa apartment o sa bahay. Ilang beses niyo akong pinagod, sa kaka pa blotter sa inyo. Maski si Siopao, minsan natakot dahil kumakatok kayo sa pintuan namin.

Nakaktakot na kayo.

~ sweet revenge

2010-03-03T17:28:00.008+08:00

Revenge is sweet and fattening.

Kaninang umaga, may kung anong hangin ang pumasok kay siopao para bigla niya akong gisingin, sabay daw kami. Idadaan niya ko sa office tapos makikipag meet siya sa mga dati niyang ka opisina. Ano na? Makikipag-kita ng 5 ng umaga? Breakfast meeting?

The entire trip, hindi ako pinapansin. Para lang akong plastik na aso na umuuga-uga ang leeg na nakalagay sa harap ng driver ng taxi. O di kaya yung kuting ng mga intsik na walang ginawa buong maghapon kundi kumaway.

Nainis ako. Nung pababa na, biglang nag-smile at nag goodbye. Adik. Inirapan ko nga. Walang lingon-lingon. Talo si Amor Powers kung mag galit-galitan.

Bilang ganti, hindi ako tinext buong araw. Siyempre nainis ako lalo. Mabuti pa ang SMART nag-text sa akin tungkol sa kung magkano ang charge pag nag upload ng picture sa facebook. Buti pa ang Q, nagtetext sa akin ng mga happening sa weekend, na until now hindi ko malaman kung sino ang nagbigay ng number ko dun. E hindi ko nga mahanap ang lugar na yan sa mapa. Buti pa si Aling Lucing, na kahit na mis-sent lang siya at inakalang ako ang kumare niya, ay nakuhang yayain akong mag mahjong. Buti pa si Vice Ganda laging may nagte-text. Pero si siopao hindi nagparamdam. Walang text. Kahit sut-sut, wala.

Nangangamoy away ah. (Drum roll!)

Bago ako umuwi galing work, dumaan muna akong Pancake House para bumili ng pasta.

"Take out po ba?"

"To Go"

"Ay sir, dun po yan sa kabilang street."

"Ang alin?"

"Ang ToGo"

Naningkit ang mga mata ko na parang si Maricel Soriano, at gusto ko siyang talakan ng mga 145 words a minute na walang hingahan. Pero dahil naniniwala ako sa goodness, pinalampas ko na si Ate. Walang gamot sa pagiging tanga, kundi pagkukusa.

Pag-uwi ko ng bahay, tulog ang mokong. Nakadapa at walang damit. Sh*t, baka rape ang kahahantungan nito. Joke! (First day ko ngayon, bawal... di ba girls? LOL)

"Wi, gising na?" mala Jacklyn Jose, malumanay tone.

Ungol.

"Sige na gising na?" in a very Angelu de Leon pa tweetums na boses. (T.G.I.S. Days)

Ungol lang na may halong pagkatamad ang ginanti.

"Sige na, gising na. May pasta akong dala..."

Parang nagkasunog bigla sa kapitbahay at gising na gising na agad ang diwa niya.

"Ano to? Bat nagdala ka ng pasta?"

"Pakonsensiya"

"Huh?"

"Dahil nainis ako sa'yo kaninang umaga, at dahil hindi ka nag text buong araw, bubusugin ko ang konsensiya mo"

"Ang galing mo talaga"

"Killing people with kindness, is the best revenge! Kung tatalakan kita, baka ako pa ang magmukhang balahura."

"May point ka diyan... mula ngayon aawayin na kita para may 'revenge' kang laging dala."

"Utot mo!"

Ang sumunod na eksena ay ang pag sentensya sa pasta. Hindi na nagsalita. Sa bilis na naubos ang pasta, I doubt kung nakonsensiya.

Di bale na. Nakita ko namang tuwang-tuwa siya. Solve na.

Photo Source here.

~ meron din ako niyan, promise!

2010-03-02T12:24:00.000+08:00

I never thought it was worth it, you know waiting for your love, and then I felt your kiss, I could wait forever for this

hindi pa man kita lubos na kilala, pero base sa nababasa ko, alam ko na hindi iba ang nararamdaman mo sa minsang naramdaman ko.

LUNGKOT.

magka-iba lang siguro sa kung bakit at saan nanggagaling ang lungkot. magka-iba man ang rason, pero pareho parin ang nararamdaman.

LUNGKOT.

pero gusto kong isipin mo, na hindi ako kailanman kailangan kainggitan. kagaya mo lang din ako. naghanap ng kaligayahang kagaya ng ninanais mo. pero siguro, kung alam mo ang kuwento ng pagkatao ko, maiisip mo na ang lungkot na nararamdaman mo ngayon ay wala sa lungkot na dinanas ko dati.

naisip ko. siguro binigay si siopao sa akin at minahal ako ng totoo at lubos dahil kailanman hindi ako nakaranans ng pagmamahal mula sa mga taong inaasahan kong magbibigay sa akin nito: MAGULANG. PAMILYA. KAIBIGAN.

lumaki akong hindi ko nakuha ang klase ng pagmamahal na alam ko meron ka mula sa iyong pamilya. ang suporta ng iyong mga magulang sa kung ano ka at ang sayang hatid ng mga kapatid at kamag-anak na matatakbuhan --- WALA AKO.

wala akong mga kaibigan mula nung ako'y nagsimulang magka-isip. tinago ko sa sarili ko ang lahat ng nararamdaman ko, Diyos ang lagi kong kausap. walang gustong makipag kaibigan sa akin, sa kagustuhan na din ng mga magulang ko. naging mailap ako sa kalaro... sa tao. nagkaroon ako ng matalik na kaibigan, pero tinarantado ako. nagluksa ako sa ginawa niya. nanlumo. muntik ng sumuko. naisip ko, malas ako sa kaibigan. ikumpara sa'yo, ang dami ng mga kaibigang nagmamahal sa'yo --- WALA AKO.

dumating ako sa punto, na parang wala na ring saysay na magpatuloy sa buhay. nagsumbong ako sa Diyos. minsan nag-sumbat. pero sinabi niya sa akin, 'wag akong bumitaw.

MAS MABUTI NG MAPAGOD SA PAGHIHINTAY.... at least, NAGHINTAY.

sa lahat ng dinaanan ko, sa pamilya, sa kapwa, sa kaibigan... ang pagdating ni siopao sa buhay ko ay hindi lamang isang bagay na matagal kong hinintay, binigay siya dahil alam ng Diyos, na achieve ko na ang quota ko sa dami ng luhang dapat iluha.

humihingi ako ng paumanhin sa lahat na nagbabasa, kung wala akong ibang bukambibig na banggitin dito sa blog ko kundi kung gaano ako ka saya, ka-swerte sa kung ano mang sitwasyon meron ako at ang relasyon namin ni siopao.

hindi yun para inggitin ang sino man (alam ko maraming naiinis), o palungkutin ang sino man.

gusto ko lang ibahagi sa lahat na bawal mawalan ng pag-asa. na andito kami bilang patunay na pwede at merong may nakalaan para sa lahat. may pag-ibig na malaking pwedeng paghatian ng bawat isa.

hindi man gaya ng sa amin ni siopao ang klase ng pag-ibig na makukuha niyo, pero sure ako may pag-ibig na nakalaan sa inyo, sa paraang Diyos lang ang may-alam.

hindi man patas ang oras, pero patas tayo pagdating sa pag-ibig. hindi ako ma suwerte...

NAUNA LANG.

Photo Source here.

~ totoong may nag text

2010-03-01T21:16:00.009+08:00

(Click image to enlarge)

Saturday. Naging ugali ko na ang mag log-in sa facebook, sa blog, at sa twitter para i-check at mag reply sa mga nag-comment overnight.

Kaka log-in ko pa lang sa fb ng may apat agad na sunod-sunod na nakipag chat, lahat sila ay hindi ko personal na kakilala, puro mga nakaka-sagutan ko lang sa mga comment.

Una: "Okay ka lang ba?"

Pangalawa: "Ano ba yung tinext mo kagabi?"

Pangatlo: "Totoo bayung text mo"

Pang-apat:"Manloloko!"

Sa lahat ng message, maliban sa hindi ko naiintindihan kung bakit ganun ang mga sinabi nila, hindi ko din matanggap ang sabihin akong manloloko.

Kahit saang networking site, hindi ko kailanman tinago ang aking mukha, pagkatao, o panglan dahil naniniwala akong wala akong dapat ikahiya o itago sa aking pagkatao. Kahit hindi ako out sa family ko, ni minsan hindi sumagi sa isip ko ang magpanggap o manlinlang ng kapwa.

"Bakit?" Sagot ko sa apat na parang hinihintay talaga ako mag online. Parang fans na nag-aabang sa mall show.

Nagreply ang lahat na parang may kodigong pinagkunan ng sagot. Pareho ang nilalaman, iba-iba nga lang ang pagka-kuwento.

May nag text daw sa kanila ng gabing yun, nagpakilalang ako at nanghihingi ng pera kapalit ay SEX. (prangkahan na, naiinis ako e!)

Sabi sa text:

Hi, Si _____ po to, yung friend mo sa facebook.
Check mo na lang picture ko sa facebook.
1000 pesos lang kapalit SEX tayo, kahit ano gagawin ko!

Namutla ako sa sinabi nila. Dalawang bagay lang ang pumasok sa isip ko:

1. Since hindi ko sila ka-close masyado, gusto kong i-convince sila na hindi ko gawain ang mga ganyang bagay, at ni minsan hindi ko inisip na gawing kalakal ang pakikipag SEX. Na hindi ako ang nag text sa kanila at ginamit lang ang facebook ko at ang inosente kong mukha para pagka-perahan sila.

2. Sino kayang hinayupak ang gumawa nun at sa dinami-dami ng member sa facebook, ako pa ang napili niya. Ano kaya ang ginamit niya? Tambiolo ba o electronic raffle? At paano ko magawang mahuli ang litsugas na yun at magawang balatan ang talampakan at palakarin sa mainit na Aspalto papuntang Baclaran. Isa lang ang sure ako, isa lang din sa mga friends ko sa fb.

Na convince ko ang tatlo, hindi kasi pumatol sa malisyosong text kaya hindi mahirap paliwanagan. Nasabi ko tuloy na imposibleng i-text ko sila kasi SMART ang number ko at puro GLOBE sila. (Ako na lang yata ang natitirang SMART subscriber sa buong mundo) Kitams, pati ang nanloloko sa kanila GLOBE din. Hayup!

Nahirapan ako sa pang-apat mag convince, nagpadala kasi si Bakla ng 1000 thru Western Union, na convince kasi daw siya na magpadala kasi kahit pamasahe daw wala ang manloloko. Sabi niya, based daw sa picture ko sa facebook ay mapagkaka-tiwalaan naman daw ako. (May isa pa siyang sinabi bakit napapayag siya, hindi ko na sasabihin, mabigat magbuhat ng bangko. Nakaka-pilay!)

"Ang mukha ko sa facebook mapagkakatiwalaan talaga yan, pero ang nag text sa'yo kagabi...HINDI!"

Buti na lang may common friend kami na classmate ko nung college at online sa araw na yun. Sinabi ko sa kanya na tanungin ito para mapatunayan kong hindi ako naglalako ng karne thru text. Buti na lang naniwala, pero ang araw ko nasira.

Dali-dali akong nag post sa FB, para bigyan babala ang mga fans.. ay mali, friends pala. Nakahakot siya ng record breaking comments at marami din ang nag nag-confirm na nakatanggap ng parehong text message.

Naisip ko, account ko lang ang pwede kong kontrolin hindi ang pag-iisip ng ibang tao na pwedeng gamitin ang mga picture ko at ang pagkatao ko para maka panloko ng kapwa.

Siguro, oras na din para mawala ako sa cyberspace. Babalik na lang ako sa "Airmail"

~ nagalit ang buwan sa haba ng gabi.

2010-02-28T10:06:00.005+08:00

bilog ang buwan kagabi.

sa ilalim nito ay beer, bote, yelo at basang mesa

sa paligid nito ay maraming linga.

ay mali...

sa paligid nito ay

ako

si siopao

si darc

si jepoy

si london boy.

masaya.

maraming kuwento.

maraming tawa.

maraming natutunan.

salamat.

Photo Source here.

~ sa muli

2010-02-26T14:45:00.005+08:00

nagmamadaling umuwi pagkatapos ng klase.

high school ako nun ng ika'y aking makilala.

hindi ko inakalang ganun ako kabilis nahulog sa'yo.

sa isang batang katulad kong walang gaanong kaibigan

ikaw ang nagpasaya, nagpa-iyak at nagpahalakhak sa akin.

ang taas ng tingin ko sa'yo, andami mong kaibigan lahat magaling mag-ingles,

ikaw ata ang nagturo sa akin kung paano magsalita ng ingles-- ng tama at may yabang.

ginagaya kita lagi, pati mga suot niyo gusto ko.

lagi kang may bagong kwento.

sinamahan mo ko ng mahabang panahon.

binigyan mo ng kanta ang bawat lungkot at saya ng buhay ko.

pinaramdam mo sa akin na naiintindihan mo ako.

naisipan ko din dating sumulat sa'yo.

humingi ng favor na kantahin mo ang "favorite song" ko.

hindi mo ko binigo, nilagay mo pa sa kuwarto mo ang sulat ko.

kinilig ako, kinuwento ko sa lahat ng ka-klase ko.

ng nabalitaan kong wala ka na.

sobra pa sa lungkot ang naramdaman ko.

naging parte ka ng high school life ko... ng kabataan ko.

ng pinatugtog mo na ang kantang "video killed the radio star"

para akong nawalan ng kaibigan. nawalan ng kasama.

matagal man tayong hindi nagkita pagka-graduate ko ng college.

hindi ka nawala sa ala-ala ko.

ma mi-miss kita.

hanggang sa muli.

paalam

MTV.

Photo Source here.

~ sana maulit muli

2010-02-25T23:26:00.011+08:00

A part of you has grown in me. And so you see, it's you and me together forever and never apart, maybe in distance, but never in heart.

THURSDAY (March 29, 2007)

umalis ako ng bahay papuntang MIA bandang 6:30 ng hapon, ang sabi darating daw siya mga 8:45 ng gabi... ma trapik, so kailangan kong umalis ng maaga. dumating ako 8:10 na ng gabi...

F*CK... delayed ang flight niya, 9:10 ATA pa... wala na akong magawa kailangan kong maghintay... nag yosi, kumain, nag yosi.... paulit-ulit.

halong kaba, excitement, inip at inis ang naramdaman ko nung time na yun... hindi ko alam kung bakit parang mabagal ang takbo ng oras ng panahong yun.

9:30 na ng sa wakas lumabas na siya ng airport.hindi ko siya agad nakilala, ang laki ng pinagbago ng itsura nya...

binati ko siya, nagulat siya nang bigla ko siyang niyakap at hinalikan... una yun, hindi ko kasi ginagawa sa kanya dati. natawa na lang siya.

hindi ko ma explain ang feeling... nahihiya ako sa kanya, yung feeling na dahil matagal kayong hindi nagkita - nahihiya ka. pero parang gustong tumalon ng puso ko na andito na rin siya sa wakas.

dumating kami sa bahay, nag dinner, nagkwentuhan hanggang umaga... saya. sana hindi na matapos ang mga ganitong okasyon ng buhay ko... sana.

FRIDAY (March 30, 2007)

buong araw nasa bahay lang kami, nagligpit ng gamit nya... nag ayos ng bahay, nanood ng dvd.

bandang hapon na kami lumabas para manuod ng sine at gumala. ang tagal ko ring hinintay ang araw na makakasama ko siya. sa wakas. haay!

********

Galing ito sa luma kong blog, kinuwento ko kung paano ako lubos na natuwa ng dumating si Siopao galing Bacolod at sa wakas titira na kami sa iisang bahay. Antagal din naming tiniis ang malayo sa isa't isa. Halos 2 taon din yun. After ng graduation niya, nag decide siyang sumunod ng Manila para kami magkasama. Isa yun sa pinaka-masayang araw ng buhay ko.

Pero ilang araw mula ngayon, 3 taon mula ng naisulat ang post na yan, muli kong iiwan si Siopao. Ang mas malala, higit pa sa 2 taon kaming magkakahiwalay.

Sana lang darating ulit ang pagkakataon na ma-isulat ko ulit sa blog na 'to ang kung ano man ang nai-kwento ko sa taas. Parehong eksena. Walang pinag-kaiba.

Sana.

Photo Source here.

~ suggestion lang naman

2010-02-23T08:32:00.000+08:00

I support the death penalty. But I also think there has to be no margin for error.
--- George Ryan

Nung weekend, napag-usapan namin ng mga friends ko habang nagka-kape, kung ano ang pwedeng pampalit sa death penalty. Andaming naging suggestions, nung ako na ang tinanong, ito ang sinagot ko:

- Lagyan ng lemon grass (tanglad) o biniyak na kawayan na hindi nalinis ang kili-kili ng salarin. Hatakin ng biglaan. Dapat walang makitang reaksyon sa mukha. Kung meron, uulitin ang proseso. Kapag nagsimula ng mamula ang kili-kili sa hapdi, padilaan sa aso para magka rabies.

- Gumawa ng maliit na kwarto na gawa sa yero. Mas maraming kalawang mas okey. Ipasok ang salarin sa loob. Mag pakawala ng isang libong pusa sa labas ng kwarto at utusang kis-kisin ang yero. Huwag tumigil hangga't hindi dumudugo ang tenga ng salarin.

- Patayuin sa harap ng blackboard ang mga salarin. Gamit ang mga kuko ng titser, kaskasin ang blackboard. Bawal magpakita ng pagka-ngilo ang salarin. Kung hindi, ngunguyain niya ang mga chalk na nasa mesa at susulat sa blackboard ng "I WILL NOT (state the crime) ANYOMORE!" ng 100x gamit ang bibig.

- Ilagay sa isang drum ang salarin, at punuin ito ng langgam. Itali ang kamay para hindi ito maka pag-kamot. Bawal sumigaw ang salarin. Pag ginawa ito, hipan ng alikabok ang mga mata nito para mapuwing. Bawal pumikit sa ganitong sitwasyon.

- Pa-suotin ng headset ang salarin. i-play ng paulit-ulit ang sagot ni Janina San Miguel sa Binibining Pilipinas habang tinu-tuka ng limandaang manok ang binti at binubunot ang buhok sa hita.

*** Ang susunod na suggestion ay hindi angkop sa mga batang mambabasa, at sa nagkukunwaring busilak ang isipan. Patnubay ng magulang ang kailangan.***

- Para sa gusto ng medyo mahalay na parusa, talian ang "betlog" ng salarin at ibitin ito ng patiwarik. Pag straight ang salarin, habang nakabitin maglagay ng 4 na babaeng walang damit at sasayaw sa harapan niya. Pag nakitang tinigasan ito, hampasin ang "betlog" ng walis ting-ting. Kung hindi ito tinigasan, tuksuhin itong bading.

(Palitan ng gwapong hunk ang mga sumasayaw pag bading ang salarin, kung hindi ito tinigasan, malamang nilabasan na!)

Ikaw? Ano suggestion mo?

Photo Source here.

~ mas corny pa sa mais

2010-02-22T08:39:00.010+08:00

A light wind swept over the corn, and all nature laughed in the sunshine. --- Anne Bront

Kahapon. Tulog si siopao (as usual). "The Buzz" ang nasa T.V. Nangangamoy inihaw na mais. Mabango. Hindi ako nakatiis bumaba ako. Bumili ng 2. Mainit. Mabango. Mukhang masarap, kagaya ng nagbebenta. Masarap. Pero ang mukha, mais. Hahaha!

"Gusto mo ng mais?"

Hindi pa fully gising si siopao, pero tumatango na. Iniabot ang kalahati. Umupo sa kama at kinain. Kinuha ko ang iba sa sala. Umupo sa tabi niya.

"Masarap ba? Mabuti nga hindi matigas at matamis."

Deadma.

"Wala bang 'thank you' diyan?"

Deadma.

"Gusto mo pa?"

Deadma.

Walk out sabay sara ng pinto. Malakas. Drama.

At dahil hindi siya sumunod,at feeling ko walang balak sundan ako. Wa epek ang walk-out. Parang bumili lang ako ng ice candy pero hindi naman matigas. Walang kwenta. Fail. Sa EDSA 2 lang ata effective ang walk out. (Happy EDSA People Power 1 Anniversary pala sa lahat!)

Bumalik ako ng kwarto. Ngata pa din siya ng ngata na parang daga. Eto ang bago, hindi pa din niya ako pinapansin.

"Hello, ako ang bumili niyan? Sana alam mo sa mundo mo na nag i-exist ako."

"Halika nga dito?"

"Wow, nagka boses ka na! Bat di mo ko pinapansin kanina"

"OA mo, may walk out ka pa diyan nalalaman"

"Hindi mo ko pinapansin e!"

"Eh,masarap yung mais"

"Pansin ko nga!"

"@#%&zs %^^!~*(_$%#" yan ang sumunod na sinabi, hindi ko naintindihan dahil puno ang bibig ng mais. Ngata pa din ng ngata.

Sumenyas na lang na ma-higa ako sa tabi niya habang kumakain ng mais. At binalot ng katahimikan ang bahay. Naging maingay ang bawat nguya. Naniningkit na naman ang mata niya sa tuwa.

Na-realize ko. (yes, may realization!)

Mais ang bago kong karibal. Simula sa araw na 'to ban ang mais sa bahay.

Goodbye.

Photo Source

~ kwentong emergency

2010-02-20T16:56:00.020+08:00

“A love-sick heart dies when the heart is whole, For all the heart's health is to be sick with love”

Schedule ni siopao today para magpa colonoscopy (for definition please ask Google). Three days na siyang wala gaanong solids, puro clear soup, water, at bawal ang fruits, grape juice at something na mapula in preparation for the test.

Around 10 in the morning, ready na kami to go to Makati Med (MMC), 11am ang schedule niya kaya dapat maaga, bawal uminom ng water at kumain. In other words, gutom kami peraho ng pumunta ng ospital.

Sedated siya at mga 2 hours nagtagal ang procedure. Buti na lang may Showtime na palabas sa T.V., hindi ko naramdamang puro may sakit ang naghihintay dun. Labas-pasok ang mga tao. Lahat may kanya-kanyang daing.

Maya-maya lumabas na si siopao, hawak-hawak ang tiyan. Masakit daw at bloated ang feeling. Bumaba kami to submit some forms. Habang nag hihintay sa queue, sabi niya sumasakit daw ang tiyan ya ng sobra. Inisip ko, since last night pa ang last na kain niya, baka gutom lang.

So naisipan kong kakain muna kami bago umuwi.

Palabas na kami ng MMC, literally nasa ilalim kami ng name na "MAKATI MEDICAL CENTER" sa may entrance ng bigla na lang nawalan ng malay si siopao, bigla na lang bumagsak. Parang "Pieta" ang eksena namin sa labas ng MMC. Nag sigawan ang mga tao to ask for help.

Si Kuya Guard, may-i-senyas lang na paupuin ko daw sa wheelchair.

"Hello, hindi ho siya magaan. Try mo kaya akong tulungan kuya!"

Putlang-putla si Siopao, parang siopao sa puti, kulang na lang pula sa noo. Asado na. Diretso sa Emergency si Siopao sakay ng wheelchair, habang ako sa likod tumatakbo. Parang teleserye ang eksena, ang mga tao nagtinginan.

Marami ang nagulat.

"Parang gulat na gulat naman ang mga toh? Ospital po to, malamang maraming naka wheelchair at kadalasan maraming walang malay" sa isip ko.

Pagdating sa Emergency, taranta ang mga pogi, este ang mga nurse at doktor. Lahat nagtatanong sa akin ng sabay-sabay, nagtatanong ng paulit-ulit.

"Nagpatawag ba ako ng presscon? Bat ang daming interview?" isip ko.

Siguro mga 4 na beses akong nag oration. Kulang na lang judges at stage, i-dedeclare na akong panalo. Kwento mula simula hanggang sa kung paano kami napadpad sa Emergency.

Habang hawak hawak ko ang tsinelas ni siopao, kinakausap ko ang mga doktor, ang health card representative at ang mga nagtuturok sa kanya ng kung anu-ano. Na feel kong asawa ako ng pasyente.

"Doc, iligtas niyo po ang asawa ko. Maawa na po kayo!" sabay patak ng 2 drops ng luha sa right cheek.

(Walang ganung nangyari, baka pag nagkataon baka dumating ng wala sa oras ang mga taga National Center for Mental Health).

Maya-maya bumalik na ang kulay ni siopao. Namula na ulit ang ma-putlang bibig kanina. Nagkamalay na din sa wakas at nag litanya ng...

"Nagugutom ako!"

At that point, alam kong okey na si siopao. Naiisip na naman ang pagkain.

Kinailangan siyang i-dextrose at i-Xray para malaman kung may complication ang kaka-sagawa lang na colonoscopy.

Habang hinihintay ko si siopao lumabas ng x-ray room. Naisip ko, ganun pala talaga sa Emergency Section. Iba ang adrenaline rush. Iba ang fulfillment na mararamdaman mo kung nakatulong ka. Walang room para sa antok sa mga nurse at doktor. Bawat dating ng mga tao, kailangan handa ka. Oras ang kalaban nila at buhay ang hinahabol.

Maya-maya bumalik na si siopao, sabi ng doktor, wala namang complication sa stomach area at sa intestines. Kulang lang daw sa Potassium.

Everybody now. "Huwaaahhht?!"

Saging lang ang sagot? Kailangan lang kumain ng maraming saging?

"Pina-pakain ko naman siya ng saging lagi ah?" sa isip ko.

Ay mali. Totoong saging pala ang ibig sabihin ni Doc. Fine.

**********

Okey na si Siopao, naka-uwi na din kami ng bahay. Nagsisimula nang mang-asar. Alam kong okey na talaga siya.

Photo Source here.

~ mabilisan

2010-02-18T20:53:00.015+08:00

You cannot escape the responsibility of tomorrow by evading it today.
--- Abraham Lincoln

gumising ng maaga. naligo. ang init ng tubig. pwedeng magluto ng itlog. nagsipilyo. nag clay. nagcheck ng e-mail. nagbihis. konting pili ng susuotin. kahit ano lang naman. ginising si siopao para mag goodbye kiss. nakapikit pa din ang mata niya. habang yakap ko siya na realize ko pumapayat. effective ang 2 patatas at 2 puting itlog araw-araw. saturday at sunday lang ang kanin. bumaba ng apartment at nag-abang ng jeep. mas mabilis ang jeep pag umaga. 15minutes lang nasa ayala ka na. 30 minutes early nasa office na ko. nag facebook at nag twitter habang nag-titimpla ng kape. nakipag-kwentuhan saglit sa mga badette. habang iniinom ang kape. purong kape. lactose intolerant. nagsimula ng mag check ng email. nagbukas ulit ng facebook. nag-bukas ng mga nakaugaliang blog. nag check ng inquirer habang kumakain ng kariman-pizza flavor. may bago pala silang flavor - sisig. sana gumawa na lang sila ng kariman-beer flavor para tagay-tagay na. nahiya pa sila. lagok ng tubig habang ang kabilang cubicle ay naglalaro ng bingo. 2 ang nanalo. as usual ang cards ko pinalaro ko sa iba. kulang na nga lang clown at saklaan, perya na ang office. given na ang mga clown at ang mga raging diva-marami na niyan sa opisina. tinahak ang ayala sa ilalaim ng araw para maka kain sa fine dining McDonalds malapit sa PBCom. Kaka-piranggot magbigay ng catsup. nanghingi ako ulit. nainis. pagkatapos mag lunch, sa elevator may badette na nakatingin sa akin. naka shades ako kaya na-oobserbahan ko siya. taga 7th floor. muntik ng lumampas. ayan tuloy. nakipagbolahan sa receptionist habang sinisipat ang mga pumapasok na empleyado. nag-tungo sa c.r. para mag toothbrush. andun si tolits. distracted talaga ako sa bukol niya. bakit kasi ganun. nagtatanong ng kung anu-ano. jusko sa c.r pa. sumasagot ako ng hindi nakatingin sa kanya. bad trip walang tissue. bumalik sa cubicle. nagtrabaho. kunwari.hindi ko namalayan uwian na pala. lalo na pag busy-busyhan ka. naglakad papuntang glorietta. bumili ng pagkain. sumakay ng bus. 48 years kung umalis. pati yata lamang dagat gustong isakay. nagbigay ng pamasahi. hiningan ng piso. wala sabi ko. nakakunot ang nuo ng konduktor. paki-alam ko. problema ko pa ngayon ang sukli ko. tae mo. bumaba ng bus. sumakay ng jeep. kahit hindi na kasya. pilit parin nagsasakay ng pasahero. bwisit. dapat kasama sa nakapaskil sa jeep ang kung paano mag-dyeta. ako lang ang payat sa jeep. ako pa ang hindi nakaka-upo ng maayos. dumating sa bahay ng pawis. daig ko pa ang nangolekta ng pawis sa gym. summer na talaga. binuksan ang tv. american idol na. nagluto ng corned beef. napaso. kumain na parang construction worker. dumighay. nakipag chat kay siopao. nagtatanong ng mga low-fiber foods. naguluhan. napagod. pumasok sa kwarto. nagbasa ng libro. nakatulog. nagising. nag-blog. hindi magawang ayusin ang post niya. dikit-dikit. sana ayos lang kayo sa pagbasa. salamat. bilis noh?

Photo Source here.

~ kape ba gusto mo?

2010-02-18T15:30:00.000+08:00

Mahaba ang pila sa Starbucks. Matagal umusad ang pila.

Mga tatlong tao na lang siguro ang pagitan ko sa counter, may sumingit na babae.

Mapula ang pisngi na parang kagagaling lang sa boxing.

Mapula. Daig pa ang sore-eyes sa pula.

Maraming abubot sa katawan, akala niya siguro gumanda siya sa mga stainless at latang nakakabit sa leeg niya. Nagmukha lang siyang junk shop.

Maiksi ang suot na palda. Konting tuwad lang, mag he-Hello Philippines, Hello world na!

Narinig kong nagreklamo sa sarili ang babaeng nasa likod ko. Hindi ako umimik. Hinayaan ko lang ang babae na sumingit. Mas may maganda akong balak. Matutuwa ka, relax ka lang Ateng nasa likod ko.

After niyang maka-order. Sabay kaming naghintay tawagin ang aming pangalan sa dulo malapit sa kuhanan ng tissue paper at stirrer.

"Miss, do you know what GMRC is?"

Blangko ang mukha ni ate, parang drawing book ng mga bata sa Kindergarten.

"Oh, that explains why."

Wala pa ring imik si ate. Alam niya kung saan papunta ang usapan. Biglang nag salita, this time defensive.

"What are you trying to say, na wala akong breeding?"

"Sa'yo nanggaling yan hindi sa akin... Mabuti pa nga ang aso meron, ikaw wala!" malumanay ko siyang sinagot habang nakangiti.

Nagsisimula na kaming pagtinginan ng mga tao. Pati ang mga barista nagka-interes, kulang na lang pom-poms, may cheering squad na 'kami.

"How dare you!" pasigaw niyang hinarap ako at dinuro.

"Yeah, dare me... mag-ingat ka, most people here inside saw what you did... Now, kung sa tingin mo mahal mo ang buhay mo at ang mga basurang nakakabit sa katawan mo, get out of this place bago ka kuyugin ng mga taong inagawan mo ng pila." pabulong kong sinabi kay ate, pero enough para marinig ng mga taong malapit sa amin.

Saktong nilagay ng barista ang inorder niyang frap. Kinuha ko at inabot sa kanya.

"Ayan dalhin mo yan, ibinaba mo ang pagkatao mo para sa kape na yan. Itabi mo sa pagtulog para worth it."

Nag-walk out si Ate. Nagtaka ang iba sa binulong ko. Natuwa si Ate na nasa likod.

Tse.

~ pareho

2010-02-17T06:38:00.003+08:00

Pareho ang kulay, brand at hugis ng toothbrush namin ni Siopao. Hindi yun sadya at hindi namin namalayan hangga't nagtabi na ang mga ito sa lalagyan.

Kaninang umaga, habang nag hahanda papuntang 'pisina (opisina, para sa first timers).

Kinuha ang toothbrush.

Naglagay ng toothpaste (hindi ko alam ang tagalog ng toothpaste, sa nakaka-alam... buti ka pa). Nagsimula ng ritwal.

"Shit!"

Na realize ko na parang hindi akin ang toothbrush.

Hinugasan ang bumubulang toothbrush.

Kinuha ang isa.

Nilagyan ng toothpaste (hanggang ngayon di ko pa din alam ang tagalog nito. Pacensiya).

Ng akmang isubo.

Narealize na tama ang toothbrush na ginamit ko nung una.

"Shit!"

Bad trip.

Hinugasan ang toothbrush.

Binalik.

Kinuha ulit ang na-unang ginamit.

This time, sure ako... akin na talaga 'to.

Nilagyan ng toothpaste. (ano nga ba ang tagalog ng toothpaste? Kulit)

Habang nagsisipilyo naisip ko.

Buti sa toothbrush lang ako nagkamali.

Paano kung lovelife ko yun.

Kinuha ko ang una.

Inakala kong mali.

Binitawan ko.

Kinuha ko ang isa sa pag-aakalang yun ang tama.

Hindi pa man nagsisimula, narealize ko tama pala ang una.

Mali ang pangalawa.

Pag ganun.

Parang toothbrush din ba, na pwedeng ibalik ulit at kunin ang una?

Ang una na minsan ay inakala kong mali?

Buti na lang talaga sa toothbrush lang ni Siopao ako nagkamali, hindi sa kanya.

Buti na lang.

Di baleng hindi ko alam ang tagalog ng "toothpaste."

Di bale na.

Phot Source here.

~ "ligo na u, lapit na me"

2010-02-16T21:37:00.007+08:00

Napa sa kamay ko ang librong ito, ng isang araw na wala akong magawa. Bumalik ako sa dating tambayan, ang Powerbooks sa Greenbelt. At dahil walang bagong librong labas si Jessica Zafra after ng Twisted 8 1/2 niya... nabaling ang atensyon ko sa cover ng librong ito. Sino ba naman hindi magugulat sa cover na ang isang magandang "chick" i-pinapatungan ng paa ng lalaking kulang na lang taho, mapagkakamalan mo ng vendor sa Ayala.

Sumunod na ginawa binasa ang likod ng libro.

Kina-ilangan ko pang basahin ulit ang nakasulat, kasi sa unang basa parang puro salitang "tanong" lang ang nabasa ko. Pagkatapos ulitin...

"Aba may promise!"

Sinimulan kong basahin ang unang chapter. Simula nun, nawala ako bigla sa Powerbooks. Unti-unting nagka pader sa paligid ko. Nag-dive na ako sa libro.

Dahil sa hindi ko na siya kayang bitawan. Inuwi ko na. Buong shift ko sa office, walang narinig ang mga officemates ko galing sa cubicle ko, daig ko pa ang pipi sa pagiging tahimik.

Nakaka-aliw ang bawat pahina ng libro, parang kaharap ko lang at nagkukwento.

Tuklasin ang pag-ibig ni Karl Vladimir Lennon J. Villalobos o Intoy, at kung paano siya gumawa ng lugaw sa madaling araw. Kung paano sila naglalaro ni Jane. Kung gaano ka importante sa kanya ang Dark Chocolate. Ano ang regalong binigay sa kanya ng taxi driver. Sino ang kung ituring na Citizen Dildo at bakit mukha niya lang ang magagalit, balahibo lang ang tatayo at panga lang ang titigas pag kaharap niya si Venus.

Photo Source here.

~ ang araw na pula

2010-02-15T17:39:00.007+08:00

"Why are you home? Valentines ngayon ah..."

"Home is where the heart is!"

"Ikaw na!"

Nagsimula ang araw sa pang-aalaska ni Jee sa facebook. Kesyo may problema kaya dinadaan na lang sa tawa. Nauwi ang kulitan sa pag-imbita mag-kape. I declined. Alam kong hindi kape ang gusto niyang higupin. Huwag ng paasahin. Bigyan agad ng verdict ng makapag-hanap na din siya ng ibang bibiktimahin. Nakatulong pa ko sa kanya.

Pero naisip ko, bakit gna ba ako andito sa bahay? E kung ang mga walang ka date nga nasa labas bumibili ng rosas para sa sarili, bat andito ako sa harap ng computer?

Tulog si Siopao, 1pm na, parang walang balak lumabas ah. Hindi ko pinansin. Kunwari galit-galitan. Pagkagising nag-aya kumain sa MOA. Jackpot. Kilala niya na talaga ako.

Tinext ko si Kuya Mac.

"Magkita tayo sa MOA, 2pm. Oo lang ang pwede mong i-reply."

Pagdating sa MOA, as usual gustong kumain ng sashimi si Siopao. Nglilihi ata. Ilang linggo ng yan ang kina-hihiligang kainin. Sana lalaki. lol

Maya-maya nag text na si Kuya. Nakarating na sila kasama si Bee, partner niya. Tapos na kami kumain. Lumabas. Sinalubong ng madaming tao, akala ko may Nazarenong pumaparada. Mainit, puno ng mga "dugyot" at mga taong atat lustayin ang pera. May mga babaeng pinagmukhang clown ng mga boypren nila dahil sa dala-dalang lobo, mga lalaking may bitbit na bulaklak dahil "shy" si gf mag bitbit. Dahil-binili -mo-yan-bitbitin-mo-yan ang drama. May mga batang paslit na nawawala, habang ang nanay nasa dulo kausap ang kumare na kung makatawa ay parang nagma-mahjong. Parang may-ari ng mall kung makatawa.

Naispan naming 4 na manuod ng sine, papunta pa lang kami sa bilihan ng ticket abot na hanggang sa may ATM booth ang pila.

"Baka porn ang palabas?"

Nag decide kaming mag IMAX na lang. 8pm pa ang palabas. Hindi kami aabot sa fireworks display. Nag decide na pumila na lang ulit sa taas. Ayaw sumamas a pila ni kuya at si Siopao naiinitan na. Kami ni Bee ang pumila. At dahil hindi kami makuntento sa pila na parang kukuha ng mga relief goods, nagtanong kami sa ErminGUARD kung saan may maiksing pila. Kahit 30% less ng pila sa ticket booth.

Dahil may pagka mataray at astang mayaman ang pagka-tanong ko, with matching English 101. Tinuro sa akin ni kuya ang mesa sa entrance ng isa sa mga cinema, may Ate na puno ng blush on na pa-sekretong nagbebenta ng ticket. Solve! Hindi kami pinagpawisan. Natuwa ang aming mga bf dahil parang laki sa kalsada ang mga jowa nila kung dumiskarte.

Nag Timezone ng mga 1 oras. Pagkatapos, nagsimula na kaming pumila. Mahaba pa rin ang pila. This time parang pila na sa pagtaya ng Lotto. Nung nagsimula ng magsipasukan ang mga tao. May matabang babaeng halos pumutok na ang damit sa sikip, na pilit sumisiksik at nang-aagaw ng pila kasama ang mga kaibigan niyang na kulangan sa Glutathione. Hindi pantay ang puti. Pinanindigan na namin ang pagiging laking kalye, inunahan namin ang mga salarin at inireklamo sa lahat ng tao ang ginawang pagsingit ng babae. Inisip talaga namin na dahil sa ginawa namin ay kuyugin siya ng taong-bayan. Hindi pa man nagisisimula ang sine, may action scene na. Saya!

Sa loob ng sinehan, kanya-kanyang pwesto. Kanya-kanyang hawak ng kamay.

(Dito na papasok ang kilig part ng estorya... kayo na bahala mag imagine. Baka magsara ang Greenwich sa sobrang cheesy pag i-dinetalye ko pa)

Pagkatapos ng movie, naisipan naming maghanap ng pwesto para sa fireworks display. At dahil, muntik ng maging milyon ang tao sa dami, wala kaming nakuhang Reservation. Naisipan naming pumunta sa kotse sa parking, baka kita ang paputok. Nadatnan namin ang mga tao sa gilid ng parking lot na nakaupo sa kalsada, parang mga biktima ng Ondoy sa evacuation center, naghihitay ng mga kumot, banig at kulambo.

Nag-insist si Bee na lumapit pa talaga dun sa location ng fireworks para mas maganda ang pwesto, kaso ayaw magpapasok ang mga ErmenGUARD. Umandar na naman ang pagiging laki sa kalye at dumiskarte kaming pumasok at ang tanging nagawa ni ErmenGUARD ay ibuhos ang galit sa nagpapasikip ng daanan.

Maganda ang pwesto. Umupo sa gutter. Naghintay ng paputok. Nagkwentuhan. Nagtawanan. Ng magsimula na ang fireworks exhibition, tulala kaming apat. Bumalik sa pagka-bata, at habang si Siopao at si Kuya Mac kumukuha ng video ng paputok (kung bakit? hindi ko alam), kami naman ni Bee ay kanya-kanyang yakap sa kanilang 2.

"Uy, cheesy... nag level up na sila kuya!" hirit ng mga batang babae at lalaki sa likod namin.

First time nila siguro makakita ng taong nagmamahalan. Sanay sila siguro sa bulyawan, sigawan at basagan ng trip sa bahay nila. Malibans sa paputok, na amaze din sila sa amin. Next time, mag papa-ticket na talaga ako. Kikita pa kami.

After ng fireworks, diretso Powerbooks. After bumili ng libro. Naisipan naming sunduin si Bestfriend Macky para mag dinner. Traffic mula SMX hanggang Makati. Sabi nga ni Kuya Mac, parang nag drive lang papuntang Bulacan sa tagal. Si Siopao at si Bee nakatulog, habang kaming mag kuya ny nagdadaldalan tungkol sa mga palabas sa T.V., sa Youtube, sa blog ng ibang tao at sa kaibigan niyang nagka HIV lately, na naalala namin naka s*x ni Bestfriend Macky last year.

Halos maligaw-ligaw kami sa tapat ng Cash&Carry kung nasaan na ang hinayupak na bagong apartment ni Bestffriend. Pagsakay ni Bestfriend, binalita namin sa kanya ang nangyari sa minsan niyang naka-s*x na friend ni kuya. Nakita ko talaga ang pamumutla niya at biglang tumahimik. Tapos, inulan kami ng tanong tungkol sa kung kelan, paano, at kung ano ang possibilities na nahawaan siya.

Bigla niyang naalala nagkaroon ng executive check-up sa office nila nung December lang, tinawagan niya agad ang office para i-confirm kung anong inclusion ng check up na yun. Primarily, para malaman kung kasama na dun ang HIV test. Nagdi-dinner na kami ng napasigaw sa tuwa ang mokong. Hindi siya kasali sa "Thank you girls!" Biglang gustong magpa-inom. Nagpasalamat at makakatulog na din daw siya ng mahimbing.

Umaga na ng nagdecide kaming lahat na umuwi. Si Bee hindi na nagsasalita dahil sa antok, habang si kuya buhay pa ang diwa. Si Siopao, as usual, wala ding imik, hindi dahil pagod, kundi normal na sa kanya ang hindi masalita. LOL

Matutulog na kami ng naisip namin na isa pa lang ang na celebrate namin sa raw na yun. Tapos na ang Valentines, at dahil sa intsik ang lahi ni Siopao, ang Kung Hei Fat Choi ay hindi pa namin nai-celebrate.

Dinaan namin sa paputok ang pag celebrate ng Chinese New Year. Hindi lamang sumayaw ang Dragon, nagbuga pa ito ng apoy! This time, hindi lang "Home is where the heart is" kundi...

Home is where HEAVEN is!

Photo Source here

~ kakaibang blog sa valentines

2010-02-14T00:31:00.000+08:00

Write to be understood, speak to be heard, read to grow... ---- Lawrence Clark Powell

Normally sa gabi ako nag susulat ng blog, at dahil sa umaga may pasok ako,"blog hopping" ang pwede kong gawin sa opisina. Masahol pa sa kape ang pagbabasa ng blog. Nakakawala ng antok, nakaka tanggal boredom at nakaka wala ng stress, yun nga lang mapagkakamalan kang baliw ng ka officemate mo dahil pwedeng matawa ka o ma-iyak sa mga post.

Sa office, halos kalat na ang mga blog links dahil sa kaka forward ko ng mga magagandang mga entry post. Kung may isang bagay na nakatulong ang blog sa office, ito ay dahil sa almost sa mga officemates ko, tumatahimik at hindi pakalat-kalat dahil nagbabasa ng blog, yun nga lang may occasional na tawa at minsan may violent reaction. Yes, may "carried away" factor ang mga blog. At eto pa, kahit mga lalaking straight sa office nakiki-basa, yun nga lang ang kukulit, tanong ng tanong kung ano ang ibig sabihin ng mga "gay lingo." Hello, sa akin pa nagtanong? (joke!)

Nagiging ugali ko na ang i-bookmark ang mga blog site na nagugustuhan ko, at nagiging part na siya ng mga binubuksan kong link sa araw-araw. Kung gaano ka automatic sa akin ang mag check ng email, Inquirer, Phil Star, Pep.ph, ganun din kadalas sa mga blog. Gusto kong i-share sa inyo ang mga "first impression" ko sa mga blog na ito, sa mga makakabasa nito, kung sa tingin niyo mali ang impression ko, well, impression ko to... pero may chance kayong baguhin. LOL

Citybouy - Ang batang naka-yuko sa picture. May kakaibang pananaw ang taong to, at kakaiba ang mga picture na nilalagay sa bawat entry. Nakaka-aliw, pwedeng ipa-frame at isabit sa sala.

Maxwell - Nakaka-silaw ang puting blog, tanda ba ito ng kabusilakan ng may akda? Bakit kaya naka ekis ang mukha niya?

Darc Diarist - Ang taong nakabukaka sa picture. Laging pinagmumulan ng diskusyon sa lunch break ang mga post niya. Na iintimidate ako sa blog niya.

Galen - Gusto ko ang blog lay-out niya. Magaling mag-sulat. Nahulog ang panga ko ng binabasa ko ang mga entry niya. Lalo na nung nakita ko ang picture niyang naka-sando.

Curious Cat - Na curious din ako sa mga title ng mga post niya, iisang word lang. Eto ang blog na nalulungkot ako lagi dahil sa mga kwento niya at nangyayari sa kanya.

Lee - Based sa picture niya akala ko morbid, di naman pala,nakaka-aliw ang mga post. Minsan napapa-isip ako sa mga sinasabi niya.

Ming Meows - ang blog na kahit anong topic may nailalagay na humor.

Subtle Bliss - ang may kaibigang si Mr. T (parang si Judy Abbot na may Daddy Long Legs), siya lang ang naka Tabulas sa lahat ng binabasa ko. Siya lang din ang blogger na na meet ko na in person

Prince Cloud - Overseas blogging ang drama. Lagi kong ka-kwentuhan sa twitter.

M2M Tripper - Ang Boom Boom Pow ng Blogging. Enough said.

Jepoy - Pag nag kwento sa blog parang nagkukwento lang sa kapitbahay. Napaka-candid.

Wandering Commuter - Nakaka-aliw ang mga post pang MMK, lalo na ang mga words na ginagamit.

Johnny Cursive - Ang blogger na naka Hoodie, ang English version ni Aris. I am Johnny Cursive = Ako si Aris

Ako Si Aris - Kung saan ko nakuha ang link ng lahat ng blog na nabanggit sa taas. Ang blog na laging may conversation at "open&close quotation."

Mac&Hubee - Ang kuya ko at ang kanyang partner na si Will. Na lagi akong kinikilig sa mga post. High School kilig.

(Yung iba ko pang binabasa, pwede sa second batch na? Promise. Nagrereklamo na ang daliri ko kaka-type!)

Ang Valentines ay hindi lamang sa mag partner, mag-asawa, mag boyfriend. Ito'y para din sa kaibigan, personal man o online. Gusto kong kunin ang pagkakataong ito upang banggitin ang mga taong napadaan dito sa blog na 'to:

Dhon, Jepoy, Citybouy, Darc,Maxwell,Galen,Aris,Wandering commuter, The Curious Cat,Parteeboi,Hinata5,Xallternative,Domjullian,Maccalister,Lee,Bampira Ako,Ming meows,Subtle Bliss,Prince Cloud,Atomic Dumb,M2MTripper,Mickey's Closet,Victor Gregor,London Boy,Mac&Hubee,Looking for Vince,DonaldPal,AfterQuake,Zachary&Zoren,Fox, Mr. RF, and Jaypee.

Nakakataba ng puso, hindi ng puson, ang malamang ang mga nagsusulat ng blog na dati'y sinusundan ko lang araw-araw ay napapadalaw din sa mumunting blog na 'to. Nagsimula itong blog na 'to bilang "gift" lang sa isa sa mga monthsary namin, at ngayon, nakaktuwang marami-rami na din ang nakakadalaw dito. Mas na-iinspire tuloy kami ni Siopao na pagbutihin at lalong palakasin hindi lang ang blog na 'to pati ang aming relasyon. Hindi man namin maipakita ang aming galak at tuwa, nais naming sabihing malaki ang naging parte ng mga dumadalaw dito sa amin.

Happy Valentines sa inyong lahat.

Photo Source here.

~ sulat sa MGG

2010-02-12T11:37:00.030+08:00

Two souls with but a single thought, two hearts that beats as one. ---- John Keats

Isang sulat ang pinadala sa Manila Gay Guy (MGG) sometime September 2009, marahil nabasa na ng karamihan sa inyo ito. Last time I checked, 66 comments ang natanggap ng sulat na 'to. Gusto kong ibahagi ang sulat na to sa inyo.

Hi Migs,
First, I would like to greet your MGG Blog a Happy 3rd Anniversary. Your blog makes my monotonous work day exciting. I used to work in a call center in Makati when I discovered your blog, from then on I was addicted and always excited to check it everyday. Hanggang ngayon pwede ko nang sabihing parte na siya ng daily routine ko.
I was born and raised in Bacolod City, after graduation I went here to review for the Board Exams (ECE Board), needless to say, hindi pa kasing open ng Manila ang Bacolod as far as same-sex relationship is concern kaya nakakagulat when I first got here. Bata pa lang ako, since my mom is a teacher, I was raised to be masunurin at masipag mag-aral, in short NERD. I was a consistent honor student then, pero LONER, I never experienced the typical Barkada nung high school. Everytime may gusto ako, since I don’t have anyone to share it with, I’m making a note addressed to GOD and keep it in a box, wala pa kasing cellphone nun. It was always been my prayer to have someone I can call my own, not necessarily a lover… Bestfriend ok na. Together with that prayer, I completed the simbang gabi… novena mass at kung anu-ano pa. I am not religious but I always have my time for prayer. Siguro nasanay na din na siya lagi kausap ko dahil nga hindi ako mahilig makipag friends before. (Hindi na ngayon..lol)
Alam ko ever since that there’s something different about me compared to my male classmates. Until college, hindi ko alam kung ano talaga ako, I tried to do things straight people do, name it I’ve done it… siguro ma convince ang ibang tao na straight ako, kasabay nun ang pag convince din sa sarili ko na hindi ako ganun. Pero I was 3rd year college then when I met Francis, Freshman. He was maputi, long hair, chinito, matangkad, gwapo. (This is it!)
I began to notice him nung ang mga girl classmates ko kinikilig pag dumadaan siya sa classroom. Fate as you may call it, since member ako ng Student Government, I was asked to spearhead all the Engineering freshmen for an activity for the Sportsfest, and yes kasama siya dun. Everytime may practice sila I was there to arrange for the transportation and the food. Ako din ang taga check ng attendance nila aat dahil diyan I have to publish my number for any notification kung hindi makakapunta sa practice. Nagtagal ang practice ng mga 1 buwan, dahil na rin sa schedule ko ay hindi ako laging nakakapunta sa mga practices nila.
One night, nag text siya na hindi na daw kasing saya ang practice kasi wala ako. Migs, prior to that incident, hindi kami nag-uusap, we we’re not even introduced to each other,at wala din kaming common friends. Simula nun, we’ve been texting na, though more on about sa practices at sa school related activities. Nothing personal.
Last practice nila bago ang performance the next day, around 10p na kami umuwi, habang naka-upo ako sa pedicab naghihintay ng ibang pasahero going inside our subdivision, out of nowhere naisip kong magtxt sa cellphone ko, sabi ko “God, kung siya man ang binigay mo sa akin give me a sign, gusto ko tumawag siya pag dating ko sa bahay.” tinago ko lang sa Draft ng cellphone. Suntok sa buwan ang text na yun, hindi nga kami nag uusap ng personal, at hindi ako sigurado kung ano siya… pati sarili ko hindi din ako sigurado kung ano.
Papasok ako ng bahay, tumunog yung phone, uso pa drop call nun, nagtanong kung naka-uwi na ako. After ilang tanong at sagot, humirit siya ng “Pwede mag apply?” At first, I thought application for the org, so I replied hindi pa pwede kasi 1st year pa lang siya… sabi niya mag a-apply daw siyang bestfriend ko. Sabi ko okey, pero na weirduhan ako sa sitwasyon, at that time nalimutan ko ang sign na hiningi ko.
The next day sabay kami na nuod ng game, nag lunch, umuwi ng sabay. Naging ganun ang set-up namin for several months, minsan sinasamahan ko siya sa ibang school para manligaw sa classmate niya nung high school. Naging okey ang takbo ng sitwasyon namin, naging automatic na sa mga professor ko na pag nawawala ako, sa kanya ako hinahanap. Until one day, tinanong niya ko kung pwede daw more than friends na kami, nalaman kong tumigil na siya sa panliligaw sa girl sa kabilang school.
Pumayag ako, pero hindi ko alam kung tama nga yung ginawa ko. Dumaan ang ilang araw na masaya kaming pareho, we agreed not to have sex yet, because we need to prove kung LUST ba o LOVE ang nararamdaman namin, we agreed to go to church every Wednesday after school for novena, simba every Sunday at every lunch break sa school… Sabi namin pambawi kay Lord.. Lahat ng ginagawa namin naka plano, wala kaming sinabihang friends for fear na we’re both known sa school at baka ma kick-out kami. We prioritized our studies for fear na if ever malaman ng family namin na kami na, hindi pwedeng gawing dahilan na pinabayaan namin ang school namin. Para walang maisumbat. From then on, naging confident ako sa sitwasyon namin, I introduced him sa family as a “friend” and gusto naman siya ng family ko. Ganun din ako sa family niya.
This coming September 12, we will be celebrating our 80th month as a couple. At some point your blog has been and is still an inspiration for the both of us.. nahawa na din siya kakabasa ng blog mo dahil sa akin. Through your blog, from the stories shared by other readers and your advice that comes after, we realized that what we have right now is something that not most PLU have and that we have to take care and appreciate it. Dahil nga never namin na experience magka ex-boyfriend, kung paano makipag eye ball o makipag date sa ibang tao… through your blog we get to learn something, na hindi na dapat umabot sa kailangan naming maranasan yun para ma realize ang importance ng isa’t isa.
Gusto ko lang magpasalamat sa’yo at sa iyong blog. Hindi ko man kayang i-express siya sa paraang karapat-dapat, gusto kong malaman mo na parte ng buhay namin ang blog mo… and we all know that any relationship will never be better without the help of friends, family and the things that inspire and teach you… at isa ka dun.
Thank you.
Siopao & Bunich

Gusto kong pasalamatan ang lahat na nag comment sa sulat naming ito, sa natuwa, sa nagduda, sa nag-alinlangan at sa naniwala na posible at nangyayari. Heto kami. Ngayon, 85 months na kami (7 years and 1 month), hindi man naging madali pero dahil sa inyo at dahil sa pareho kami ng gusto, ang mahalin ang isa't isa, naging mahaba ang taon ng pagsasama. Maraming Salamat.

~ remembering armadillo

2010-02-12T10:27:00.007+08:00

“I kind of like it the way it is right now, ... I believe in that one-on-one sell. I don't really believe in flooding the market with loads of goods that don't mean much, and (you) lose your identity.”
---- Alexander McQueen

You will always be remembered

Alexander McQueen

...and so is your Armadillo Shoes.

Photo Source here.

~ otsenta y singko

2010-02-12T07:53:00.000+08:00

Love is the condition in which the happiness of another person is essential to your own. ~Robert Heinlein

is the highest uniform number retired in all of baseball.

is the IQ and nickname of Aaron in Alien 3

is the ISBN Group Identifier for books published in Brazil.

is the product of two prime numbers (5 and 17), and is therefore a biprime.

is an octahedral number, a centered triangular number, a centered square number, a decagonal number, and a Smith number.

is the number of episodes of the television serial Batman: the Animated Series (1992–1995)

is a common caliber for cannons (mm).

is a major Interstate Highway in the southeastern United States.

is LXXXV.

is MONTHSARY

is LOVE

~ si J.E. at ang kanyang salita

2010-02-10T19:22:00.006+08:00

There is something about a closet that makes a skeleton terribly careless.

"Nag-away kami ng girlfriend ko, nakalimutan ko kasi monthsary pala namin kahapon!"

*****

"Trip ko yung guy sa kabilang table, tanong mo nga kung anong name niya?

Naalala niyo pa si J.E.? Bago pa siya umalis papuntang L.A., hinatak namin siya papuntang Malate (actually hindi niya first time dun, ibang entry ang first Malate experience niya).

Ang unang statement sa taas sinabi niya habang nasa cab pa lang kami. Ang sumunod na statement sinabi niya nung lasing na. Ooops! Saya di ba?

~ bagong hakbang... malayo

2010-02-09T21:34:00.011+08:00

I hope to see the dawn of daybreak and the sun rise to cloudless skies --- Don't Say Goodbye, Say Goodnight, Binoculars

Hindi matatapos ang quarter ng taon ay baka umalis na ako ng bansa. Isang bagay na matagal na dapat nangyari, ngunit nung panahong iyon nanaig ang aking puso, hindi ko kinayang iwan si Siopao.

"Kung kelan ga-graduate na ako tsaka ka aalis?"

Hindi ko tinuloy ang pag process ng requirements. Hindi ako natuloy. Pero hindi ako nagsisi sa naging desisyon ko, after graduation ni Siopao, nag decide kaming tumira sa isang bahay. Magta-taltlong taon pa lang kami nuon. Nangibabaw sa akin ang takot na kung ipagpapatuloy ko ang pag-alis ay ang sabay na pagkawala din ng aking buhay pag-ibig.

Earlier this year, na-realize namin na it's about time we'll concentrate on individual goals and individual plans. Confident kami na we've already established our relationship and now it's time to concentrate on our own carreers. Sabi nga nila, hindi pwedeng pagsabayin ang "Love" at "Career," marahil totoo... Kailangan siguro maging strong muna ang foundation ng relationship, saka ka magiging matagumpay sa career mo.

Naisipan kong muling i-try ma experience ang buhay OFW. Napag desisyunan naming, hindi kami yayaman kung dito lang kami sa Pilipinas. Kailangan may isa sa amin ang aalis. Para sa amin na may balak magka-anak, kailangan namin mag-ipon para sa magiging pamilya namin.

Sa tuwing nababanggit ang nalalapit kong pag-alis, hindi ko maiwasang makita ang lungkot sa mga mata ni Siopao. It will be his first time to live here in Manila alone. Pero alam kong naiintindihan niya ang magiging sitwasyon namin. Kailangan ng konting sakripisyo para maging okey ang lahat pagkatapos.

Dasal at tiwala sa Diyos ang aming pinagkukunan ng lakas sa panahong ito. Walang sinuman ang kakayanin ang ganitong pagsubok. Pero dahil pareho ang aming hangarin at gustong marating, alam kong magiging okey ang lahat.

Alam ko na sa aking pag-alis, magiging baon ko ang pangakong may babalikan ako, at may bukas akong dapat paghandaan. Confident ako. Sure ako.

Photo Source here.

~ magkahiwalay na tanong

2010-02-08T21:31:00.041+08:00

The grass is not greener on the other side... Its greener where you water it.

May kaibigan na naman akong naghiwalay. Walang nagawa ang simoy ng February at ang nalalapit na Valentines Day. 5 taon din yun. Nauwi sa wala. Nakakalungkot.

Minsan nadatnan ako ni Siopao, nakatunganga sa kuwarto,hawak ang cellphone. Akala iya kung ano na nangyari sa akin. Umiiyak ako. Walang tigil ang daloy ng luha.

"Wi, break na sila Anton"

"Oh, bat ikaw ang umiiyak diyan? Bagong raket mo, ikaw ang taga iyak ng mga iniwan?"

"Hindi ganun, nalulungkot lang ako. Nabawasan na naman ang mga mag-jowa"

"Akala mo naman sa magjo-jowa isang asosasyon na nalalagasan ng members!"

"Nalulungkot na nga ako, ganyan ka pa"

"Pinapatawa lang kita... OA kasi ang reaction mo. I-reserve mo ang luha mo pag tayo ang naghiwalay"

"Parinig ba ya o banta?"

"Joke lang!"

Hindi ko maiwasang malungkot everytime may balitang ganyan. Hindi ko din maiwasang mag-isip bakit humahantong sa ganung sitwasyon ang mga mag-jowa, lalo na kung matagal na. Ganun lang ba kadali bumitaw? Ganun lang ba kabilis mawala? Bakit hindi nagawang ipaglaban?

Pasensya sa mga tanong, para sa iba , iisipin niyo, maraming pwedeng dahilan ng break-up. Depende sa sitwasyon. Depende sa takbo ng relasyon.

Ang sa akin lang, hindi ba't dapat tanggap natin ang pagkatao ng isa't-isa? Hindi ba dapat alam natin na dadaan at dadaan ang isang relasyon sa sitwasyong mahirap. Mag-aaway, pero alam natin lahat magkakaroon ng pagkakasundo pagkatapos nito.

Dahil ba "give-up" na ang isa. "Let go" na lang din ang isa? Ano ang assurance na sa susunod na relasyon mo, hindi mangyayari ang nangyari sa'yo? Pagdating ba ng panahon na yun, makikipaghiwalay ka din ulit? Hindi ba paulit-ulit lang din naman yan?

Maraming nagsasabi na naghihiwalay ang mag-jowa dahil they're optimistic that there are "better ones" out there waiting. Well in that case, bakit andami pa ding single? Kung mas marami ang mas mabuti kesa sa kung anong meron ka ngayon, hindi 'bat dapat nakuha na yun ng iba? Anong assurance mo na mapupunta sa'yo?

Hindi 'bat ang magandang relasyon, ginagawa at hindi parang RTW na pwedeng damputin lang?

Habang sinusulat ko ito, bigla kong naisip... Naghihiwalay ang 2 tao, bumibitaw sa pangako at pag-ibig dahil pareho lang din silang sumuko. Isa sa kanila ang tumigil. Isa sa kanila ang napagod.

Pero alin ba ang mas nakakapagod, ang bumitaw sa kung anong meron ka na, o ang magsimula uli?

Photo Source here.

~ ang aking summer class

2010-02-07T10:28:00.005+08:00

"Uy, samahan mo ko"

"Saan naman?"

"Sa covered court, may basketball practice"

"And so?"

"So? Maraming boys!"

Aakalain mo bang kausap ko ay straight? Aakalain mo bang tri-athlete siya, magaling mag taekwondo? Walang bahid ng "care bears." Totoo. Siyempre, habang kausap ko siya, ako yung nanlalamig sa pawis at masahol pa sa "awkward" ang feeling. Hindi pa ako "out" nung mga time na yun. Nasa stage pa ako na pag may naririnig akong mga taong nag-uusap about sa mga bading, kahit hindi ako ang topic, pinagpapawisan ako at praning.

Siya pala si Kenneth seatmate ko sa Summer Class 2002, classmate ko siya sa Philo1. When I was in college kasi, I'm taking summer classes for minor subjects, para pag regular class na, I got all the major subjects covered, and besides, boring ang mga minor subjects, karapatdapat lang na 2months ko lang siya kunin. Abala.

Back to Kenneth, ECE ako, Computer Engineering siya, at first hindi kami nagpapansinan, siguro kasi nakikiramdam din siya kung ano ako... pero ako may idea na kung ano siya, basi sa sabi ng mga kaibigan ko. Kesyo sayang daw, kesyo hot ang best friend niya. LOL

Isang araw, after ng 4 hours na boring class, niyaya niya ako sa covered court to watch the men's basketball practice. He was so sure that I'm into "boys" as well. Hindi siya nagtanong. Nag-assume bigla. Ano kaya ma feel mo kung ganyan ka itrato ng isang tao, e ikaw nga hindi mo pa tanggap sa sarili mo na ganun ka... Kung kelan nakikipaglaban ka sa sarili mo na hindi ka bading, eto at papasok siya at i-introduce sa'yo ang mga lalaki. Bwisit.

At first asiwa ako sa sitwasyon, bakit parang ayaw ko, pero pag niyayaya niya na ako mag "boys watching" e natutuwa naman ako. Parang batang niyayang pumunta sa perya. May galak.

Naging habit na namin ang pagpunta sa court after class. Di gaya ng dati, ngayon ako na ang maingay at nagkukwento kung sino ang pogi. Sino ang maganda ang katawan. Siya ay naging taga-tawa na lang. Ang demonyo di ba?

Dun ko na realize, si kenneth ang susi ng aking aparador. Siya ang nagbukas sa akin, upang tanggapin ang sarili. At iparamdam na magiging okey ang lahat paglabas.

Ang closeness na yun, nauwi sa admiration. Nagustuhan ko kung gaano siya ka confident sa sarili niya. He do things most guys do and at the same time open about his sexuality. He was able to keep a good relationship sa hot-Straight-bestfriend niya. Na prove ko naman na mag bestfriend lang talaga sila. Based sa kwento ng iba pa niyang friends, bata pa sila when they become best of friends, at recently lang nalaman ng bestfriend niya na bading siya. Pero cool alng si bestfriend sa kanya.Di ba? Sino hindi maiinggit dun?

Yung closeness namin umabot sa nagtetext araw-araw, kahit sa pag rent ng DVD sa Video City, ako ang tinetext kung anong magandang movie na i-rent. Out of nowhere, tatawag para sabihin lang na badtrip siya sa kapatid niya. For the first time, nagkaroon ako ng kaibigan, siya ang una kong kaibigan pagkatapos lumabas sa aparador.

Naging iba ang sitwasyon nung nagbukas na ang klase nung June, dahil magka-iba na kami ng schedule. Hindi na kami gaano nagkikita. Hindi na namin naabutan pareho ang basketball practice. Nag-iba na rin siya ng set of friends. Ako naging busy na din sa school org. NAging madalang na din ang text at tawag.

One day, nagkasalubong kami sa hallway ng school. "Hi-Hello" lang ang naging batian namin. Parang hindi kami minsan naging close. Mga few meters after namin maglampasan, naisip kong lumingon. Pagkalingon ko, tamang lumingon din siya. Nagtitigan ng saglit. Yumuko. Tinanggal ang pagkalingon sa isa't isa.

Yun na ang naging huli naming pagkikita. Hanggang ngayon hindi ko alam kung bakit ang simpleng paglingon na yun ang tumapos sa aming dalawa.

~ Soon

2010-02-06T21:30:00.005+08:00

Someone's going on LDR. Soon.

Sana ma kaya. Sana maging okey ang lahat. Sana may babalikan. Sana ganun pa din. Sana.

~ ♥

2010-02-06T15:32:00.003+08:00

~Nakiki-uso

2010-02-04T22:49:00.016+08:00

Dahil nag post si Galen ng mga sagot niya... at dahil as of press time ay may 26 questions pa akong hindi nasagutan sa Formspring.me, I'm posting some weird and crazy (pronounced as ku-rey-zy) questions na binato (aray!) sa akin.

►Vangie Labalan, Bella Flores or Liza Lorena? Sino ang gusto mong landlady?

vangie labalan... masaya yun.

►awww ano ba ang mga bagay bagay na nagpapaiyak sa iyo? ='(

actually hindi bagay, alam mo yung mga nananalo sa game, basta mga success story, naiiyak ako.. graduation, nanalo sa singing contest.. nanalo sa basketball.

►In your opinion OK lang bang maging syota ng iyong kaibigan ang ex mo? at bakit naman?

ok lang...bakit hindi, hindi ko sila pag-aari.

►Ano ang dalawang pang-araw araw na gawain na kayang kaya mong pagsabayin kahit weird pagsabayin?

ang magtoothbrush habang jumejebs... lol

►What would attract you the most if you were a straight guy, boobs, legs or butt?

even now, i'm a "legs" kind of guy.

►Ano ang pinakamasunuring parte ng iyong katawan at bakit?

my mouth, I say what my mind and heart tells me.

►Tunay bang masarap ang bawal?

oo, lalo na kung may maggi magic sarap...

►gaano kalaki si junior?

high school na si junior...binata na.

►magkano suka sa pinakamalapit na sar-sari sa inyo?

hindi ko alam e. tatanong ko bukas.. i'll get back to you

►where's the good in goodbye?

nasa first syllable.

►(1)Piolo (2) Sam (3) Danton Remoto.. piliin ang naiiba.

yung last lng ang aminado.

►one thing you think everybody thought you did?

hindi pa ako nakapasok sa government... yung dating bar sa makati, considering 5mins away lang siya sa bahay.

►Sinong artista ang alam mo na mag-syota na perhong lalaki?

si P.P at M.B

The good thing about formspring.me is that you get to ask no-holds-barred questions to a friend or to anyone, and at the same time be anonymous. You'll be surprise to know other people's answer and you get to know their views as well first hand. Eyelavett!

~ tanong

2010-02-03T22:58:00.003+08:00

Minsan naisip ko, pagkatapos mong magmahal, ibigay ang lahat, at mag invest ng time, ng emotion. Ano pa ang pwede mong gawin para sa isang relasyon... What's next after loving?

Pagkatapos mong kiligin, makipag-date ng sangkatutak, ipaglaban ang nararamdaman, mag celebrate ng anniversary, ipakilala sa pamilya,at tumira sa iisang bahay. Ano pa ang pwedeng abangan?

Hindi gaya ng relasyon ng isang lalaki at babae. Nagsimula sa ligawan, sinagot ni babae si lalaki, nagka-kilanlan, nag date, nag-away, nakipag bati, pagkatapos ipapakilala sa pamilya, mag po-propose si lalaki, magiging engage sila, tapos maghahanda para sa kasal, ikakasal, tapos bubuo ng pamilya, titira sa isang bahay, hoping na magka-anak, tapos palalakihin ang anak ng sabay, tuturuan ng magandang asal... hangga't umabot sa pagkakaroon ng apo, magiging lola at magpa-picture para sa family tree.

Ano ba ang cycle na sinusundan pag bading ka? Ano nga ba?

Photo Source here.

~ taos-puso

2010-02-02T08:32:00.004+08:00

Gusto kong sumulat sabi ng utak ko, ready na ang kamay ko. Pero sabi ng puso ko mamaya na lang daw, hindi niya kayang ibigay sa utak ang nararamdaman niya.

"Baka tulog pa?"

"Parang hindi e, parang ayaw niya magparamdam today?"

Yan ang usapan ng mga dugo na naglalakbay mula sa utak papunta sa puso, pabalik-balik. Wala lang din silang napapala.

"Ano ba kasi nangyari?"

"Ewan, pero sabi ng mga tao sa facebook... baka naghiwalay na daw sila?"

"Oh, bakit mo naman nasabi?"

"May mga nag send ng messages bakit daw ganun ang mga post niya lately... Emo!"

"Anong emo?"

"Emosyunal! Gaga!"

"OK, getching ko na..."

"Hala, kailangan mag prepare na tayo, baka any monument e, dumaloy tayo palabas ng wrist niya!"

"Ipupusta ko ang kulay ko, hindi niya gagawin yan"

"Oo nga naman, mas mahal pa niya ang sarili niya kesa sa presyo ng karneng baboy sa palengke... Ang mahal!"

Bumalik na naman ang mga dugo sa puso, kumatok humingi ng maibabalita sa utak. Pero walang nakuha, bumalik na luhaan ang dugo. Napagod. Pagapang na nilalakbay ang mga veins.

Kelan kaya babalik sa dati ang puso? Bakit ganyan mag usap ang dugo - parang bading?

Walang naisulat. Napagod ang mata kakatitig sa kawalan. Bukas ulit. Subukan muli. Sana okey na. Sana.

Photo Source here.

~ pichur-pichur

2010-02-02T08:24:00.002+08:00

Hindi ko alam kung pangalan ba ng nagbebenta ang nakalagay o pangalan ng prutas na binibenta?

~ ang D.E. ng buhay ko

2010-01-31T10:43:00.010+08:00

A differential equation is a mathematical equation for an unknown function of one or several variables that relates the values of the function itself and its derivatives of various orders. Differential equations play a prominent role in engineering, physics, economics, and other disciplines.

(Nosebleed? Ilagay dito kung ilang cc ng dugo ang iyong nawala pagkatapos basahin ito.)

Feeling ko lahat ng ka-klase ko nung college will agree na ayaw namin sa subject na to. Kung tutuusin mas madali nga siya kesa sa ibang Engineering subjects namin. Pero pag oras na ng subject na 'to, lahat kami parang inaantok (parang kumain lang ng pagkain ng buntis..naaantok). TTh 12:1:30 ang iskeydyul. Di ba, kung kelan lahat excited sa siesta, eto kami at papasok sa giyera. Hahaha! Dati hindi ko maintindihan kung ano ang ginagawa namin sa combination ng letters at numbers... feeling ko naha-harass namin sila. Lipat dito, lipat dun, dagdagan ng letter, babawasan, bibigyan ng ibang value. Pauli-ulit. Kung babae lang ang number, ilang beses na siyang nagahasa ng lapis, papel, ballpen at sangkatutak na mura mula sa nag-pupumilit lagyan ng sagot ang test paper.

Pero hindi yan ang kwento ko. Eh, ano? Oh, 'wag atat eto na... Sino sa inyo ang hindi nakaranas mag "cheat" sa exam nung college? Ah ikaw? (ang linis mo!)... Huwag mong basahin ang blog na 'to, sa halip magsimulang mag novena. Busilak ka kasi!

Simulan na natin:

Maraming formula ang DE (Differential Equation), sa kadahilanang pati ang prof namin ay hindi din memorize ito, pwedeng mag lagay ng formula sa index card, open books, open notebooks,open zipper (joke!), Pero kahit ganun ang privilege na binigay sa'yo, kahit kainin mo ang buong libro, ilaga mo ang index card at inumin ang sabaw nito at kahit i-alay mo ang notebook mo kay St. Jude, pambihira ang exam namin sa DE.... isang malaking Multiple Choice (gusto ko lang ipaalala sa lahat na ang DE ay isang Math subject, at kung bakit multiple choice ito, hindi ko din alam).

Bawat number ng test paper may equation at may tamang sagot sa gilid. Ang mga choices, True, False, Infinite, None. Mas lagot pag ang huli ang sagot mo, kailangan mong ipakita ang solusyon bakit di ka sang-ayon sa naibigay nang sagot sa taas. (At dahil diyan nagsimula na akong tumawag sa Red Cross, pra magpadala ng representative kasi for sure madaming dugo ang mawawala sa akin).

Para ma siguradong papasa sa exam, sangkatutak na paraan ang ginagawa.

Una, ang "Asal Girrafe", yan ang sadyang pag papahaba sa leeg para makita ang papel ng katabi, swertihan lang kung ang papel na tinitingnan ay may matinong sagot. Normally, mga drawing at mura ang maaabutan mong nakasulat pagkatapos mong mag exert ng effort mag asal-girrafe. (Note to self: Huwag kopyahin ang pangalan ng katabi, eto ang sisira sa napipintong tagumpay)

Pangalawa, "BIG Swap", yan ang mabilisang pagpalit ng papel sa katabi, pero para maging successful ang paraang ito, kailangan ng masinsinang pag pili ng "cheating arrangement"...ay sitting arrangement pala. Siguraduhing matalino,mapagbigay at gwapo. (Pwedeng i-ignore ang pinakahuling consideration, hindi yan ang priority pag exam). Paano gagawin ang the "BIG Swap"? Kailangan ng alertong pag-iisip at pagmamatyag. Itaon na ang teacher na bantay ay parang nasa kalagitnaan ng pag ka-antok at pilit na pag-gising. Sa oras na dinuduyan na siya ng antok, ipagpalit ang papel sa katabi, o di kaya mag hulug-hulugan ng test paper sa sahig ng sabay. Hindi magiging successful ang technique na ito, kung nataong ta-tanga-tanga ang katabi. Sa ganyang lagay, magismula ka ng hugutin ang rosaryo sa bag at tawagin ang mga santo... humingi ng milagro!

Pangatlo, "Alay Lakad", bilang mga Engineering Student, kahit ang pinakamatalino sa klase ay may tinatago ding kagaguhan deep inside, mas malaki ang chance niyang hindi mapagbintangan pag nagka hulihan man dahil sa taglay nitong reputasyon.Siya ang pinaka-hulihulihang uusigin. Magsisimula ang "Alay Lakad" sa kanya, ang pinaka matalino sa klase, sa pamamagitan ng kanyang sapatos, siguraduhing hindi nagngangamoy ito, para hindi ma trace ang pinang-gagalingan, ilalagay ang papel na may sagot at unti-unti itong itutulak sa sahig papunta sa kabilang row o column. May limitasyon ang ganitong technique dahil hindi ito pwede sa mga naka-upo sa harapan. Bawat miyembro, ay mag-iisip na ng kanya-kanyang diskarte panu maka yuko at makuha ang nilalaman ng sapatos. Para sa karamihan ang sapatos ang pinaka importanteng bagay sa mundo sa panahon ng exam. Maaring i-claim ang sapatos pagkatapos na ng exam, masyadong risky kung sisikapin pa itong ibalik sa base.

Pang-apat, "Secret Mesage" Mga kakailanganin: Technical Pencil pero walang lead na nakalagay, yellow pad, at 20/20 vision. Magsisimula sa paglagay ng sagot sa malinis na yellow pad gamit ang technical pencil na walang lead, sa ganitong paraan magmamarka lamang ang mga sinulat sa papel, at hindi ito mapagkakamalang may sulat. Pagkatapos, maging feeling "generous" sa pag bigay ng yellow pad sa mga katabi. Dito na papasok ang pagiging "cyclops" ng karamihan, sisikaping itatapat sa liwanang ang papel para makikita ang mga sagot na naka marka sa yellow pa. Ang taong medyo malabo ang paningin, ay pinapayuhan ng bumili ng RUBI blade para maka paglaslas na ito ng pulso. Imposibleng ma decipher ang hidden codes doon.

Pang-lima at pinaka effective. Babala, ito ay magagawa lamang kung (a) may history ng pagkatamad ang prof, (b) tamad ang prof at (c) tamad talga si prof. Malalman mo ito kung naging ugali na ni Prof ang mag "exchange papers" pagkatapos ng quiz/exam para i-check ang papel... kumpletong nakalagay ang "Corrected By:" sa dulo ng papel.

Pag na meet ang above mentioned considerations, ito ang pinaka madaling paraan sa ibang apat na nabanggit na, pero ito din ang pinaka boring na technique. Sa buong oras ng exam,wala kang gagawin kundi ang hintaying kung kelan ito matatapos, bawal sulatan ang test paper maliban sa pangalan. Refer to "Note to self" above. Pag oras na ng "exchange papers with your seatmate" ang bawat tamang sagot na binigay ay maaring isulat din ng kaklase sa blangko mong papel. S.O.P. na hindi ito gagawing perfect ang score para maiwasan ang anumang pagdududa mula sa prof. Mainam rin na magaya ang penmanship ng katabi para magmukhang authentic. Tandaan, bawal ito sa "exchange paper counter clockwise," ito ay isang malaking sagabal sa isang pangarap.

Kagaya ng mga sinasabi sa gamot, ang mga nabanggit ay hindi applicable sa lahat, sa halip pwede lamang kumuha ng isa o dalawang technique at sikaping ma gawa ito ng tama. Di ba nga Math is an exact science? Dapat sakto ang pagka-execute. Kailangan ng matinding praktis. Dry Run ang kailangan, gaya ng sa exam!

Photo Source here.